tag:blogger.com,1999:blog-46110971771941415612012-02-07T12:57:02.200+05:30...బాలాకుమారినంట, చాలా సుకుమారినంట !ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/13092928341811875166noreply@blogger.comBlogger601100tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-1428229729669835822012-01-31T14:45:00.014+05:302012-02-02T14:06:11.338+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">అమరసందేశం అన్న సినిమాలో శ్రీ శ్రీ విరచితమైన ఈ పాట నాకు ఎంతో ఇష్టం. ఈ పాటకి ఏ.ఎం రాజ ప్రాణం పోసారు అనే చెప్పొచ్చు. గొప్ప సాహిత్యానికి గొప్ప కంఠం తోడైతే ఆ పాట జనరంజకం కాక ఇంకేమవుతుంది! శ్రీ శ్రీ సాహిత్యం లోని అందం, లోతు, పదాల ఎంపిక అద్వితీయంగా ఉంటాయి.</div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-tP5ALVwIjGQ/TykT7y9YucI/AAAAAAAACCg/6ZBitCnYgy8/s1600/sri+sri+-+raja.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="175" src="http://4.bp.blogspot.com/-tP5ALVwIjGQ/TykT7y9YucI/AAAAAAAACCg/6ZBitCnYgy8/s320/sri+sri+-+raja.JPG" width="320" /></a> </div><br /><br /><a href="http://www.oldtelugusongs.com/cgi-bin/search2/search.pl?mucode=P0087">http://www.oldtelugusongs.com/cgi-bin/search2/search.pl?mucode=P0087</a> <br /><br />పల్లవి:<br /><b><span style="color: blue;">ఏదో ఏదో నవీన భావం</span></b><br /><b><span style="color: blue;">కదిలించే మధుర మధుర గానం</span></b><br /><br />చరణం:<br /><b><span style="color: #6aa84f;">సుమదళాల పరిమళాల తేటలలో</span></b><br /><b><span style="color: #6aa84f;">మయూరాల ఒయ్యారాల ఆటలలో</span></b><br /><b><span style="color: #6aa84f;">ఎలతుమ్మెద నెరతెమ్మెఱ మాటలలో</span></b><br /><br /><span style="color: blue;"><b>ఏదో ఏదో నవీన భావం</b></span><br /><span style="color: blue;"><b>కదిలించే మధుర మధుర గానం</b></span><br /><br />చరణం:<br /><span style="color: red;"><b>తలిరుటాకు మెఱుగుబాకు&nbsp;పదనులో</b></span><br /><span style="color: red;"><b>తరంగాల&nbsp;తురంగాల&nbsp;కదనులో</b></span><br /><span style="color: red;"><b>ఘనసాధనకొనసాగిన అదనులో</b></span><br /><br /><span style="color: blue;"><b>ఏదో ఏదో నవీన భావం</b></span><br /><span style="color: blue;"><b>కదిలించే మధుర మధుర గానం</b></span><br /><br />ఏదో సరికొత్త భావం కవిని కదిలిస్తోందిట. ఆ నూతన భావోద్వేగం కవి నోట తియ్యని గానాన్ని పలికిస్తోందిట. ఆ నవీన చేతన విరిబాలలపరిమళాలలో, నెమళ్ళు ఒలికించే నాట్య హొయలులో, తుంటరి తూనీగ గుసగుసలలో కనిపిస్తోందిట.<br /><br />మొదటి చరణంలో ఆ నవీన భావం ఎక్కడినుండి వస్తోందో చెబుతుంటే రెండవ చరణంలో ఆ భావం నుండి ప్రేరణ పొందిన తన మనసు ఎలా ఉందో వివరిస్తున్నాడు కవి. <br /><br /><span style="color: red;"><b>తలిరుటాకు&nbsp;</b></span><b style="color: red;">మెఱుగుబాకు&nbsp;పదనులో</b><br />చిగురాకు లాంటి తన హృదయం పదునైన కత్తిలా మారినప్పుడు<br /><br /><span style="color: red;"><b>తరంగాల తుఱంగాల కదనులో</b></span><br /><span style="color: red;"><b>ఘనసాధనకొనసాగిన అదనులో</b></span><br />సముద్రంలోని అలలు గుర్రాల్లా కదం తొక్కుతున్నప్పుడు...అదీ ఎలాంటి కదనుట? అలాంటి ఇలాంటిది కాదు...<span style="color: red;"><b>ఘనసాధన కొనసాగిన అదనులో</b></span>..అంటే గుర్రాలు తీవ్రమైన సాధన చేస్తున్నప్పుడు ఎలా కదం తొక్కుతాయో అలా ఆ అలలు ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడితే ఎలా ఉంటుందో అలా ఉందిట అతని మనసు.<br /><br />ఎంత అందమైన వర్ణన!<br /><br />ప్రకృతిలోని మృదువైన, మనోహరమైన అంశాలనుండి ఉద్భవించిన నవీన భావాన్ని గ్రహిస్తూ అతని మనసు కదన వేగంతో దౌడు తీస్తున్న గుర్రాలని ప్రతిబింబించే సముద్రపు అలల్లా తేజోభరితమై, ఉత్తేజితమై ఉందిట.<br /><br />ప్రకృతి శోభను తిలకించిన ప్రతీ మనసు పులకించి అవ్యక్తమైన ఆనందాన్ని నింపుకుంటుంది. కొత్త ఉత్సాహాన్ని పెంపొందించుకుంటుంది. మనసులో విరిసిన ఆ సరికొత్త కాంతి, దానికి ప్రేరణ అయిన అంశాలంత సున్నితంగా ఉండదు. ఉద్వేగ భరితంగా ఉంటుంది..పరవళ్ళు తొక్కుతూ ఉంటుంది. నిజమే కదూ! ఎంత చక్కని భావన! ఇంతటి చక్కటి భావాన్ని తన అందమైన మాటల్లో ఎంత మధురంగా పొదిగారో శ్రీశ్రీ!<br /><br />పైపాటకు అర్థాన్ని నేను సరిగా వివరించలేదు అనిపిస్తే ఎవరైన సవరించవచ్చు. నేనూ నేర్చుకుంటాను!<br /><br />ఇంత గొప్ప సాహిత్యానికి మంచి సంగీతాన్ని అందించినవారు ప్రసాదరావు, కేల్కర్ అట. వీరు స్వరపరచిన ఇంకే సినిమా నాకు తెలీదు. కానీ అమరసందేసంలో మాత్రం మంచి మంచి పాటలున్నాయి. వినాలనుకున్నవారు ఇక్కడ వినొచ్చు.<br /><br /><a href="http://www.sakhiyaa.com/amara-sandesam-1954-%E0%B0%85%E0%B0%AE%E0%B0%B0-%E0%B0%B8%E0%B0%82%E0%B0%A6%E0%B1%87%E0%B0%B6%E0%B0%82/">http://www.sakhiyaa.com/amara-sandesam-1954-%E0%B0%85%E0%B0%AE%E0%B0%B0-%E0%B0%B8%E0%B0%82%E0%B0%A6%E0%B1%87%E0%B0%B6%E0%B0%82/</a><br /><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-142822972966983582?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-4372514532754707012011-12-30T16:46:00.013+05:302012-01-31T15:22:42.986+05:30<div style="text-align: left;"><span style="text-align: justify; "><div style="text-align: justify;">సంవత్సరం చివరికొచ్చేసరికి అందరూ సింహావలోకనం చేసుకుంటూ ఉంటారు కదా...నేనిప్పుడు అటువంటి కార్యక్రమాలు ఏవీ చేపట్టదలుచుకోలేదుగానీ ఈ యేడాదిలో నాకు బాగా సంతృప్తినిచ్చిన విషయం నేనెక్కువ పుస్తకాలు చదవడం, కొనుక్కోవడం. గత మూడు నాలుగేళ్ళుగా మూలన పడేసిన నా పుస్తక పఠనాన్ని తిరిగి ఆరభించాను. ఎలాగా ఏమిటి అన్నది ఇంతకుముందే <a href="http://vivaha-bhojanambu.blogspot.com/2011/05/blog-post_31.html">నేను-నా పుస్తకాల గోల</a> అంటూ అరిచి గీపెట్టాను. ఇప్పుడు మళ్ళీ అరవనుగానీ ఈ యేడదిలో నేను చదివిన పుస్తకాల్ను మరొక్కసారి జ్ఞాపకం చేసుకుందామని.</div><div><br /></div></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><b>చదువులా, చావులా? - నామిని</b></div><div style="text-align: justify;">ఈ పుస్తకం గురించి ఇదివరకే <a href="http://vivaha-bhojanambu.blogspot.com/2011/05/blog-post.html">ఒక టపాలో</a> కూలంకషంగా చర్చించాను. కార్పొరేటు విద్యా సంస్థల్లో చిన్నారులు ఎటువంటి కష్టాలు పడుతున్నారో, ఆటపాటలకు దూరం అవుతూ చదువు బరువును ఎలా మోస్తున్నారో కళ్ళకు కట్టినట్టు చెబుతూ తన అనుభవాలను పాఠకులతో పంచుకున్నారు నామిని. ఆ బుజ్జాయిల మనసుని తెలుసుకుంటే ఎంతో బాధగా అనిపించింది. మిగతా వివరాలన్నీ ఈ పోస్ట్ లో చదవొచ్చు. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>కృష్ణవేణి - రంగనాయకమ్మ </b></div><div style="text-align: justify;">రంగనాయకమ్మ గారు తన పంతొమ్మిదవ యేట రాసిన మొట్టమొదటి నవలకి ఫుట్ నోట్స్ ని జోడిస్తూ తిరిగి ప్రచురించారు. ఈ కథ అప్పట్లో జ్యోతిలోనో, ప్రభలోనో సీరియల్ గా వచ్చేదిట. కథలో చెప్పుకోదగ్గ గొప్ప విషయాలేమీ లేవుగాని ఆవిడ రాసిన ఫుట్ నోట్స్ కోసం ఈ పుస్తకం చదివి తీరాలి. ఎప్పుడో తన చిన్నప్పుడు రాసిన కథని తనే విశ్లేషించుకుంటూ, విమర్శించుకుంటూ ఆవిడ రాసిన విధానం అద్వితీయం. ఒక నలభై, యాభై యేళ్ళ తరువాత రచయిత్రి తన ఆలోచనా విధానంలో వచ్చిన మార్పుతో, పరిణితితో తన పాత రచనను నిర్మొహమాటంగా విమర్శించుకోవడమనేది రంగనాయకమ్మగారికి ఉన్న గొప్ప గుణం. Hats off to you Madam! ఫుట్ నోట్స్ లో కూడా తన హాస్యశైలిని వదిలిపెట్టలేదు. చదువుతున్నంతసేపు బాగా నవ్వుకున్నాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><b>మానవి, సహజ - ఓల్గా</b></div><div style="text-align: justify;">సుజాతగారి ధర్మమా ఆని మొట్టమొదటిసారి ఓల్గా రచనలు చదివాను. మానవి, సహజ రెండూ విలక్షణమైన రచనలు. రెండూ స్త్రీవాద రచనలే. స్త్రీకి తనదైన వ్యక్తిత్వం ఉండాలని, పెళ్ళి అయినా కూడా భర్త, పిల్లలే కాకుండా తనకంటూ ఇష్టాయిష్టాలను కలిగి ఉండాలని చెప్పే నవలలు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">సహజ విషయానికొస్తే నలుగురు చిన్ననాటి స్నేహితురాళ్ళు- పెళ్ళయ్యాక వాళ్ళ జీవితాల్లో వచ్చిన మార్పులు. సహజ తప్ప మిగతా ముగ్గురు పెళ్ళి వల్ల తమ తమ వ్యక్తిత్వాలను కోల్పోయి జీవచ్ఛవాల్లా బతుకుతున్నవాళ్ళే. ఎన్నో యేళ్ళ తరువాత నలుగురు కలుసుకోవడం వారి జీవితాలను చూసి సహజ ఆశ్చర్యపోవడము, పెళ్ళి అంటే వ్యక్తిత్వం కోల్పోవడం కాదని మెత్తగా చివాట్లు పెడుతూ తన ఇద్దరు స్నేహితురాళ్ళ ఆలోచనా విధానంలో మార్పు తేగలగడం ఇదీ కథ. స్నేహితురాళ్ల మధ్య జరిగే వాదోపవాదాలు, సహజకి తన భర్తకి మధ్య జరిగే చర్చలు ఎంతో ఆలోచింపజేస్తాయి. సహజ ఉద్యోగం చేసుకుంటూ తన మనసుకి నచ్చిన ప్రసాద్ ని పెళ్ళి చేసుకుంటుంది. ప్రసాద్ స్వతహాగా మంచివాడు. భార్య భర్తలలో ఎక్కువ తక్కువలు లేవని, ఇద్దరూ సమానమేనని మనస్ఫూర్తిగా నమ్మినవాడు. పెళ్ళయ్యాక అలాగే మెలుగుతాడు కూడా. ఇద్దరూ ఉద్యోగస్థులు అవ్వడం వలన సహజ, ప్రసాద్ కూడా ఇంటి పనులలో ఒకరికి ఒకరు సహాయం చేసుకుంటూ ఆనందంగా జీవిస్తుంటారు. అయితే ప్రసాద్ కి ఒక పెద్ద చిక్కొచ్చిపడుతుంది. తను అందరి మగవాళ్లలా కాకుండా మంచి భర్తగా మెలుగుతూ సహజకి ఇంటి పనుల్లో కూడా సాయం చేస్తూ ఉన్నాడు కదా, మరి సహజ ఇవన్నీ ఎందుకు గుర్తించడం లేదు? తనని మంచివాడుగానో లేదా ఉత్తమ భర్తగానో ఎందుకు గుర్తించడం లేదో అనుకుంటూ మధనపడుతుంటాడు. ఇంక ఆగలేక ఒకరోజు ఈ విషయాన్ని సహజ దగ్గర ప్రస్తావిస్తాడు. దానికి సమాధానంగా సహజ నవ్వుతూ చెప్పే మాటలే ఈ పుస్తకం లోని "Take away". అవి యథాతథంగా…</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">“నేనిన్నాళ్ళు నీ భార్యననుకోలేదు ప్రసాద్ నీకు అత్యంత ఆప్తురాలినన స్నేహితురాలిననుకున్నాను. స్నేహితులతో ప్రవర్తిస్తున్నటే ప్రవర్తిస్తున్నావు అనుకున్నానుగానీ నువు ప్రత్యేకంగా నన్ను మంచిగా, దయగా చూస్తూ నా కృతజ్ఞతను ఆశిస్తున్నావనుకోలేదు. ఎంత భ్రమలో ఉన్నాను! నేను ఆడదాన్ని ఏ హక్కులూ లేనిదాన్ని, బానిసను. నువ్వు మంచివాడివి. నీ బానిసకి అన్ని సహాయాలు చేసావు, దయగా చూసావు. అయినా ఈ బానిస తన యజమానిని గుర్తించలేదు. లోకంలో చాలామంది మగవాళ్ళు దుర్మార్గంగా ఉంటారు, నువ్వు అలా కాకుండా మంచివాడివనీ నీకు తెలుసు. కానీ నా సంగతేమిటి? నేను చాలా భ్రమల్లో ఉన్నాను. స్త్రీ పురుషులు సమానమనన్నట్లు ప్రవర్తించాను. నేను ఏ పురుషుడి కన్నా తక్కువదాన్ని అనుకోలేదు. ఏ పురుషుడైనా నా పట్ల దయగా ఉంటేనే తప్ప నా సమానత్వం సాధ్యం కాదనే విషయం నాకివాళ తెలిసింది. ఔను...సమాజంలో స్త్రీలంతా బానిసలుగా ఉన్నప్పుడు నాలాంటి ఒకరిద్దరు-మేం స్వేచ్ఛగా ఉన్నాం. పురుషులతో సమానులం అనుకోవటం ఎంత వెర్రితనం. అసలు బానిసలం అనే స్పృహ స్త్రీలకు రావాలి. ఇవాళ నాకు గొప్ప కనువిప్పు కలిగింది." అని వ్యంగ్యంగా చురక అంటిస్తుంది.</div><div style="text-align: justify;">ఈ మాటలతో ప్రసాద్ కు, చదివే ప్రేక్షకులకూ కూడా జ్ఞానోదయం అవుతుంది. :)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">ఇంక మానవి పుస్తకంలో భర్త, ఇల్లు, పిల్లలే లోకం అనుకుంటూ తన వ్యక్తిత్వాన్ని కోల్పోయి ఇంట్లో పనిమనిషిలా చాకిరీ చేస్తూ అదే జీవితం అనుకుని ఆనందంగా గడిపే ఇల్లాలి జీవితంలో సంభవించే పెనుమార్పులు, తరువాతి పరిణామాలే మానవి కథ. వసంత, భర్త, ఇద్దరు ఆడపిల్లలు. పెద్దమ్మాయి తల్లిలాగే ఉంటుంది అన్ని కోణాలలోనూ. చిన్నమ్మాయి స్వతంత్ర్య భావాలు కలిగిన వ్యక్తి. వసంత అంటే ఇంట్లో అందరికీ ఇష్టమే. కాకపోతే రాను రాను తన వ్యక్తిత్వం త్యజించి, అభిరుచులను పక్కనబెట్టి ఒక పనిమనిషిలా మారిపోతున్న భార్యతో కాపరం చెయ్యడం దుస్సాధ్యమవుతున్న భర్త మరొకరిని ఆశ్రయిస్తాడు. తల్లిని అవసరాలకు వాడుకోవాలనే చూసే పెద్ద కూతురి చెర నుండి విడిపించి తల్లిని తనతో పాటే తీసుకువెళుతుంది చిన్న కూతురు. వసంత, చిన్న కూతురు, తన స్నేహితురాళ్ళు, వాళ్ల ఆశయాలు, ఉద్యమాలు అన్నిటిలో పాలుపంచుకుంటూ జీవితంలో తను ఏమి కోల్పోయిందో, తన వ్యక్తిత్వాన్ని ఎలా విడిచిపెట్టిందో మెల్లిమెల్లిగా గ్రహిస్తూ తనదైన వ్యక్తిత్వాన్ని సాధించి మానవి అవుతుంది. ఈ రచనలో మార్కిజం పాళ్ళు కాస్త ఎక్కువైనట్టు అనిపించినా చదవదగ్గ పుస్తకం.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div><b>కోమలి గాంధారం - మృణాళిని</b></div><div>స్వీట్ హోం తో చాలా పోలికలున్న చిన్న కథల సమాహారం. అన్ని స్త్రీవాద కథలే. కోమలి చాలా తెలివైంది. తన భర్తకి, తనతో పాటు పనిచేస్తున్న మగవాళ్ళకూ అవసరమైనప్పుడల్లా చురకలు అంటిస్తూ చాకచక్యంగా పనులను నెట్టుకొస్తూ ఉంటుంది. మొదట్లో బావున్నట్టు అనిపించినా కొన్ని కథలయ్యాక చాలా బోర్ కొట్టింది. నాకు నచ్చని విషయం ఏమిటంటే కోమలికి తన భర్త మీద అస్సలు గౌరవం లేదు. ఎప్పుడూ తీసి పారేస్తూ ఉంటుంది. ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకుని కాపురం చేస్తున్న భర్తని మరీ అంత హీనంగా, చులకన చెయ్యడం ఏమిటో నాకర్థం కాలేదు. స్వీట్ హోం తో పోల్చుకుంటే విమల, బుచ్చిబాబుని ఎంత వెక్కిరించినా ప్రాణం కన్నా ఎక్కువగా ప్రేమిస్తుంది. అతను వ్యక్తిత్వాన్ని ఎప్పుడూ కించపరచదు. కానీ కోమలి అలా కాదు. ఇది నాకు కనిపించిన నెగటివ్ పాయింట్. పాజిటివ్ పాయింట్ ఏమిటంటే కోమలి, తన అత్తగారు రెగ్యులర్ అత్త-కోడళ్ళ సీరియల్స్ లాగ కీచులాడుకోకుండా చక్కగా కలిసిమెలిసి ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకుంటూ, మంచి స్నేహితురాళ్ళలా ఉంటారు. ఇది నాకు బాగా నచ్చింది. </div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>కోతికొమ్మచ్చి - మూడు భాగాలు - ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ</b></div><div style="text-align: justify;">కోతికొమ్మచ్చి గురించి కొత్తగా చెప్పేదేముంది. పసందైన విందు భోజనంలాంటి రచన. మెల్లిగా చదువుతూ ప్రతీ వాక్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, కాసేపు నవ్వుతూ, కాసేపు ఏడుస్తూ కొంత జీర్ణం చేసుకుంటూ, కొంత నెమరువేసుకుంటూ....ఇక్కడ తమిళంలో ఉన్న ఒక expression వాడాలనుంది...."రసిచ్చి, రుసిచ్చి, ఇనిచ్చి" చదివాను. అంటే రసాస్వాదన చేస్తూ, రుచిని అనుభవిస్తూ, తియ్యదనాన్ని నెమరువేసుకుంటూ చదివాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ రమణ గారేంటో ఆయన కష్టాలను కూడా ఏదో కథ చెబుతునట్టు, ఆయనేకేం పట్టనట్టు చాలా మామూలుగా చెబుతారు. చదువుతున్న మనకే గుటక పడదు. తెల్లబోయి తేరుకుని కన్నీళ్ళు పెట్టాలా, వద్దా అన్న మీమాంసలో ఉండిపోతాం. కళ్ళు మాత్రం మనమాట వింటాయేంటి...మెదడు ఏదో ఆలొచిస్తుందిలే మనం కన్నీళ్ళు కార్చేద్దాం అంటూ నీళ్ళకుండల్ని జారవిడుస్తాయి. తెప్పరిల్లే టైము కూడా ఇవ్వకుండా వెనువెంటనే నవ్వించేస్తారు. ఈయన మాత్రం అసాధ్యులు, నిజంగా! ఆయన రచనావ్యాసగం, ఉద్యోగం, సినిమ అనుభవం కడురమణీయంగా ఉన్నాయి. మూడు భాగాలు కూడా చాలా ఎంజాయ్ చేస్తూ చదివాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>అతడు అడవికి జయించాడు - డా. కేశవరెడ్డి</b></div><div style="text-align: justify;">పట్టుమని వంద పేజీలు కూడా లేని పుస్తకం...పొద్దున్నుండీ, సాయంత్రం వరకూ ఒక ముసలాడి జీవితంలో జరిగే కొన్ని సంఘటనలు - అంతే కథ. చెప్పడానికి ఇంత సులువుగా ఉందిగానీ ఆ తొంభై పేజీలలో జీవిత పరమార్ధాన్ని చూపించారు. పందులను పెంచుకునే ఒక ముసలివాడు, అతని మనవడు, రెండు సుక్క పందులు - ఇవే కథలో పాత్రలు. ఒకరోజు సాయంత్రం ముసలివాని మనవడు మేతకు తీసుకువెళ్ళిన రెండు పందుల్లో ఒకదానితో మాత్రమే తిరిగొస్తాడు. రెండో పంది - కడుపుతో ఉన్నది తప్పిపోయిందని తెలుసుకున్న ముసలివాడు దాన్ని వెతుక్కుంటూ అడవిలోకెళ్ళి, రాత్రంతా అక్కడ గడిపి మర్నాడు తెల్లారాక ఇంటికి తిరిగొస్తాడు. అయితే సుక్క పంది దొరికిందా లేదా? అతని జరిపిన పోరాటం ఏమిటి? అన్నదే మొత్తం కథ. జీవనము- మరణము, సంతోషం-దుఃఖము, నిశ్చలత-అనిశ్చలత, ఆశ-నిరాశ, జయము-అపజయము, నిర్వేదం-స్థితప్రజ్ఞత, అన్వేషణ-అస్థిత్వ సంఘర్షణ...ఒకటేమిటి, వీటన్నిటి గురించీ ఉంది. మొత్తం జీవితం యొక్క తత్వాన్ని ఆ చిన్న కథలో బంధించారు. చెప్పాలంటే చాలా హెవీ డోస్. ఒక్కటి మాత్రం అర్థమయ్యింది. ఈ పుస్తకం ఒకసారి చదివి పక్కనపెట్టేసేది కాదు. కొంచం కొంచం మెల్లిగా చదువుతూ, అర్థం చేసుకుంటూ, ఆలోచిస్తూ దానిలో మమైకమైపోతేగానీ పరమార్థం బోధపడదు. చాలా బరువైన రచన. భాష కొంచం కొత్తగా ఉండి నలగడానికి కాస్త సమయం పట్టిందిగానీ భావం నలగడానికి మాత్రం చాలా సమయమే పట్టేట్టుంది. ఇది పూర్తిచేసేసరికి ఏమిటో నేను వేదాంతంలో పడిపోయాను..ఎంతోసేపటికిగానీ తేరుకోలేదు. ప్రతీ ఒక్కరూ చదవాల్సిన పుస్తకం ఇది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల - యండమూరి వీరేంద్రనాథ్</b></div><div style="text-align: justify;">ఆ మధ్య యండమూరి నవలల గురించి బ్లాగు/బజ్జు మితృలతో ఓ పెద్ద చర్చ జరిఒగింది. యండమూరిని ని మరీ అంత తీసిపారేయక్కర్లేదు, కొన్ని చదవాల్సినవి ఉనాయి అన్న మితృల సలహా మీదట మళ్ళీ వెన్నెల్లో ఆడపిల్లతో మొదలెట్టాను. ఒక చెస్ క్రీడాకారుడు, అతన్ని అజ్ఞాతంగా ప్రేమిస్తూ కవ్వించే ఒక ఫోనమ్మాయి. ఆ అమ్మాయిని కనిపెట్టడానికి అతనికి క్లూలిస్తూ ఉంటుంది. అతను కనిపెట్టే ప్రయత్నాలు చేస్తూ ఉంటాడు. అతని ప్రయత్నం ఫలించిందా, ఆ అమ్మాయి కనిపెట్టాడా లేదా అన్నది కథ చదివి తెలుసుకోవాల్సిందే. మొదట్లో ఓ 20 పేజీలకవరకూ కథ బాగానే నడించింది. పాత్రల పరిచయం అదీ బాగానే ఉంది. ఆ పిల్ల ఇచ్చే పజిల్స్ అవీ తమాషాగా అనిపించాయిగానీ కాసేపయ్యేటప్పటికి బండి అస్సలు ముందుకి నడవలేదు. నాకు ఆ పజిల్స్ గోల చాలా ఎక్కువైపోయింది అనిపించింది. నిక్కుతూ నీల్గుతూ మెల్లిగా నడిపించాను మొత్తానికి. అయితే మధ్యలో జేమ్స్ పెళ్ళి గురించి జేమ్స్ మనస్తత్వ విశ్లేషణ మొదలయినదగ్గరనుండీ బాగుందనిపించింది. ఆఖరాఖరుకి ఆ పజిల్స్ ని ఆ తెలివితేటల్ని చాలా ఎంజాయ్ చేసాను. కానీ చివరికి అలా జరగడం నాకెందుకో నచ్చలేదు. ఒక్క నెల రోజులు బతికే అమ్మాయి తన కాలక్షేపం కోసం నిండు నూరేళ్ళు జీవించే ఒక అబ్బాయి జీవితంలో చిచ్చు రేపడం సమంజసంగా లేదు. ఆ పిల్లకేం, ఎలాగూ పోతుంది కానీ ఆ అబ్బాయి ఇకపై బతకాలి...అది కష్టం కదా! ఆ పజిల్స్, కథ నడిపించిన తీరు బాగుంది అనిపించింది. అయితే మళ్ళీ మళ్ళీ చదివే నవల మాత్రం కాదు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>సాయంకాలమైంది - గొల్లపూడి మారుతీరావు</b></div><div style="text-align: justify;">నాకు అస్సలు అస్సలు నచ్చలేదు అన్నది చిన్న expression అవుతుంది. ఏ కాలానికీ, ఏ సంఘానికీ పనికిరాని, అవసరంలేని కథ ఇది అనిపించింది. పోనీ కొత్తగా ఏదైనా నేర్చుకుందామా అంటే అదీ లేదు. పోనీ నిజాయుతీగా, చిత్తశుద్ధితో అనుకున్నది అనుకున్నట్టుగా రాసారా అంటే అదీ లేదు...రంగులు పులిమి, కంటి తుడుపు కోసం అక్కర్లేని పాత్రలు ప్రవేశపెట్టడం. పోనీ వర్ణనలను, రచనాశైలిని మెచ్చుకుందామా అంటే ఉహూ మనసొప్పట్లేలేదు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">సదాచారసాంప్రదాయాన్ని పాటించే ఒక వైష్ణవుల కుటుంబం. నాలుగో తరం నుండి వారింట్లో వచ్చే మార్పులు. పిల్లాడు పైచదువుల కోసం అమెరికా వెళ్ళడం. అమ్మాయి వేరే కులస్థుడిని పెళ్ళి చేసుకోవడం. తద్వారా ఆ దంపతులు ఎలా బాధపడ్డారు - ఇదీ కథ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఏ రకంగానూ నచ్చలేదు నాకు. కొన్ని వర్ణనలైతే రోత పుట్టించాయి. నవనీతాన్ని ఒక దరిద్రుడు రేప్ చేస్తుంటే కోపంతో ఆ అమ్మాయి వాడిని సగం విరిగిన సీసాని తూట్లు తూట్లుగా పొడుస్తుంటుంది. అయినా కూడా వాడు పట్టు విడువడు. అప్పుడు "కూలిపోతున్న యోధుడు శరీరమంతా బుల్లెట్లు తూట్లు పొడిచినా ఆఖరి తూటా పేల్చి ఒక్క శతృవునైనా కబళించి పోతాడు. దేశభక్తి, బాధ్యత, కర్తవ్యనిరతి వీటన్నిటినీ మించిన అతీంద్రియశక్తి శరీరంలో సమీకృతమవుతుంది. కడుపులో, గుండెల్లో, ముఖం మీద సీసా గుచ్చుకుని రక్తం కారుతున్నా పొన్నయ్య ఆ అందమయిన శరీరానికి అఖరి నివాళి సమర్పించి ఆమె కౌగిలిలో ప్రాణం వదిలాడు." యుద్ధంలో యోధుడికి, రేపిస్ట్ కి పోలికా? ఇంతటి జుగుప్సాకరమైన వర్ణనని నేనింతవరకూ చదవలేదు, నిజంగా.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అలాగే ఒక వైష్ణువుడికి, క్రిస్టియన్ కి పుట్టిన అమ్మాయిని కలుపుమొక్కతో పోల్చడం....దారుణం. ఇలాంటివి ఎన్నో ఉన్నాయి అందులో.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">సమాజం మారుతోంది, నిజమే. అలా మారడం పై రచయిత ఏ మాత్రము గౌరవము లేనట్టు అనిపించింది. నన్నడిగితే అలా మారడం చాలా గొప్ప విషయం. ఈ సమాజపు అభివృద్ధికి సంకేతం.అయినా కుటుంబాలలో మార్పు అన్నది ఒక్క వైష్ణవ కుటుంబానికే పరిమితం కాదు. అన్ని కులాలలోనూ ఈ మార్పు జరిగింది. ఎవరి పరిధుల్లో వాళ్ళు సంప్రదాయపు బంధాల నుండి బయటపడ్డారు, పడుతున్నారు. ఈ మార్పు మంచిదే కదా. సంప్రదాయాలు, సదాచారాలు కాలానుగుణంగా మారుతాయి, మారాలి. కానీ అదేదో మహాఘోరాపరాధం అన్న భావన కలిగించారు రచయిత ఈ పుస్తకంలో. అంతే కాకుండా ఈ దేశాన్ని వదిలి వెళ్ళిపోయిన భారతీయులపై ఏ మాత్రమూ గౌరవము లేకపోవడం. వాళ్ళేదో తల్లిదండ్రులను వదిలేసి వారి సుఖం వారు చూసుకున్నట్టు, పై దేశం వెళ్ళగానే అన్నీ వదిలేసుకున్నట్టు చిత్రీకరించారు. అది చాలా అన్యాయంగా తోచింది నాకు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ పుస్తకం గురించి ఎంత తక్కువ చెపుకుంటే అంత మంచిది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>పాకుడు రాళ్ళు - డా. రావూరి భరద్వాజ</b></div><div style="text-align: justify;">500 పేజిల పుస్తకం. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే సినిమా హీరోయిన్ల కథ - వాళ్ళు పడే కష్టాలు, ఆ పరిశ్రమలో ఉండే రాజకీయాలు, కుళ్ళు, కుతంత్రాలు. చదువుతున్నంతసేపు ఎంత అసహ్యం కలుగుతుందంటే సినిమా అంటే విరక్తి కలుగుతుంది. ముఖ్యంగా హీరోయిన్ అవ్వాలనుకుని వచ్చేవాళ్ళ దయనీయ పరిస్థితులు కళ్ళకు కట్టినట్టు రాసారు. ఈ పరిశ్రంలో ఆడది అంటే అంగడిబొమ్మ. పనికావాలంటే పక్కలోకి చేరాల్సిందే. ఈ పుస్తకం 1990 లో రాసారు. అంటే అప్పటివరకూ సినిమా పరిశ్రమలో జరిగిన సంఘటనలపై పరిశోధన చేసి రాసి ఉంటారు. అసలు అవి ఎంతవరకు నిజమో తెలీదుగానీ అలా జరిగి ఉంటుంది అన్న ఊహే గొప్ప భయంకరంగా అనిపించింది. మనకు తెలిసిన హీరోయిన్లను ఆ స్థితిలో ఊహించుకోవడానికి భయం వేసింది. అసలు ఊహించుకోవడం అసాధ్యం అయ్యింది. నమ్మబుద్ధి కాలేదు. ఏంటో బాధనిపించింది, ఏడుపొచ్చింది కూడా. ఇంకా 100 పేజీలు మిగిలున్నాయి. ఈ యేడాది లోపల అనగా రేపటి లోపల పూర్తిచెయ్యాలనుకుంటున్నాను :)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>వైట్ టైగర్ - అరవింద్ అడిగా (ఇంగ్లీషు)</b></div><div style="text-align: justify;">ఇంగ్లీషు సాహిత్యం..ఈ యేడాదిలో ఈ ఒక్కటే చదివాను. ఢిల్లీ లో ఉండే కారుడ్రైవర్ల దయనీయ పరిస్థితిని వివరించే గొప్ప రచన. మూడేళ్ళు ఢిల్లీ లో ఉంటూ కారు డ్రైవర్ల జీవన విధానాన్ని పరిశీలిస్తున్నానేమో నన్ను గొప్పగా కదిలించిది ఈ పుస్తకం. ఎక్కడో బీహార్ లో పుట్టి, తిండికి గతిలేక, ఒక్కడు పని చేసినా చాలు ఇంటిల్లిపాదీ కనీసం రెండు-మూడు రోజులకైనా తింటారు అనుకునే పరిస్థితులలోనుండి కారు డ్రైవర్లుగా నెలకి రెడు-మూడు వేల రూపాయల జీతానికి ఢిల్లీకి వస్తారు. యజమానులు వాళ్ళని కుక్కల కంటే హీనంగా చూస్తారు. అడుగులకు మడుగులు ఒత్తిస్తారు. నిస్సారమైన జీవితాన్ని గడుపుతూ, మనిషిని అన్న విషయమే మరచిపోయి బతుకులీడుస్తున్న కారు డ్రైవర్ల కష్టాలను కళ్ళకు కట్టినట్టుగా రాయడంలో అరవింద్ సఫలమయ్యారు. ప్రతీ ఒక్కరు తప్పకుండా చదవాల్సిన పుస్తకం ఇది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">ఇవే కాకుండా కినిగె ద్వారా గిఫ్ట్ గా పుచ్చుకున్న పుస్తకాలు సెబాసురా శంకరా, తొలి తెలుగు వ్యంగ్య చిత్రాలు చదివాను. రెండూ అద్భుతమైన రచనలు. ఇంకా కినిగె పుస్తకాలు కొన్ని ఉన్నాయి. చదవాలి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మొత్తానికి ఈ యేడాది నా పుస్తకపఠనము సంతృప్తికరంగానే ఉంది. ఒకే ఒక్క చిన్న అసంతృప్తి ఏమిటంటే ఇంగ్లీషు సాహిత్యం ఎక్కువ చదవలేకపోయాను. చాలా పుస్తకాలు సగం సగం చదివి ఆపేసాను. ఈసారి అలా చెయ్యకూడదనుకుంటున్నాను. వచ్చే యేడాది ఇవి కూడా ఎక్కువ చదవాలి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇక పుస్తకాల సేకరణ విషయంలో నేను అద్భుతంగా మరో అడుగు ముందుకేసాను. బోలెడన్ని పుస్తకాలు కొనుకున్నాను. బహుమతులుగా కొన్ని పుస్తకాలు వచ్చాయి. చాలా సంతోషంగా ఉంది నాకు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>2011 లో నేను కొనుక్కున్న పుస్తకాలు</b></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-z5Rf1kT4c7E/Tv2kMpYZFsI/AAAAAAAAB7k/5yl928P3X3U/s1600/IMG_2513.JPG" style="text-align: left; "><img src="http://3.bp.blogspot.com/-z5Rf1kT4c7E/Tv2kMpYZFsI/AAAAAAAAB7k/5yl928P3X3U/s400/IMG_2513.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691886041239721666" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px; " /></a><br style="text-align: left; "><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5cW0cslFvzA/Tv2kL13GlVI/AAAAAAAAB7Y/n9cP_h2sCew/s1600/IMG_2517.JPG" style="text-align: left; "><img src="http://1.bp.blogspot.com/-5cW0cslFvzA/Tv2kL13GlVI/AAAAAAAAB7Y/n9cP_h2sCew/s400/IMG_2517.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691886027409888594" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px; " /></a><div style="text-align: left;"><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Y-Ho_9UZKn8/Tv2kK5nIeRI/AAAAAAAAB7A/FfKxWixTkEI/s1600/IMG_2520.JPG" style="text-align: left; "><img src="http://3.bp.blogspot.com/-Y-Ho_9UZKn8/Tv2kK5nIeRI/AAAAAAAAB7A/FfKxWixTkEI/s400/IMG_2520.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691886011236776210" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px; " /></a><br style="text-align: left; "><a href="http://2.bp.blogspot.com/-1nnBCk-Mxng/Tv2kKhhYCqI/AAAAAAAAB60/miRGPLQfwIU/s1600/IMG_2521.JPG" style="text-align: left; "><img src="http://2.bp.blogspot.com/-1nnBCk-Mxng/Tv2kKhhYCqI/AAAAAAAAB60/miRGPLQfwIU/s400/IMG_2521.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691886004770179746" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px; " /></a><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NhIbY8P0Pjw/Tv2lK8x2p1I/AAAAAAAAB8I/mz0NBQOLQuI/s1600/IMG_2524.JPG" style="text-align: left; "><img src="http://1.bp.blogspot.com/-NhIbY8P0Pjw/Tv2lK8x2p1I/AAAAAAAAB8I/mz0NBQOLQuI/s400/IMG_2524.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691887111598679890" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px; " /></a><br style="text-align: left; "><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7F-NpkMCDRE/Tv2lKfRR11I/AAAAAAAAB78/dbz2FyJSGas/s1600/IMG_2523.JPG" style="text-align: left; "><img src="http://2.bp.blogspot.com/-7F-NpkMCDRE/Tv2lKfRR11I/AAAAAAAAB78/dbz2FyJSGas/s400/IMG_2523.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691887103677421394" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px; " /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>ఇవి బహుమతులుగా వచ్చినవి</b></div></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/--lPuPjPmQ84/Tv2kLRvWN7I/AAAAAAAAB7M/OpbgMkrD13s/s1600/IMG_2518.JPG" style="text-align: left; "><img src="http://3.bp.blogspot.com/--lPuPjPmQ84/Tv2kLRvWN7I/AAAAAAAAB7M/OpbgMkrD13s/s400/IMG_2518.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691886017713682354" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px; " /></a><br class="Apple-interchange-newline"></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">ఇవే కాకుండా కృష్ణవేణి, చలం-సత్యం, శైవం, సుందరం కూడా వచ్చాయి. మిధునం పుస్తకాన్ని శంకర్ గారు పంపించారు. వారికి కృతజ్ఞతలు. మిగతా పుస్తకాలన్నీ సుజాత గారు (మనసులో మాట) పంపించారు...ఆవిడకి కూడా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు. తనకి నేనెంతో ఋణపడిపోయాను. ఇంకా కినిగె పుస్తకాలు బహుమతిగా ఇచ్చిన రెహ్మాన్ ని, మురళి కి, నాగార్జున కి ధన్యవాదములు!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇవే కాకుండా మరికొన్ని కొన్నాను. కానీ అవి ఇంకా నాచేతికి రాలేదు కాబట్టి, వాటిని వచ్చే యేడాడి ఖాతాలో వేస్తున్నా.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ పుస్తకపఠనాన్ని, కొనుగోలుని 2012 లో కూడా ఇదే విధంగా కొనసాగించాలని అనుకుంటున్నాను...చూద్దాం! :)</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-437251453275470701?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-74493905566152661602011-12-26T16:27:00.004+05:302012-01-31T15:22:37.067+05:30<div style="text-align: justify;">నాకు రాజన్న నచ్చింది</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ముందుగా </div><div style="text-align: justify;">ఇలాంటి ఆలోచనతో ముందుకొచ్చిన విజయేంద్రప్రసాద్ గారికి ఒక సెబాస్</div><div style="text-align: justify;">ఈ సినిమా చేసిన నాగార్జున కి ఒక భేష్</div><div style="text-align: justify;">మొత్తం సినిమాని భుజస్కందాలపై మోసిన కీరవాణికి జేజేలు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">దిక్కుమాలిన కాలేజీ ప్రేమలు, అడ్డం గా నరుక్కోవడాలు, వెకిలి కామెడీలు, వందమందిని ఇరగదియ్యడాలు లేవు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కొత్తగా, హాయిగా పోరాటవీరుడి చరిత్ర ఉత్తేజం కలిగించేలా ఉంది. మనకి ఇటువంటి కథలు సినిమాలుగా ఇంకా ఇంకా రావాలి. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ సినిమాకి ప్రాణం కీరవాణి సంగీతం. పాటలు చాలా బావున్నాయి. నేపథ్య సంగీతం అంతకంటే బావుంది. నేపథ్య సంగీతం మాత్రం రికార్డ్ దొరికితే బాగుందును. రికార్డ్ వింటున్నప్పుడు "అమ్మ అవని" పాట బాగా నచ్చింది కానీ సినిమాలో ఇది mis fit అనిపించింది. రాజన్న పాడిన పాటలైనా పోరాటపటిమను నింపే జానపదాలు, మల్లమ్మ పాడిన పాటలు అందమైన జానపదాలు. చివరికి సడన్ గా వచ్చి మల్లమ్మ కర్నాటక సంగీతం పాడితే ఎలా? ఒక ఉద్వేగభరితమైన జానపదం....నేలమ్మతల్లి మీద...పెడితే ఇంకా రక్తి కట్టి ఉండేది. "వెయ్ వెయ్యరా వెయ్" పాటకి రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి నిజంగానే.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">బాగా కదిలించిన దృశ్యం రాజన్న వెనక్కి తిరిగొచ్చినప్పుడు ప్రాణం లేని పసిబిడ్డని ఒళ్ళో పెట్టుకుని "గంగా మేలుకో" అని పాడే పిచ్చి తల్లి ఆవేదన. ఈ దృశ్యం ఒక్క కుదుపు కుదిపి పారేసింది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అలాగే మల్లమ్మా రాజన్న సమాధిగా భావించే తులసికోటకి ఆకర్షితురాలు అవుతున్నాది అని గమనించి, భయపడ్డ ముసలితాత "అక్కడికి వెళ్ళొద్దు దెయ్యాలుంటాయని" మల్లమ్మని భయపెడతాడు. మల్లమ్మ భయపడి తాతని పట్టుకుని నిద్రపోతుంది. కానీ మధ్య రాత్రిలో తాత లేచి చూస్తే మల్లమ్మ రాజన్న సమాధి దగ్గరే కూర్చుని ఉంటుంది. అప్పుడు బ్యాక్ గ్రౌండ్ లోఅపుడు ఒక పాట వస్తుంది...."చెడు మనసులో ఉన్న మనుషులకన్నా పెద్ద దెయ్యాలు లేవని రాజన్న చెబుతున్నాడో ఏమో" అన్న అర్థం లో వస్తుంది. చాలా బావుంది ఆ చిన్న బిట్. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఒక పెద్ద అసంతృప్తి నాకు కనిపించింది ఏమిటంటే రాజన్నలాంటి ఉద్యమకారులు ఎందరో పుట్టారు ఆ సమాజంలో. ఇది ఒక వ్యక్తి తెచ్చిన విప్లవం కాదు. ఈ ఉద్యమాన్ని కొందరు వ్యక్తులు, కొన్ని తరాలు నడిపించారు...రజకార్లని ఎదిరించారు. కానీ ఇందులో రాజన్న ఒక్కడే ఎదిరించినట్టు, రాజన్న పోయక మళ్ళీ వాళ్ళ బతుకులు రజకార్ల కిందన నలిగిపోయినట్టు చూపించడం కొంత నచ్చలేదు. రాజన్న ఇచ్చిన స్ఫూర్తి కొన్ని తరాలకి కంటిన్యూ అయ్యింది అన్నటు చూపించి ముగిస్తే బావుండేది. అనవసరంగా నెహ్రూ గారిని తీసుకొచ్చి, ఎలా ముగించాలో తెలియక ముగించినట్టు అనిపించింది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">నాగార్జున డైలాగ్ డెలివరీ పై ఇంకాస్త శ్రద్ధ పెట్టి ఉంటే బాగుందును. చిన్నపిల్ల మల్లమ్మ నడిచి ఢిల్లీకి వెళ్ళడం అస్సలు నప్పలేదు. అదిలాబాదు నుండి ఢీల్లి కి వెళుతూ పంజాబ్ ని, రాజస్థాన్ ని ఎందుకు టచ్ చేసిందో తెలీదు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మల్లమ్మగా ఏనీ, స్నేహ, రాజన్న నలుగురు మితృలూ, మల్లమ్మ ని పెంచిన ముసలోడు, దొరసానిగా వేసిన శ్వేతా మీనన్....అందరూ బాగా నటించారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">నాకు బాగా నచ్చిన విషయమేమిటంటే రాజన్న ఊరికి వచ్చిన తరువాతా రజకార్లను, వారి కింద పనిచేసినవారినీ ఒక్క దెబ్బతో ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేయలేదు....అందరికీ అండా దండా నేనేనంటూ ఒంటరిగా అందరినీ చావచితగ్గొట్టలేదు...రాఖీ సినిమాలోలాగ. ప్రజలలో పోరాట స్ఫూర్తిని నింపుతూ, కావలసి వచ్చినప్పుడు నడుం బిగించి పోరాటానికి దిగిన రాజన్న పాత్ర మలచిన తీరు చాలా బావుంది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div>సినిమాలో హేమాహేమీలైన నటులున్నారు. వారందరీ పాత్రల నిడివి బాగా తగ్గినట్టనిపించింది. పూర్తిగా ఉపయోగించుకోలేకపోయారు. అలాగే దొరసాని పాత్రధారి శ్వేతా మీనన్ ని కూడా పూర్తిగా ఉపయోగించుకోలేకపోయారు అనిపించింది. పుర్తిగా సంతృప్తినిచ్చిన పాత్రలు ముసలి తాత, మల్లమ్మ మాత్రమే. ఎందుకో సినిమా complete అని అనిపించలేదు. అయినా సరే నాకు నచ్చింది. మంచి సినిమా చూసాం అనిపించింది.</div><div><br /></div></div><div style="text-align: justify;">ఈ సినిమాలో లోపాలు లేవని కాదు, కానీ ఇటువంటి సినిమాలకి ఇది ముందడుగు అయితే బావుంటుంది. అయితే దీన్ని ఇంకా చాలా గొప్పగా తీసి ఒక చరిత్ర సృష్టించగలిగిన golden chance మిస్ చేసుకున్నారనిపించింది. ఏది ఏమైనా ఇది మన తెలుగు సినిమాలకి స్ఫూర్తి ని అందించగలిగితే అంతకన్నా ఇంకేం కావాలి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-7449390556615266160?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-71296153500950668982011-12-14T15:39:00.011+05:302012-01-31T15:22:31.846+05:30<div style="text-align: justify;">ఆమధ్య బజ్జులొచ్చి బ్లాగులని మింగేసాయని కొందరు...లేదు, కాదు బజ్జుల వల్ల మంచే జరిగింది అని నాలాంటి వారు కొందరు చిన్న చిన్న వాక్బాణాలు విసురుకున్నాం కద! సుజాతగారైతే (మనసులో మాట) ఏకంగా <a href="http://manishi-manasulomaata.blogspot.com/2011/08/blog-post.html">బజ్జా? బ్లాగా?</a> అని పోస్ట్ కూడా పెట్టేసారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇప్పుడేమో గూగలోడు బజ్జు మూసేస్తున్నానొహో అని ప్రకటించేసాడు. మా అందరికీ ఒకటే ఏడుపొచ్చేసింది. సరే ఇంక చేసేది ఏమీలేక బజ్జులో జరిగిన కొన్ని సరదా విషయాలు బ్లాగులో పంచుకుందామనే మొదటి ప్రయత్నం ఇది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>బజ్జు సీరీస్-1 </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"మన గురువుగారు బులుసుగారు ఒకరు తిన్నగా ఉండరు కదా...ఎప్పుడో ఏదో ఒకటి చెప్పి మనల్ని నవ్విస్తూ ఉంటారు. ఇప్పుడేమి చేసారంటే...నవ్వులని కుదించారు....బ్లాకెట్ల కొలతలు కొలవలేక విసుగొస్తున్నాదట అందుకని. సరే గురువుగారు కదా అని రాజ్, నేను చేతులు కలిపాం. <b><i>"తెలుగులోనే నవ్వుదాం. బ్రాకెట్లలో వద్దు" </i></b>అన్న నినాదం తో పని మొదలెట్టాం. అదెట్లనిన.....</div><div><br /></div><div>చి.న = చిరునవ్వు</div><div>మ.హా = మందహాసం</div><div>ద.హా = దరహాసం</div><div>అ.హా = అట్టహాసం </div><div>వి.టా.హా = వికటాట్టహాసం</div><div>బా.హా. = బాలయ్య హాసం</div><div>సు.చి.న = సుమన్ చిరునవ్వు</div><div>రా.న = రాక్షస నవ్వు</div><div>కో.న - కోతి నవ్వు</div><div>బి.న = బిస్కట్ నవ్వు (అర్ధం కాలేదా? మీ పెట్ డాగ్ ముందు కూర్చొని బిస్కట్ తింటూ దాని వైపు చూడండి..యెస్..అదే ..)</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇంకా మీకేమైనా తడితే కలుపుకోవచ్చు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మా గురువుగారు ఇకనుండి ఇవి మాత్రమే ఉపయోగిస్తానని శపధం చేసారు. వారి శిష్యులలో అగ్రగణ్యులమైన మేము (అదంతే మమ్మల్ని మేమే పొగుడుకుంటాము :P)...వారి అడుగుజాడలలోనే నడవాలని నిశ్చయించుకున్నవారమై ఇవే ఉపయోగించబోతున్నాం. మరి మీరు?"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ విధంగా మొదలయ్యిందండీ బజ్జులో ఈ పొట్టినవ్వుల ప్రహసనం...అంతే ఇంక మన జానాలు విజృంభించారు చూడండీ...నేనేం చెప్పను, మీరే చదవండి :)</div><div><br /></div><div>దు.హా = దుఃఖహాసం (సుమన్ బాబు సినిమాలు చూసేటప్పుడు వచ్చేది)</div><div>పి.న - పిచ్చి నవ్వు (సుమన్ బాబు సినిమా చూసిన తరువాత వచ్చేది)</div><div>ప.న = పగలబడి నవ్వు</div><div>వె.న1 = వెకిలి నవ్వు</div><div>న.న.న - నవ్వలేక నవ్వే నవ్వు</div><div>కిం.ప.దొ.న కింద పడి దొర్లే నవ్వు (ఇది పాతదే, కొత్తగా కలుపుతున్నా)</div><div>ఎ. న - ఎదవ నవ్వు. (మన మ్యానేజరు ని చూసి నవ్వేది)</div><div>శు.హా = శుష్క హాసం</div><div>కె.న = కెవ్వు నవ్వు</div><div>ఏ.న = ఏడవలేక నవ్వు</div><div>పొ.ప.న = పొట్ట పగిలేటట్టు నవ్వు</div><div>ఏ. న. న = ఏడ్చినట్టు నవ్వే నవ్వు (మన హీరో సుమన్ బాబు లాగా)</div><div>కొం.న = కొంటె నవ్వు</div><div>చ.న.న = చచ్చినట్టు నవ్వాల్సిన నవ్వు (బాసు జోక్ కి మనం నవ్వే నవ్వు)</div><div>అ.భ.అ.పూ.న = అవమాన భరిత అవహేళనా పూర్వక నవ్వు (దుర్యోధనుని చూచి ద్రౌపది నవ్విన నవ్వు)</div><div>దీన్నే</div><div>కొం.కూ.న/కొం.అం.న = కొంపలు కూల్చే/అంటుకునే నవ్వు అని కూడా అనవచ్చు.</div><div><br /></div><div>వె.న2 = వెర్రి నవ్వు</div><div>టి.అ.న = టివీ అనౌన్సర్ నవ్వు</div><div>చిపి.న = చిలిపి నవ్వు</div><div>వి.న = వికీ నవ్వు (మన నవ్వుకి ఎవడో వివరణ ఇస్తే అది వికీ నవ్వు)</div><div>అ.న.న = అనుమానంగా నవ్వే నవ్వు </div><div>ఏ.పో.మ.న = ఏడుస్తూ పోనీ మన మంచికే అనుకునే నవ్వు</div><div>అప.హా = అపహాస్యం</div><div>అ.భ.అ.పూ.న = అవమాన భరిత అవహేళనా పూర్వక నవ్వు</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ అ.భ.అ.పూ.న వెనుక చిన్న కథ ఉంది. నేను పోస్ట్ వేస్తున్నప్పుడు "గురువుగారి" అని రాయబోయి "గురువుగాడి" అని పొరపాటున రాసాను. అది చూసి బులుసు గారు ఒక వె.న నవ్వి "గాడి" అని చూసి నేను ఏ నవ్వు నవ్వాలి? అని అడిగారు. నేనందుకు ఇంకో చిన్న నవ్వునవ్వాననమాట. నేను నవ్విన ఆ నవ్వుకి గురువుగారు "అ.భ.అ.పూ.న" అని నామకరణం చేసారు. :D</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇదయ్యాక బులుసుగారికి ఇంకో ఐడియా వచ్చింది అదేంటంటే: యథాతథంగా క్రిందన</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Bulusu Subrahmanyam - మరేమో నే ఇప్పుడేమో మనం శ్రీకృష్ణ రాయబారం నాటకం వేస్తామన్నమాట . మరేమో నే మీ అందరూ నన్ను బలవంత పెడితే, పెట్టండి మరి, నేను శ్రీకృష్ణుడి వేషం వేస్తానన్నమాట. ఎవరో కింద పడిపోయారు. లేపండి అక్కడే కాలుతుంది. మీరందరూ బలవంత పెడితే కదా నేనొప్పుకుంట. అప్పుడేమో నాటకం అయిన తరువాత, మీరందరూ నన్ను మెచ్చుకుంటూ నవ్వే నవ్వు ని మెహా అని కానీ మెన అనీకాని అనాలి కదా మరి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">sowmya alamuru - మెహా, మెన.....ఈ నవ్వునకర్థమేమి గురువర్యా??????????</div><div style="text-align: justify;">మెంటల్ హాసం, మెంటల్ నవ్వు అని కాదుగదా (దొ.న)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bulusu Subrahmanyam - మెచ్చుకుంటూ నవ్వే నవ్వు</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bulusu Subrahmanyam - సౌమ్యా.. కోప హాసం కో.హా"</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">అంటూ కోపాన్ని ప్రకటించారన్నమాట :) దానితో మె.న, కో.హా కూడా చేరాయి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">పై అన్ని నవ్వులను క్రియేట్ చేసినవారిలో ప్రముఖులు <b>బులుసుగారు, రాజ్ కుమార్, శంకర్ గారు మరియు నేను</b>. <b>గిరీష్</b> కూడా కొన్ని నవ్వులు చేర్చారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇదిలా జరుగుతుండగా పప్పు శ్రీనివాసరావు గారు ఎంటర్ ది డ్రాగన్ అన్నట్టు వచ్చారు. ఆయనొచ్చాక జరిగిన తమాషా సంభాషణ ఇక్కడ:</div><div><br /></div><div>"pappu sreenivasa rao - ఎహే ఆపండీ గోల (ఎ.ఆ.గో)</div><div><br /></div><div>Bulusu Subrahmanyam - వెన, ననన...అంటే శ్రీనివాస రావు గారూ గోలలకి స్థానం కల్పిద్దామా అని నా ఉద్దేశ్యం</div><div><br /></div><div>sowmya alamuru - గోలలకి తావు లేదు...నవ్వులొక్కటే ఉండాలి</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">pappu sreenivasa rao - నవ్వుల గోలన్నమాట (న.గో)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bulusu Subrahmanyam - కొంచె మార్చండి సారూ గోల నవ్వు - గోన సమూహం గా అందరూ కలిసి బలవంతాన నవ్వే నవ్వు అనుకుందామా హాస్య క్లబ్బుల్లో లాగా. "</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అలా గో.న కూడా లిస్ట్ లోకి చేరిపోయింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇది ఇక్కడితో ఆగలేదు. ఇంక అందరూ బజ్జులో ఈ పొట్టినవ్వులనే ఉపయోగించడం మొదలెట్టారు. కొందరికిన్ని గుర్తుపెట్టుకోవడం కష్టంగా ఉండడంతో నేను మళ్ళీ ఒక పోస్ట్ వేసాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"బజ్జు జనాలందరికీ పొట్టి గుర్తులతో కాస్త తికమకగా ఉన్నదని వార్త అందింది...అంచేత ఇప్పటివరకూ పోగయినవాటన్నిటినీ క్రోడీకరించి ఇక్కడ పెడుతున్నా. ఇకనుండి మీకు ఎప్పుడు ఏ డౌటు వచ్చినా ఈ బజ్జుని రిఫరెన్స్ గా వాడుకోవచ్చు."</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అంటూ మొత్తం అన్ని నవ్వులనూ ఒకచోట చేర్చాను. కథ అక్కడే ఆగిపోతే అది మన జనాలా అల్లరి ఎలా అవుతుంది? మళ్ళీ మొదలెట్టారు.</div><div><br /></div><div>మె.హ = మెచ్చుకుంటూ నవ్వు</div><div>కో.హా = కోప హాసం</div><div>గో.న = గోల నవ్వు</div><div>బో.న = బోసి నవ్వు</div><div>తి.న = తిట్టుకుంటూ నవ్వు</div><div>తిం.న = తింగరి నవ్వు</div><div>క.గీ.న = కన్నుగీటుతూ నవ్వు</div><div>గొ.న = గొర్రె నవ్వు</div><div>ఆ.భా.న = ఆనందభాష్పాలతో నవ్వు</div><div>వి.న = విలన్ నవ్వు</div><div>పొ.న = పొగరుబోతు నవ్వు</div><div>హే.న= హేళనగా నవ్వు</div><div>గ.న = గర్వంతో నవ్వు</div><div>ద్రౌ.న. = ద్రౌపది నవ్వు </div><div>త.తా.న = తలకాత తాటిస్తూ నవ్వు</div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">ఇంతలోనేమో వేణూ శ్రీకాంత్ వచ్చి అ.భ.అ.పూ.న కొంచెం గజిబిజి గా ఉందండీ.. దీన్ని ద్రౌ.న. (ద్రౌపది నవ్వు)గా మార్చాలని అభ్యర్ధించారు. అభ్యర్థనని మన్నించి అ.భ.అ.పూ.న ని ద్రౌ. న గా మార్చేసాం.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అలాగే తి.న, తిం. న నవ్వుల వెనుక కథ:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Bulusu Subrahmanyam - ఇప్పుడు మనం ఉద్యోగం చేస్తున్నాం. మనకి రావాల్సిన ప్రోమోషన్ పక్క వాడికి వచ్చింది. వెధవ, పార్టీ కూడా ఇస్తున్నాడు. అక్కడ మనం లోపల తిట్టుకుంటూ పైకి నవ్వే నవ్వు తినన తిట్టుకుంటూ నవ్వే నవ్వు. ఇది మరో రూపం లో వచ్చిందా సంపాదక మహాశయా. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">sowmya alamuru - తినన రాలేదు గురువుగారూ...కలిపేస్తా ఇప్పుడే. దాన్ని తిన చేసేస్తా.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bulusu Subrahmanyam - తింగరి నవ్వు తిన అని అనుకున్నట్టున్నాము</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">sowmya alamuru - తింగరి నవ్వు లేదు...అదీ కలిపేపెస్తా ....తిం.న"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ గోల ఇలా జరుగుతుండగా V.B.సౌమ్య వచ్చి ఒక పొగడ్త విసిరారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Sowmya V.B. - మీరు పదాల కూర్పే కాక, జనాల మధ్యలోకి తీసుకురావడానికి కూడా ఇతోధికంగా కృషి చేస్కుంటున్నారనమాట. (క.న - కన్నుగీటుతూ నవ్వు)"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">ఈ క. న ని కొంచం మార్చి క.గీ.న గా లిస్ట్ లో పెట్టేసాం.</div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అలాగే వేణు శ్రీకాంత్, రెహ్మాన్, శ్రీనివాస్, సంతోష్, కల్లూరి శైలబాల, వరూధిని గారు, మధుర, కొత్తావకాయ, నైమిష్ గారు, అపర్ణ మున్నగువారందరూ వచ్చి ఇంకాసిన్ని పొగడ్తలు మామీద కురిపించి ఇతోధికంగా కొన్ని నవ్వులు కూడా చేర్చారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ మొత్తం ప్రహసనం చూసి మా గురువుగారు ఆనందపరవశులై</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Bulusu Subrahmanyam - 67 ఏళ్లగా నవ్వుతున్నాను కానీ ఇన్ని నవ్వులున్నాయని ఇప్పుడే తెలిసింది. </div><div style="text-align: justify;">సౌమ్య కి ధన్యవాదాలు"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అన్నారన్నమట :)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"sowmya alamuru - హహహ గురువుగారూ....అంతా మీ ఆశ్వార్వాదం...నీవు నేర్పిన విద్యయే కదా నీరజాక్షి (ద.హా)"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అని గురుభక్తిని చాటుకున్నానన్నమాట :D</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అదండీ గమ్మత్తైన పొట్టినవ్వుల కథ! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇంత గొప్ప ప్రయోగానికి తెర తీసిన బులుసు సుబ్రహ్మణ్యం గారికి అందరం కలిసి మరొక్కసారి <b>జేజేలు</b> చెబుదాం!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div>ఇకనుండీ మనందరం కూడా వీలైనంత వరకూ బ్లాగుల్లోనూ, బజ్జుల్లోనూ తెలుగులో నవ్వుదాం, ఏమంటారు? (చి.న)</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-7129615350095066898?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-73786157795015433662011-11-21T09:40:00.021+05:302012-01-31T15:21:53.179+05:30<div style="text-align: justify;">నేనూ శ్రీరామరాజ్యం చూసేసానోచ్. శనివారమే చూసాను కానీ "ఆ శని, ఆది వారాలు బ్లాగు/బజ్జు ఎవరు చూస్తారులే, సోమవారం తాజాగా రాద్దాం" అని ఊరుకుంటే...అయ్యబాబోయ్ అందరూ చూసేయడం, రాసేయడం కూడా అయిపోయింది. అయినాసరే నేను రాసి తీరుతాను...మీకూ చదవక తప్పదు. :P</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కథ మనకు తెలిసినదే. దానిలో న్యాయాన్యాలు, వాదోపవాదాలు ఎరిగినవే. దాని గురించి మళ్ళీ రాయక్కర్లేదు. బాపూ ఈ సినిమాని ఎలా తీసారో చూద్దామని వెళ్ళాను. సినిమా నేను అనుకున్నంత గా లేదు....నాకు కొంచం నిరాశ కలిగినమాట వాస్తవం. చాలరోజులుగా వేచి చూస్తున్నాను దీని కోసం. వెళ్ళే ముందు పెద్దగా రివ్యూలు చదవలేదు. బాగుంది అన్న టాక్ మాత్రం విన్నాను. చాలా expectatios తో వెళ్లాను. కానీ కొంచం నిరాశ ఎదురయింది.....గొప్పగా లేదు, బాపూ చమక్కులున్నాయి కాబట్టి బానే ఉంది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కానీ ఏంటో నాకు లవకుశ జ్ఞాపకాలను వీడిపోవడం దుస్సాధ్యమయింది ఎంత ప్రయత్నిచినా సరే. ముఖ్యంగా లవకుశలో పద్యాలు, పాటలు అన్నీ కంఠతా రావడంతో ఏ సీనులో ఏపద్యమొస్తుందో పాడేసుకుంటూ ఉన్నాను. బొమ్మ ఇప్పటిది, పద్యాలు-పాటలు ఆనాటివి అన్నట్టు అయింది నాకు. అతి ముఖ్యంగా "ఏ మహనీయసాద్వి, ప్రతిదినమేను తొలుదొల్త, ఇది మన ఆశ్రమమ్ము, హ్రీంకారాసంగర్భితానలశిఖాం, కన్నులారగ తొలిసారి కొలువుదీరి" లాంటి పద్యాలు గుర్తురాకపోవడం అసాధ్యం అనిపించింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కుశలవుల బొమ్మలు పోస్టర్లలో ఎక్కడా కనిపించనివ్వకుండా ఉత్సుకతని పెంచారు. నేను మొట్టమొదటినుండీ వేచి చూసినది వారికోసమే. అయితే చూసాకా కాస్త నిరుత్సాహమనిపించింది. ఆ లవకుశులతో పోలిస్తే ఈ కుశలవులు తేలిపోయారు. నటన బాగానే ఉందిగానీ ఏమిటో...నాకు అంత నచ్చలేదు. పైగా డబ్బింగ్ పిల్లలిద్దరికీ వేరే ఎవరిచేతనో చెప్పించినట్టు అనిపించింది. ఆంజనేయుడు చిన్నపిల్లాడుగా రావడం నచ్చింది. ఆ అబ్బాయి కూడా బాగా చేసాడు. రామ రామ పాట నాకెంతో నచ్చింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ సినిమా గురించి చెప్పుకోవాలంటే ముందుగా నయనతార గురించి చెప్పుకోవాలి. ఆహా ఎంత ప్రసన్నత, ఏమి అందం, ఎంత ఒదిగిపోయింది ఆ పాత్రలో! నయనతార ఎంపికని అనుమానించినందుకు ఇప్పుడు లెంపలు వేసుకుంటున్నాను. అయితే అంజలి దేవితో పోలిక లేదు కానీ పాత్రకి న్యాయం చేసిందనే చెప్పాలి. కన్నెసీత గా భలే ముద్దుగా ఉంది. సాధ్వీమణిగా అంతకన్నా ఇంపుగా ఉంది. నయనతార నటనకి సగం మార్కులు, సునీత డబ్బింగ్ కి సగం మార్కులు ఇవ్వాలి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">బాలకృష్ణకి, NTR తోనూ పోలిక రాక తప్పదు. బాలయ్యబాబు బాగా చేసాడు, నిజంగా. నాకు బాగా నచ్చినది అతని డైలాగ్ డెలివరీ. బాధతో, దుఃఖం తో గొంతు జీరబోయినట్టు పలికిన సంభాషణలు ఇంకెవ్వరివల్లా కాదు అనిపించింది. కొంత గాంభీర్యం, కొంత దైన్యం, కొంత నిస్సహాయత, కొంత బాధ...బాగా చూపించగలిగాడు. లవకుశలో NTR లో అన్నీ పరిస్థితులలోనూ గాంభీర్యమే కనిపిస్తుంది. కానీ ఈ రాముడిలో కొంత దైన్యం కనిపిచింది. అది సహజం కూడా. అలా పాత్రని రూపొందించడంలో బాపు గారిని మెచ్చుకోవాలి. కొన్ని చోట్ల రామారావు రూపు ని గుర్తు తెచ్చింది...NTR ని ఇమిటేట్ చేసినట్టూ అనిపించింది. ఒకచోట "చిరంజీవులారా" అని తమ్ములతో అన్నప్పుడు అచ్చు రామారావే కనిపించాడు. అది NTR ఆహార్యమే. కాకపొతే క్లోజప్ షాట్లలో బాలయ్య ని భరించడం నావల్ల కాలేదు. ముదిమి ఛాయలు మీదపడిన బాలయ్యని ఎందుకు అన్ని క్లోజప్ షాట్లలో చూపించారో అర్థం కాలేదు. దగ్గరనుండి చూస్తే మరీ ఇంకులో ముంచినట్టు మేకప్ ఎక్కువయిందనిపించింది. బాపూగారు ఈ విషయంలో కాస్త జాగ్రత్త తీసుకుని ఉండవలసినది. ఓ పదేళ్ళ క్రితం బాలయ్య ఈ సినిమా చేసుంటే ఆ రాముడి పాత్రకి పూర్తి న్యాయం చేసేవాడేమో! నవ్వొచ్చిన విషయం ఏమిటంటే వీపు మీద కాటుకమచ్చ పెట్టడం, అది కనిపించేలా రెండు షాట్లు తియ్యడం. :)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇళయరాజా సంగీతం మొదట్లో అంత గొప్పగా ఏమీలేదు అనిపించినా వినగా వినగా నచ్చింది. కానీ ఆడియోలో విన్న అన్ని పాటలూ సినిమాలో లేకపోవడం నిరుత్సాహపరిచింది. "కలయా, నిజమా" పాట ఎలా తీసుంటారో అని తెగ ఆశగా చూసాను...కానీ ఆ పాట సినిమాలో లేదు. :( నేపథ్య సంగీతంలో వయొలిన్ బిట్స్ చాలా వినసొంపుగా బావున్నాయి. పాత-కొత్త సంగీతాల కలయికలా ఉన్న నేపథ్య సంగీతం వీనులవిందుగా ఉంది. సీత సీమంతం పాట అనవసరమనిపించింది. జొన్నవిత్తుల సాహిత్యం చెప్పుకోదగ్గది. కానీ పద్యాలు లేని లవకుశని ఊహించడం కష్టమయింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">వాల్మీకి పాత్రలో నాగేస్రావు గంభీరంగా కనిపించారు. ఆయన నటనని, ఆహార్యాన్ని శంకించే పనిలేదు గానీ...నాగయ్యగారిలో ఉన్న ప్రశాంతత కనిపించలేదు. నాకెందుకో ఏ విశ్వామితృడి పాత్రకో, పరశురాముడి పాత్రకో సరిపోతాడేమో అనిపించింది. కానీ ఇంత వయసులోనూ ఉచ్ఛారణలోని స్పష్ఠత, అభినయం మెచ్చుకోదగ్గది. అదే కంటితో బాలయ్యని (వశిష్టుడు) చూస్తే బాధేసింది. ఒకప్పుడు ఎంత చక్కగా డైలాగులు చెప్పేవాడు. ఇప్పుడు ఏదో నొక్కిపట్టినట్టు, వత్తి వత్తి కష్టపడి డైలాగులు చెబుతుంటే కష్టమనిపించింది. మిగతా పాత్రలలో అందరూ బాగానే సరిపోయారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కాకపోతే సినిమాలో మెలోడ్రామా ఎక్కువైనట్లుగానూ, మధ్యలో కాస్త సాగతీతగానీ అనిపిచింది. పాత లవకుశలో ఏడుపు తక్కువ...కళ్ల నీళ్ళు సున్నితంగా చిందించడం తప్ప భోరున ఏడవడం లేదు. కానీ ఇందులో ఉంది. కుశలవులు అంతఃపురంలో రామాయణ గానం చేస్తున్నప్పుడు కౌసల్య మున్నగువారు భోరు భోరున విలపించడం కాస్త చికాకు కలిగించింది. వాళ్ళు రాజమాతలు...ఎంత కష్టంలోనైనా కొంత సంయమనం, గాంభీర్యం ప్రదర్శించడం అవసరం. దీనాలాపన అంతగా నప్పలేదు. అలాగే సీత పాత్రలో కూడా...చాలా చోట్ల ఏడుపు ఎక్కువయినట్టు అనిపించింది. మిగతా పాత్రలలో కూడా అక్కడకడా ఏడుపుని చొప్పించారు. ఏడవని పాత్ర ఏదీ లేదనుకుంటా. ఈ మెలోడ్రామా కొంత భరించలేకపోయాను. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇంక రమణ గారి డైలాగులకి వంక లేదు. బాపూగారి చమక్కులు మాత్రం మరోసారి గుర్తుచేసుకోదగ్గవి. నాకు బాగా నచ్చిన విషయం...చివరిలో సీత రామునికి నమస్కారం పెట్టే అంశం....సీతకి రామునిపై అవ్యాజ్యమైన ప్రేమ ఉంది కానీ మాటమాత్రమైనా చెప్పకుండా ఇలా విడిచిపెట్టాడే అన్న కోపం, అలక కూడా ఉన్నాయి. అలా లేకపోతే అసహజం. ఆ కోపాన్ని, అలకని బాపు గారు చిత్రించిన తీరు అనితరసాధ్యం. అలాగే ఆపద సమయంలో ఆదుకుని రక్షగా నిలిచిన వాల్మీకికి మనస్పూర్తిగా కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుని నమస్కరించే సన్నివేశం.....రామునికి, వాల్మీకికి నమస్కారాలలో తేడా ని గొప్పగా చూపించారు బాపూగారు. ఎంత అలక, కోపం ఉన్నా, తన తల్లి భూదేవితో వెళ్ళిపోతున్నప్పుడు చివరిసారిగా రాముని ప్రేమతో, ఆర్తితో చూసే సీతని చూస్తే నిజంగా ఏడుపొచ్చింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇక సీత కుటీరంలో ఒక రాతిపై రామబాణాన్ని ప్రతిష్ఠింపజేసి పూజిస్తుంటుంది. ఆ బాణం మొదట్లో విరిగిన తన గాజుని చంద్రవంకగా నిలిపి తమ అనురాగానికి సాక్ష్యాన్ని ఆ బాణంలో పొదగడం నన్ను విశేషంగా ఆకర్షించింది. రామబాణం, రాముని సీత - తిరుగులేనివి, చెక్కుచెదరనివి. ఈ రెండు విషయాలను ఒకే ఒక్క అంశంలో బంధించడం బలేగా ఉంది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కౌటిల్య రాసినట్టు సీత చేతినుండి గాజులు ఊడిపడడం - ఆమె రాముని గూర్చి ఆలోచించి చిక్కిశల్యమైపోయినదనే విషయాన్ని అన్యాపదేశంగా వివరించడం...జయహో బాపు. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div>సింహాసనం ఎక్కబోతూ సీతను చిటికినవేలు పట్టుకుని సహా తీసుకెళ్లడం. సింహాసనం పై కూర్చున్న సీతను స్వయంగా లేపి సీత తో సహా రాజ్యపాలన సాగించబోతున్నట్టు రామరాజ్యం అనగా రాముడు సేవించిన రాజ్యం అని చెప్పడం. మొదట్లో సీత ఒడిలో తలపెట్టుకుని ఎలా కూర్చున్నాడో, మధ్యలో బంగారు సీత తొడిలో తలపెట్టుకుని అదే ఫోజులో కూర్చోవడం.....అంటే అదే మమతను, అనురాగాన్ని అనుభవిస్తున్నట్టు చూపించడం....బావుంది. సీతాలక్షణభరతశతృఘ్న సమేతంగా రాజ్యపాలన గావిస్తాను అని ప్రమాణం చేసినప్పుడు భరతలక్షణులు అవును అన్నట్టు తలూపడం లాంటి subtle expressions బాగా చిత్రీకరించారు.</div><div><br /></div></div><div style="text-align: justify;">"లేరుకుశలవుల సాటి" పాట పల్లవిని మాత్రం కుశలవుల చేత పాడించడం నచ్చింది. రాముడు, సీత మధ్య సరసం సున్నితంగా ఉంది. బాపు గారి postures తెలిసినవే కదా..చూడ్డానికి బావున్నాయి. సెట్టింగులు బావున్నాయి కానీ వనం లో జింకలు, నెమళ్ళని గ్రాఫిక్స్ లో పెట్టడం నచ్చలేదు. సహజమైనవాటిని వాడి ఉంటే బాగుండేది. పేటా తో గొడవ వస్తుందనో ఏమో అసహజంగా చిత్రీకరించారు. అవెందుకో కంట్లో ముల్లులా గుచ్చుకున్నాయి అక్కడక్కడా.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">సినిమా చూస్తున్నప్పుడు ఒక చిన్న సరదా సంఘటన జరిగింది. ముందే చెప్పానుగా లవకుశలో పద్యాలు నోటవెంట వచ్చేస్తున్నాయని. అతికష్టంచే బయటకి రాకుండా నోట్లో పాడుకుంటూ ఉన్నాను.</div><div style="text-align: justify;"><div><br /></div><div>వాల్మీకి సీతని ఆశ్రమానికి తీసుకొచ్చి చూపిస్తూ ఇంకా డైలాగులు మొదలెట్టలేదు....అనుకోకుండా నా నోటివెంట "ఇది మన ఆశ్రమంబు ఇచట నీవు వశియింపుము లోకపావని" అని పైకే వచ్చేసింది. సరిగ్గా అదే పద్యాన్ని నా వెనుక వరుసలోనూ, ఆపై వరుసలోనూ ఇద్దరు అందుకున్నారు. ముగ్గురం ఒకేసారి బయటకి పాడేసరికి హాలంతా ఘొల్లున నవ్వులు. ఎంత తమాయించుకుందామన్నా నాలాగే మరికొందరికి లవకుశ వదలడం లేదన్నమాట అనుకున్నాను. :)</div><div><br /></div><div><div>అయితే మనల్నే కాదు బాపు-రమణ గార్లని కూడా వీడలేదు. అందుకే ఒకచోట వాల్మీకి సీతను లోకపావని అని పిలుస్తారు (లక్ష్మి అని నామకరణం చేసినా సరే). అలాగే "లేరుకుశలవుల సాటి" పాట పాడించడం...మున్నగునవి. :)</div></div><div><br /></div></div><div style="text-align: justify;">మొత్తానికి సినిమా కాస్త నిరాశపరిచినా బాపు-రమణల కోసం, నయనతార కోసం, వైవిధ్యమైన బాలయ్యబాబు కోసం ఒకసారి చూడొచ్చు. నయనతార ఎక్కువ మార్కులు కొట్టేసింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-7378615779501543366?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-60331852703900347072011-11-17T15:54:00.011+05:302012-01-31T15:21:47.390+05:30<div style="text-align: justify;">కార్తీక్ పెళ్ళి అని తెలిసిన రెండు నెలల ముందు నుండి మొదలయ్యింది హడావుడి. తను పెళ్ళి తేదీ చెప్పగానే "అరే సరిగ్గా నేను మా ఊరు వెళ్ళే ట్రిప్ ప్లాన్ చేసుకునే టైములోనే పడిందే" అని ఒకింత ఆశ్చర్యం, సంబరం. బలే బలే అనుకుంటూ తయారయిపోయాను. చాలామంది బ్లాగు మితృలు వస్తున్నారని తెలిసి సంతోషమనిపించింది. బ్లాగు/బజ్జు లలో పరిచయమైన మితృలతో సరదాగా కబుర్లు చెబుతున్నానుగానీ ఇప్పటివరకూ కలవలేదు. బాగ తెలిసిన స్నేహితులు కానీ కలుసుకోలేదు...ఇప్పుడు కలుసుకోబోతున్నాను. బ్లాగు మితృలతో కలిసి హైదరాబాదునుండి ప్రయాణం....మరి హైదరాబాదులో మితృలను కూడా కలిసేస్తే పోలే! చాలామందికి కలుస్తానని చాలాసార్లు మాటిచ్చాను. కానీ కుదరలేదు. ఇప్పుడు అవకాశమొచ్చింది. నవంబర్ 10 సాయంత్రం మా ఊరునుండి రైలెక్కాను. ఎన్నో చిత్రమైన ఊహలు...వాళ్ళు అలా ఉంటారా, ఇలా ఉంటారా....ముఖాముఖి కలిసి మాట్లాడితే ఎలా ఉంటుంది! ఇవే ఆలోచనలతో గడిపాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">బ్లాగులోకంలో ఒక పెద్దాయన మా ఇంటిపేరు చూసి మీకు ఫలనావాళ్ళు తెలుసా అని అడిగారు ఓ రెండేళ్ళ క్రితం. "తెలుసు" అని చెప్పగానే మొదలయ్యింది మా స్నేహం. ఆయనతో మాట్లాడుతుంటే మా మావయ్యతోనో, మా పెద్దన్నయ్యతోనో మాట్లాడుతున్నట్టు ఉంటుంది నాకు. ఆయానెవరో ఇంకా తెలీలేదా అదేనండీ మన పప్పుసారు - పప్పు శ్రీనివాసరావు గారు. హైదరాబాదులో రైలు దిగి నేరుగా పప్పుశ్రీనివాసరావు గారింటికి వెళ్ళాను. మరి ముందే మాటిచ్చేసాను కదా. నేను ఢిల్లీ నుండి బయలుదేరుతున్నాను అని చెబితే "పుట్టింటికి స్వాగతం" అని చెప్పారు. ఏంటో అనుకున్నాను...కానీ నిజంగా అక్కడకి వెళ్ళాక నాకు మా ఇంట్లో ఉన్నట్టే అనిపించింది. కాంతిగారు ఎంత సరదాగా, ఎంత చనువు గా మాట్లాడారని. ఇంట్లో పిల్లలాగే చూసుకున్నారు. నిజంగా నాకు అస్సలు కొత్తగా అనిపించలేదు. వాళ్ళ అమ్మాయి ఎంతో సరదాగా కబుర్లు చెప్పింది. నాకస్సలు కొత్తగా అనిపించలేదు. వాళ్ళింట్లో పొద్దున్న బ్రేక్ ఫాస్ట్ కానిచ్చి బోల్డు కబుర్లుచెప్పి బయలుదేరుతుటే....కాంతి గారు బొట్టు పెట్టి, బట్టలు చేతిలో పెట్టారు. మొదట కోపం వచ్చినా, ఆ ఆప్యాయతకి, అభిమానానికి మనసు తడి అయ్యింది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇద్దరి అభిప్రాయాలు, ఆలోచనలు ఇంచుమించు ఒకటే. కబుర్లు చెప్పుకోవడం మొదలెట్టామా గంటలు గంటలు...టైమెంత గడిచిందో తెలియదు. మనిషిని చూడకపోయినా మనసుకి ఎంతో దగ్గర. ఆవిడ దగ్గర నాకెంతో చనువు, ఎంతో అభిమానం. మరి ఆవిడకి నేనంటే ఇంకా అభిమానం లేకపోతే నాకెందుకు కావలసిన పుస్తకాలు పంపిస్తారు చెప్పండి. :D మీకర్థమయిపోయింది కదూ...అవును, సుజాతగారే....చిన్ననాటి స్నేహితురాలిని కలిసినట్టు అనిపించింది. గలగల కబుర్లు చెప్పేసుకున్నాం. నాకిష్టమైనవన్నీ వండి పెట్టారు మధ్యాన్నం భోజనానికి. బలే తమాషాగా అక్కడకి వేణు గారు వచ్చారు. ఉన్నది కొన్ని నిముషాలే అయినా, ఆయనని కలిసి మాట్లాడడం బావుంది. ఇంతలో గురువుగారు ఫోను "వస్తున్నానండీ" అని. ముందే తెలుసు బులుసుగారు వస్తునారని. ఇంక ఇద్దరం ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాం. నవ్వితే నవ్వండి అనుకుంటూ వచ్చేసారు. అదే సమయానికి నా ప్రియస్నేహితురాలు అపర్ణ వచ్చింది. ఇంకేముంది కబుర్లే కబుర్లు. బులుసు గారిని కలవడం ఎంత సంతోషమనిపించిందో చెప్పలేను. బ్లాగులో ఎంత హుషారుగా టపాలు రాస్తారో అంతే హుషారుగా కబుర్లు కూడా చెబుతారు. ఆయన శరీరానికే వయసొచ్చిందిగానీ మనసుకి కాదు. మాతో కలిసిపోయి ఎంత చక్కగా మాట్లడారో....ఆయన హుషారు చూస్తే నాకు కొత్త ఉత్సాహం వచ్చినట్టయింది. ఈలోగా నమూనా అదే అదే నాగమురళీధర్ నామాల వచ్చారు అక్కడకి. :) తరువాత రెహ్మాన్ వచ్చాడు. వీళ్ళందరినీ ఇలా కలుసుకోవడం ఎంత బావుందో చెప్పలేను. క్షణాలు ఎలా దొర్లిపోయాయో తెలియలేదు. సుజాతగారింటికి వెళ్ళడం, కబుర్లుచెప్పుకోవడం....ఒక గొప్ప అనుభూతి. నేను జీవితంలో అపురూపంగా దాచుకునేవాటిలో సుజాతగారి స్నేహం ఒకటి. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div><div>(వరూధినిగారూ...అలా చూడకండి...నాకు వణుకొస్తోంది...బాబోయ్ గజ గజ. :( నేను పప్పుసారింటికి, సుజాతగారింటికి మాత్రమే ప్లాన్ చేసాను. మిగతావన్నీ వాటంతట అవే జరిగిపోయాయి. ఈసారి మీ ఇంటికి తప్పకుండా వస్తానని మాటిచ్చాగా...మనిద్దరం మధ్య ఒప్పందం జరిగిపోయింది...మీరు మళ్ళీ అలక్కూడదన్నమాట, నాతో మాట్లడకుండా ఉండకూడదన్నమాట..సరేనా! ) :D</div></div><div><br /></div></div><div style="text-align: justify;">రాత్రి ప్రయాణం అనంతపురానికి అదే జీవనికి. మజ్జిగ చిలికే (మనసుపలికే-అపర్ణ), అల్లవుద్దిన్ మిల్క్ షేక్(రెహ్మానుద్దిన్ షేక్), గెంతి (బంతి), కలిసి రైలెక్కాం. సుజాతగారు మాకు రైల్లోకి ఫలహారాలు కట్టిచ్చారు. నాకిష్టమైన బొబ్బట్లు నాకోసం ప్రత్యేకంగా కట్టి ఇచ్చారు. రైలు ప్రయాణం ఎంతో సరదాగా సాగిపోయింది. బంతి గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పాలి. ఎంత శ్రద్ధ, ఎంత caring, ఎంత బాధ్యత! ఎవ్వరికీ అసౌకర్యం కలగకూడదని ఎంత తాపత్రయపడ్డాడో! బలే ముచ్చటేసింది నాకు. అనుకున్నట్టుగానే జీవని ప్రసాద్ గారింట్లో దిగాము. ఆయనకి ఇబ్బంది అవుతుంది మనసులో అనిపిస్తూనే ఉంది గానీ వేరొకచోట దిగడానికి ఆయన ససేమిరా అన్నారు. అక్కడకు చేరాక నా కుడిభుజం, ప్రియ మితృడు అయిన రాజ్ ని కలుసుకోవడం గొప్ప ఆనందంగా అనిపించింది. నా బజ్జు నేస్తాలయిన నాగార్జున, వికటకవి శ్రీను, వెన్నెల కిరణ్ కూడా వచ్చారు. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">జీవని గురించి గత యేడాదికి పైగా తెలుసు. ప్రసాద్ గారి నిజాయితీ, సమర్థత...జీవని సభ్యుల దయార్ద్ర హృదయం గురించి తెలుసు కానీ అక్కడికి వెళ్ళి కళ్ళారా చూసాక అర్థమయ్యింది మన బ్లాగుల్లో జీవని గురించి విన్నది కన్నది ఎంతో తక్కువ అని. మేరుపర్వతమంటి మనసులు అంటే ఏంటో స్వయంగా చూసాకగానీ అర్థం కాలేదు నాకు. వారి ముందు చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఎంతో చిన్నదిగా కనిపిచింది. కుటుంబంలో ఏ ఒక్కరికో ఇటువంటి మనసు ఉంటే సరిపోదు బృహత్కార్యాలకి....ఎలా రాసిపెట్టి ఉందో, ఎక్కడ కుదిరారోగానీ ప్రసాద్ గారు, వారి సతీమణి made for each other మాత్రమే కాకుండా also made for others అనిపించారు. దాదాపు పదిమందిమి వెళ్ళాము అక్కడకి. పొద్దున్నే లేచి ఎంతో ఓపికతో మాకోసం ఫలహారాలు, మధ్యాన్నం భోజం అన్నీ వండి ఎంతో ఆదరణ చూపించారు. ప్రసాద్ గారి తల్లిదండ్రులు వయసులో ఎంత పెద్దవారో మనసులోనూ అంతే పెద్దవారు. ఎంతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడారు. "మాకోసం చాలా శ్రమపడుతున్నారండీ" అంటే "నీకలా కనిపిస్తున్నాదా? చూడు మా ముఖాల మీద చెమట బిందువైనా లేదు" అని నవ్వుతూ చమత్కరించారు. వారి ఆప్యాయత చూసాక నాకు అనిపించింది <b>"జీవని పిల్లలు ఎంత అదృష్టవంతులో"</b> అని. జీవని విద్యాలయం కడుతున్న చోటు చూడడానికి వెళ్లాము. మాతో పాటు కారులో ఎవరో ఇద్దరుముగ్గురు వచ్చారు. వారెవరో తెలీదు. ఒక కుర్రాడు...నాకంటే కొంచం పెద్దవారేమో, రాజ్ తో ఏవో మాట్లాడారు. ఎవరోలే అని నేను పట్టించుకోలేదు. జీవని విద్యాలయం కడుతున్న ప్రదేశం ఎంత బావుందని! చుట్టూ కొండలు, పచ్చని చెట్లు......ఆహ్లాదకరమైన ప్రకృతి. అటువంటి బడిలో, ఆ ప్రకృతి ఒడిలో పిల్లలు పెరిగితే ఇంక అంతకుమించి అదృష్టం ఏముంది. ఎదురుగా ఉన్నా "శ్రీనివాస రామానుజం ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీ(SRIT) కి వెళ్లాము. అక్కడకి వెళ్ళగానే ఒకతను వచ్చి మీరొస్తున్నారని చైర్మేన్ గారు చెప్పారంటూ సాదర అతిధి మర్యాదలు చేసి కాలేజీ మొత్తం చూపించాడు. ఈ చైర్మేన్ ఎవరబ్బా అనుకుంటూ ఆశ్చర్యపోయాను. SRIT చాల పెద్ద కాలేజీ. విశాలమైన ప్రాంగణం, అధునాతనమైన సాంకేతిక పరిజ్ఞానంతో కూడిన లేబ్స్, తరగతి గదులు. అక్కడ నన్ను బాగా ఆకర్షించినది వారి రీడీంగ్ రూం మరియు లైబ్రరీ. ఏ కాలేజీ లైబ్రరీలలోనూ చూడని పుస్తకాలు కనిపించాయి అక్కడ. పాఠ్య పుస్తకాలతోపాటు మంచి తెలుగు సాహిత్యం కనిపించింది. నాకిష్టమైన పుస్తకాలెన్నో కనిపించాయి. ఆ పుస్తకాల సేకరణ వెనుకాల కర్త, కర్మ క్రియ జీవని ప్రసాద్ గారేనని తరువాత తెలిసింది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కాసేపటికి బిలబిలమంటూ పిల్లలు చుట్టుముట్టారు. అక్క, అన్నయ్యా అంటూ మా ఒళ్ళో కూర్చుని, భుజాలమీదెక్కి ఊపిరి సలపనిచ్చారు కాదు. మేము తెచ్చిన చిన్న చిన్న బహుమతులు అందుకుంటుంటే వారి మొహాలలో వెల్లివెరిసిన ఆనందం చూసి "ఇది చాలు ఈ జన్మకి" అనిపిచింది. ఆ చిన్నారుల నవ్వుల ముందు వేల వజ్రాలు కూడా దిగదుడుపే. చిట్టి పొట్టి పిల్లలు సీతాకోకచిలుకల్లా చుట్టూ చేరి "అక్కా ఇది కావాలి, అది కావాలి, వీడు చూడు ఇలా చేస్తున్నాడు, నా రిబ్బను పోయింది, నేనో జోక్ చెబుతా, నేను మిమిక్రీ చేస్తా, నేను పాట పాడుతా, నాకు ఇన్ని మార్కులొచ్చాయి, మా మేషారు ఇలా అన్నారు " అని కబుర్లు చెబుతుంటే ఏవో తెలియని ఆనందలోకాల్లో విహరిస్తున్నట్టు అనిపించింది. నాకు జామకాయలు ఇవ్వలేదు అని ఒక పిల్ల అలక, వీడు నన్ను బెదిరిస్తున్నాడు అని ఇంకో పిల్ల కోపం, అమ్మాయిల చేతికి ఏవో వేసారు (గాజులు) అవి నాకు కావాలి అని ఒక బుజ్జి బాబు అల్లరి, నాకు ఫొటో తియ్యవా అన్నయ్యా అని ఇంకో చిన్నారి సరదా....ఓహ్ ఒకటా, రెండా! వారి అలకలు తీరుస్తూ, బుజ్జగిస్తూ, సరదాగా ఆటపట్టిస్తూ, చక్కిలిగింతలు పెడుతూ నేను నా వయసు మరచిపోయి చిన్నపిల్లనైపోయాను. వారితో గడిపిన ఆ కొన్ని గంటలు వెలకట్టలేనివి. వారితో సమయం గడిపిన తరువాత అమ్మ ఒడిలో నిదురిస్తున్నంత ప్రశాంతంగా అనిపించింది. ఎర్రటి ఎండ తరువాత కురిసిన చిరుజల్లు వలే హాయిగా అనిపించింది. మనసుకి కొత్త శక్తిని, కొత్త ఉత్తేజాన్ని కలిగించింది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-RSjPPhEphoA/TsTlGINUXEI/AAAAAAAABYI/G4gwOeBHhuc/s400/c.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5675913323838987330" style="color: rgb(0, 0, 238); text-decoration: underline; display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px; " /></div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">మధ్యాహ్నం మా అందరి భోజనాలయ్యాక పిల్లలకి భోజనాలు పెడుతున్నారు ప్రసాద్ గారి అమ్మగారు మరియు శ్రీమతి. వారితో పాటు రెహ్మాన్ కూడా వడ్డిస్తున్నాడు. అటుగా వెళ్తూ ఈ తతంగాన్ని గమనించాను. మొత్తం పాతిక మంది పిల్లలకి ఎంతో లాలనగా, ఒక్కొక్కరిని ప్రత్యేకంగా చూస్తూ, ఎవరికి ఏమి కావాలో శ్రద్ధగా అడిగి తెలుసుకుని, కొసరి కొసరి వడ్డించి, తినకపోతే మెల్లిగా మందలించి ఆప్యాయంగా తినిపిస్తున్నారు వారు. ఆ దృశ్యం చూసి నా కళ్ళకొసల నీరు నిలిచింది. ఆ కరుణార్ద్రహృదయులముందు నాకు నేను ఎంతో చిన్నదానిగా కనిపించాను. వారి జీవితం ఎంత ధన్యం! ఇంక నేను ఆగలేకపోయాను. వారితో చేరి నేనూ కూడా పిల్లలకు వడ్డిస్తూ, తినిపిస్తూ అలౌకికానందాన్ని పొందాను. అన్నాలయ్యాక విశ్రాంతి తీసుకుంటుంటే ఇందాకల కారులో కనిపించిన కుర్రాడు మళ్ళీ ఇక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఆ పక్కనే బల్లేసుకుని మామూలుగా, అతిసాధారణంగా అందరిలాగా భోజనం చేస్తున్నారు. ఎవరబ్బా ఇతను అని విచారిస్తే అతనే ఆ SRIT చైర్మేన్ సాంబశివరావుగారు అని తెలిసింది. అవాక్కయిపోయాను, నిజంగా. ఎంత సాదాసీదాగా ఉన్నారు! ప్రసాద్ గారిని అభిమానంగా అన్నయ్య అని పిలుస్తూ, ఏ భేషజం లేకుండా, ఇంట్లో మనిషిలాగ మెసలుతున్నారు. SRIT లో మాకు నచ్చిన విషయాలు తెలియపరుస్తూ వారిని మనస్పూర్తిగా అభినందిందాము. జీవని విద్యాలయంలో వీరూ భాగస్వాములే అని తెలిసి సంతోషించాము. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i><b>ఇందరి కరుణమాయుల చల్లని చేతులలో ఎదగబోయే ఆ పసిమొగ్గలకన్నా అదృష్టవంతులు ఇంకెవ్వరూ ఉండరు.</b></i> ఎవరన్నారు ఆ పిల్లలకి ఎవరూ లేరని?...చల్లని మనసులు కలిగిన ఇందరు ఉత్తములు వారికి అండగా ఉండగా వారికన్నా ధనవంతులు ఎవరు!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఆ భూమి మీద విరిసిన నక్షత్రాల కోసం ఇంతటి కృషి చేస్తున్న ప్రసాద్ గారి కుటుంబానికి, మిగతా జీవని సభ్యులకు ఇవే నా హృదయపూర్వక జోహార్లు. నేను సైతం నేను సైతం జీవని పాటకు గొంతు కలిపేను అని చెప్పుకోవడానికి గర్వంగా ఉంది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ప్రసాద్ గారి కుటుంబ సభ్యుల అభిమానాన్ని, చిన్నారుల నవ్వుల పువ్వులను ఒడుపుగా మూటగట్టుకుని కార్తీక్ పెళ్ళికి పులివెందులకి బయలుదేరాం. ఇంక అక్కడనుండి మొదలయ్యింది ఆనందహేల. బ్లాగులోనూ, బజ్జులోనూ సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, అభిప్రాయ బేధాలు వచ్చినప్పుడు కొట్టుకుంటూ ఉండే మేము అందరం ఇలా డైరెక్ట్ గా కలిస్తే ఇంకేమైనా ఉందా...మా నవ్వులతో పులివెందుల దద్దరిల్లింది. మా ఆటపాటలతో ఉబ్బితబ్బిబ్బైపోయింది. మేము మా గోల తప్ప మరో ప్రపంచాన్ని పట్టించుకోలేదు. పెళ్ళికి శంకర్ గారు, విజయమోహన్ గారు, నాగ ప్రసాద్ కూడా వచ్చారు. ఇంక ఆటలు, పాటలు, అరుపులు, కేకలు, జోకులు, సెటైర్లు...ఒకటేమిటి...రెండు రోజులు ఎడతెరిపి లేకుండా నవ్వుతూనే ఉన్నాం. ఒక్కసారిగా కాలేజీ రోజులకు వెళ్ళిపోయినట్టనిపించింది. అందరం చిన్నపిల్లలమైపోయాం. ఎప్పటినుండో పరిచయమున్న నేస్తాల్లా కబుర్లు చెప్పేసుకున్నాం. కార్తీక్ అటువైపు పెళ్ళిలో కూర్చున్నాడేగానీ మనసంతా ఇటువైపే ఉంది. పది నిముషాలకొకసారి మమ్మల్ని చూస్తూనే ఉన్నాడు. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇంక అసలు విషయం గురించి నాలుగు మాటలు - అదే కార్తీక్ పెళ్ళి - వధూవరులిద్దరూ చిలుకాగోరింకల్లా లాగ చక్కగా ఉన్నారు. పెళ్ళి చాలా బాగా జరిగింది. రాయలసీమ, కర్ణాటక రుచులతో పసందైన భోజనాలు, అందమైన పందిళ్ళు, అభిమానించే మనుషుల మధ్య కార్తీక్ పెళ్ళి వైభోగంగా జరిగింది. కార్తీక్-సౌమ్య లు కష్టసుఖాల్లో ఒకరికొకరు తోడుగా నిలుస్తూ, స్నేహితుల్లా కలిసిమెలిసి ఆనందంగా జీవితం గడపాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. వారిద్దరికీ వివాహమహోత్సవ శుభాకాంక్షలు!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">పెళ్ళి అయిన తరువాత మేమంతా చాలాసేపు కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకున్నాం. ఎంత మంచి విషయమైనా ముగింపుకి రాక తప్పదు కదా.... మరచిపోలేని మధురానుభూతులను మూటగట్టుకుని, అందరివద్దా వీడుకోలు తీసుకుని ఎవరిదారిన వాళ్ళు బయలుదేరాం. మళ్ళీ ఎప్పుడో, ఎక్కడో.....తప్పకుండా కలుసుకుందాం నేస్తాలూ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>మూడురోజులు ఆనందజలధిలో ముంచేసి, అందమైన అనుభూతులను బహుమతిగా ఇచ్చిన బ్లాగు/బజ్జు నేస్తాలందరికి ఇవే నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు!</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-6033185270390034707?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-25856141510222416992011-10-13T12:11:00.010+05:302012-01-31T15:23:57.089+05:30<div style="text-align: justify;">మన బ్లాగర్లలలో చాలామంది చాలా భావుకతతో బోల్డు బోల్డు రాసేస్తుంటారు కదా. పువ్వు గురించో, నవ్వు గురించో, "నువ్వు" గురించో...బలే రాస్తుంటారు. అలాగే రాధాకృష్ణుల గురించి...విరహవేదనల గురించి, ఆమె గురించి, అతని గురించి...ఏవేవో రాస్తుంటారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మనకి అంత భావుకత లేదు, అదంటే ఏమిటో కూడా తెలీదు. అసలు వీళ్ళెలా రాస్తుంటారా అని తెగ ఆశ్చర్యపోతుంటాను. చివరికి నిన్న తెలిసింది. మన <b>నేస్తం</b> లేరూ ఆవిడ చెప్పారు<b> "చాలా చిన్న విషయాన్ని స్ట్రైట్ గా చెప్పకుండా చిలవలు పలవలుగా చెప్పిరాసేదాన్ని భావుకత అంటారు"</b> అని. ఇది చాలదూ మనకి! అసలే ఇదిగో తోక అంటే అదిగో పులి అనే రకం మనం. చిన్న క్లూ ఇస్తే చాలు అల్లుకుపోతాం. ఆ..మనకేం తక్కువ, మనం రాయలేమా అని మొదలెట్టాను. కాకపోతే అది భావుకత లా కాకుండా భావుకపిత లా వచ్చింది. అందుకే నా ఈ ప్రహసనానికి<span class="Apple-style-span"> <b><span class="Apple-style-span">"భావుకపిత"</span></b> </span>అని పేరు పెట్టాను. బ్లాగు వీధులలో భావుకపితబావుటా ఎగురవేయాలని నిర్ణయించేసుకున్నాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఆ నిర్వచనం చూసాక నాలో భావుకపిత్వం పొంగిపొర్లింది. రాసేసాను...నాలో భావుకపిని కదిపి, కుదిపి పారేసాను. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1) నేస్తం.....నాకు కావాలి....అవును, నాకు కావాలి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అది గుండ్రంగా ఉంటుంది నీ ముఖం లాగే</div><div style="text-align: justify;">మృదువుగా ఉంటుంది నీ మనసులాగే</div><div style="text-align: justify;">మధురంగా ఉంటుంది నీ పలుకులాగే</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఒక్కసారి హత్తుకుంటే చాలు విస్ఫోటనాలు కలిగిస్తుంది.</div><div style="text-align: justify;">ఆ పరిమళం మనోహరంగా ఉంటుంది </div><div style="text-align: justify;">ఆ తీపి జ్ఞాపకాలు ఎన్నటికీ వీడవు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">గుండె నాలుకపైకి వచ్చేస్తుంది....</div><div style="text-align: justify;">ఆ రుచి, ఆ ఆస్వాదన అనితరసాధ్యం.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అదేమిటో తెలుసా నేస్తం...చెప్పేస్తున్నా..చెప్పేస్తున్నా...అదే <span class="Apple-style-span"><b><i><span class="Apple-style-span">సున్నుండ</span></i></b>.</span>..అది కావాలి నాకు...ఇవ్వావూ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2) అదిగో ఆ గదిలో ఆ చిట్టచివర్న ఆ మూల నావైపే చూస్తోంది</div><div style="text-align: justify;">ఒంగి, వినయంగా, ఓరకంట చూస్తోంది</div><div style="text-align: justify;">ఆ చూపులు "నీకోసమే, నువ్వెప్పుడొస్తావా అని" అన్నట్టు ఉన్నాయి.</div><div style="text-align: justify;">నే వెళ్ళగానే ఏ క్షణమైనా వర్షించేలా ఉన్నాయి.</div><div style="text-align: justify;">మెల్లగా, మృదువుగా ఆ హృదయంలోనుండి మాటలు వినిపిస్తున్నాయి.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"ఇంకా ఎంతసేపు...ఈ యాతన "నీకోసమే" అని చెబుతున్నా రావేం!</div><div style="text-align: justify;">రా, నువ్వొస్తే నా ఈ నిరీక్షణ ముగుస్తుంది.</div><div style="text-align: justify;">ఆఖరి బొట్టు వరకు నీకోసమే.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఎహే ఎంతసేపు నాకుతావ్ చెయ్యిని, వచ్చి కడుక్కో"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అని ఆ మూలన, వాష్ బేసిన్ నుండి పిలుస్తున్న <span class="Apple-style-span"><b><i><span class="Apple-style-span">కొళాయి</span></i></b> </span>పిలుపులు నాకు లీలగా వినిపిస్తున్నాయి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">3) ఎంత బరువైనా మోస్తారు</div><div style="text-align: justify;">రాచిరంపాన పెట్టినా సహిస్తారు</div><div style="text-align: justify;">ఈడ్చితన్నినా భరిస్తారు</div><div style="text-align: justify;">సూదులు పెట్టి పొడిచినా కిక్కురుమనరు</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">పైగా మీరు</div><div style="text-align: justify;">భూమాతకి అతిదగ్గరగా ఉన్నాము కదా అని ఆనందిస్తారు</div><div style="text-align: justify;">మనిషి నడకకు, నడతకు సాయం చేస్తున్నామని మురిసిపోతారు</div><div style="text-align: justify;">మాకు మేమే సరిజోడి అని తలెగరేస్తారు </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అవసరం తీరాక మిమ్ములను నిర్దాక్షిణ్యంగా అవతల పారేసినా పన్నెత్తి మాటాడరు, కన్నెత్తి చూడరు</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మీ ఓరిమికి, కూరిమికి జోహార్లు ఓ<span class="Apple-style-span"><b><i> ప్రియ పాదరక్షలూ</i></b></span>!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అవేనండి కాలిచెప్పులు! :)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">4) అత్తకోడళ్ళ మధ్య చిచ్చుపెడతావు</div><div style="text-align: justify;">భార్యాభర్తల మధ్య అపార్థాలు తెస్తావు</div><div style="text-align: justify;">యజమాని, సేవకుని మధ్య మంటలు రేపుతావు</div><div style="text-align: justify;">కుట్రలు,కుతంత్రాలు నింపుకుని భయంకరమైన క్షుద్రవిద్యలను ప్రోత్సహిస్తావు</div><div style="text-align: justify;">బాల్యవివాహ కథలు చెబుతావు</div><div style="text-align: justify;">అనాగరికమైన అంశాలను ప్రస్తావిస్తావు</div><div style="text-align: justify;">అవన్నీ చూసే ఆడవాళ్ల చేత కన్నీరు పెట్టిస్తావు</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఓ <span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"><b><i>తెలుగు టీవీ సీరీయలూ</i></b></span>.</span>..నీకిదేం పాడుబుద్ధి!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">5) నువ్వంటే వ్యామోహం</div><div style="text-align: justify;">నీ చేయూత కావాలని ఆరాటం</div><div style="text-align: justify;">అన్నివేళలా సదుపాయంగా ఉంటావని నమ్మకం</div><div style="text-align: justify;">మిలమిలమెరుస్తూ, దృఢంగా, బలంగా చేతిలో ఒదిగిపోతావ్</div><div style="text-align: justify;">నీ చేరువ అభివృద్ధికి సంకేతం</div><div style="text-align: justify;">నువ్వంటే నాకు ఇష్టం, నిజంగా</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">కానీ....కానీ.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఎందుకో నాకంటూ ఉన్నదాన్ని, నాలో ఏకమైపోయిన దాన్ని, నా సొంత చేయిని చూడగానే నిన్ను మరచిపోయి హాయిగా ముద్దలు కలుపుకుని ఆనందంగా తినేస్తాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">నీ ఉపయోగాన్ని తోసిరాజని, నీ మీద ఉన్న ప్రేమని చంపేసుకుంటూ నేను చేస్తున్న ఈ పనిని క్షమిస్తావు కదూ ఓ <span class="Apple-style-span"><b><i><span class="Apple-style-span">చెమ్చా</span> (స్పూన్)</i></b></span>!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మరి నా భావుకపిత ఎలా ఉందో చెప్పండి? మీకు నచ్చే ఉంటుంది నాకు తెలుసు :P</div><div style="text-align: justify;">అస్సలు మొహమాటం లేకుండా పొగిడేయండి ఏం! :)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-2585614151022241699?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com55tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-38352298131905894042011-09-29T14:18:00.016+05:302012-01-31T15:21:04.847+05:30<div style="text-align: justify;">ఢిల్లీలో ఏ గల్లీలో చూసినా పోలీసులు కుప్పలు తెప్పలుగా కనిపిస్తారు. ఇదేదో బలే బావుందే...చక్కగా మనకి ఎంత రక్షణ అని మురిసిపోయేలోపే వాళ్ళ ప్రతాపాలు తెలిసి ప్రాణం బిక్కుబిక్కుమంటుంది. ఒక పెద్ద రోడ్డు మీద సాయంకాలం అయిన దగ్గరనుండీ రెండు వైపులా పెద్ద పెద్ద గేటుల్లాంటివి పెట్టేసి మధ్యలో కాస్త దారి మాత్రమే వదులుతారు. కార్లన్నీ ఒకదాని వెనుక క్యూలో వెళ్లాలన్నమాట. ఇది ఎందుకయ్యా అంటే...అది రద్దీ రహదారి కాబట్టి కాస్త చీకటి పడగానే తాగేసి ఎవరైనా డ్రవ్ చేస్తూ అటుగా వచ్చి మిగతా వాహనాలకు ఇబ్బంది కలిగిస్తారేమొనని. తాగి డ్రైవ్ చేసినట్టు పట్టుబడితే శిక్ష చిన్నది కాదు. అందుచేత అందరూ ఒళ్ళు దగ్గరపెట్టుకుని రండి అని చెప్పకనే చెప్పడం అన్నమాట. ఇంతవరకూ బాగానే ఉంది. కానీ అక్కడ జరిగే అసలు విషయమేమిటంటే ఆ మధ్యమార్గం గుండా కార్లన్ని వరుసపెట్టి వదిలేస్తుంటారు. కానీ అటుగా వచ్చే ప్రతి ఒక్క ద్విచక్ర వాహనాన్ని ఆపేసి పక్కన నిల్చోబెడతారు. వరుసగా అందరి దగ్గరా లైసెన్సు, RC చూసి ఓ వంద నొక్కేస్తుంటారు. విధిగా ప్రతీ బైక్ ని ఆపుతారు. నేను రోజూ ఆ రోడ్డు గుండా వెళుతుంటాను. సాయంత్రం ఇంటికెళ్ళేటప్పుడు రోజూ కనీసం ఐదు బైకులు పక్కన నిలబడి ఉండడం చూస్తాను. ఒకరోజు, ఒక సమయానికి ఐదు బైకులు అంటే ఐదువందల రూపాయలు. ఈ లెక్కన లెక్కేస్తే వాళ్ళ రోజు సంపాదన, నెల సంపాదన లెక్కించడానికి ఏ శ్రీనివాస రామానుజమో దిగి రావాలి. లైసెన్సు, RC చూపించాక కూడా వంద ఎందుకు అని అడిగావో మరుక్షణం నువ్వు జైలో ఊచలు లెక్కెడుతుంటావు. అలా అడిగిన పాపానికి ఒకతన్ని రెక్కీడ్చుకుపోయి బొక్కలో తోసిన సన్నివేశం ఒకటి చూసాను. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">న్యూ డిల్లీ రైల్వే స్టేషన్ దగ్గర, ఓరోజు మా కార్ లో వెళ్తున్నాం. మేము ఎడమవైపుకి తిరగాలి. తెలీకుండా ముందుకి లాగించేసాం. అరె సందు మిస్ అయిపోయామే ఇప్పుడెలా వెళ్ళాలి అని ఆలోచిస్తూ, మెల్లిగా నడుపుతుండగా పోలీసు తలుపు కొట్టాడు. ఏమిటయ్యా అని అడిగితే ఇది one way అన్నాడు. అదేమిటి ఎదురుగుండా లారీలు వెళుతున్నాయిగా అని అడిగితే పెద్ద వాహనాలకి తప్ప చిన్న వాహనాలకి దారి లేదన్నాడు. ఇదేం విచిత్రం అనుకుంటుండగా లైసెన్సు, RC అడిగాడు. తీసి చూపించాము. మాకు అది one way అని తెలీదు. ఎక్కడా బోర్డు రాసి లేదు. ముందు వాహనాలు వెళుతుంటే two way అనుకున్నాం అని చెప్పాము. ఐదొందలు ఇవ్వు అంటూ మా లైసెన్సు, RC ని చేతుల్లో ఆడించాడు. ఐదొందలంటే మరీ ఎక్కువని బ్రతిమలాడడం మొదలెట్టాం. ఓ ఐదు నిముషాలు పోయాక వందకి ఒప్పుకున్నాడు. వంద వాడి మొహాన కొట్టి బ్రతుకు జీవుడా అనుకున్నాం. మరునాడు అదే రూటులో వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు చూస్తే అక్కడ one way లేదు, కాదు. పక్కనున్నవాళ్ళని అడిగాము. అక్కడ one way ఎప్పుడూ లేదు అని చెప్పారు. అప్పుడప్పుడూ పోలీసులు ఉంటారు తప్ప one way లేదు అన్నారు. మాకు విషయం బోధపడింది. మా లైసెన్సు, RC వాడి చేతుల్లో ఉన్నాయి..ఏం చేస్తాం వంద కాదు, వెయ్యి అడిగినా ఇచ్చుండేవాళ్లమే!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">లైసెన్సు అంటే గుర్తొచ్చింది...ఆ మధ్య మేము కొత్త two wheeler కొన్నాం. లైసెన్సు కోసమని RTO ఆఫీసుకి వెళ్ళాం. అక్కడ ఏదీ సక్రమంగా లేదు. ఏ కౌంటర్ నుండి ఏ కౌంటర్ కి వెళ్ళాలో చెప్పే నాధుడే లేడు. సరే ముందు అప్ప్లికేషన్ తీసుకుందామని వెళితే ఐడి ప్రూఫ్ చూపించమన్నాడు. పాస్ పోర్ట్ తీసి చూపించా. కుదరదన్నాడు. ఏమి? అన్నాను. ఇందులో హైదరాబాదు అడ్రస్ ఏదో ఉంది డిల్లీ అడ్రస్ కావలన్నాడు. అయ్యా నేను ఈ భారతదేశ పౌరురాలిని అని తెలియజెప్పే ఏకైన మౌలిక పత్రం ఇది అన్నాను. నాకనవసరం అన్నాడు. పాస్ పోర్ట్ చెల్లదా అంటే చెల్లదు అని తెగేసి చెప్పాడు. నోరు వెళ్లబెట్టి ఆశ్చర్యపోవడం మావంతయింది. ఇక్కడే కాదు ఢిల్లీలో ఏ గవర్నమెంటు ఆఫీసులోనూ పాస్ పోర్ట్ చెల్లదని తరువాత అర్థమయింది. ఆహ ఏమి నా దేశ సౌభాగ్యము...ఈ దేశ పౌరునిగా ముద్ర వేసిన ప్రభుత్వానికే ఇది చెల్లదు అని తేల్చిచెప్పుచున్నారు!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">సరే ఇంకేం చేస్తాం లోకల్ అడ్రస్ ప్రూఫ్ ఒకటిచ్చి అప్లికేషన్ తెచ్చుకున్నాం. నింపి ఒక కౌంటర్ లో ఇచ్చాం. "ఇక్కడ కాదు" అని గసిరింది ఆవిడ. మరెక్కడ అంటే జవాబులేదు. కన్నెత్తి చూడనైనాలేదు. అక్కడెక్కడా help counter లేదు. ఏమి గతి అనుకుంటూ మరో మహానుభావుడిని పలకరించాం. గురుడు కొంచం సాధుజీవిలా ఉన్నాడు...గసరడానికి ఓ పిసరు తక్కువగా "ఆ కౌంటకి వెళ్ళండి" అని సమాధానమిచ్చాడు. అదే పరమాన్నం అనుకుని ఆ కౌంటర్ లో ఇచ్చాము. అతగాడు అఫిడవిట్ కావలన్నాడు. నాయనా, ఇదియునూ భారత ప్రభుత్వం దాఖలు చేసిన పత్రమే, ఇందులో నా అడ్డ్రస్ ప్రూఫ్ కూడా సరిగానున్నది, అఫిడవిట్ ఎందులకు అని అతి మృదువుగా అడిగితిని. "ఎందులకూ లేదు గిందులకూ లేదు ఆ పక్క సందులోకి పోయి అఫిడవిట్ పట్రా" అని ఓండ్ర పెట్టాడు. పక్కసందులోకి పోయి చూచితిమిగదా....ఒక మనుజుడు, నల్ల కోటు ధరియించి, రహదారి పక్కన ఒక బల్లయును, కుర్చీయును వేసుకుని తారసిల్లినాడు. మేము అచ్చటకిబోయి ఓ మనుజుడా మాకు అఫిడవిట్ ప్రసాదింపుము అని శాంతముగా అడిగితిమి. 50 కొట్టు అన్నాడు. ఏమి ఏమేమి, ఒక చిన్న సంకతమునకు 50 రూప్యములా...హెంతమాట హెంటామాట అని అన్నగారి స్టైల్ లో మునివేళ్ళపై లేచి రెట్టించుదామనుకున్నాను గానీ ఆ మానవుడు ఎర్రగా చూసి "అవును, 50 ఇవ్వు" అని గద్దించాడు. మేము ఈ చేతను 50 ఇచ్చి, ఆ చేతను అఫిడవిట్ పుచ్చుకుని మరల RTO కి ఏతెంచితిమి. మాలాంటి సజ్జనులు, అమాయకులు ఒకరోజుకి ఎంతమంచి ఏతెంచెదరో! ప్రతీ ఒక్కని దగ్గర 50 రూప్యములు నొక్కిన అతని ఆదాయము నెలకి ఎంత వచ్చునో లెక్కింప మానవమాత్రునికి సాధ్యం కాదు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">పిమ్మట ఆ form ని సమర్పించుకుని కౌంటర్ తరువాత కౌంటర్ కి వెళుతూ ఉన్నాం. నాలుగో కౌంటర్ లో ఒకమ్మాయి, వయసు 25 కి మించదు...ఎంతసేపు నిల్చున్నా పలకదు, ఉలకదు. పలకరిస్తే కన్నెత్తి చూసిందే తప్ప పెదవి విప్పదు. ఏం చెయ్యాలో తెలియక కొంచం స్వరం పెంచాను. బాణంలా దూసుకొచ్చింది జవాబు "ఏం కాసేపు ఆగలేరా? ప్రతీఒక్కరికీ జవాబు ఇవ్వడమేనా మా పని? మీ అర్జీ చూసాక బదులిస్తాను" అంది. నాకు ఒళ్ళు మండిపోయింది...మేము పశువులమనుకుంటున్నారా, మీ ఇష్టం వచ్చినట్టు ప్రవర్తిస్తున్నారు అని స్వరం పెంచాను. నా అర్జీని నా చేతిలో పెట్టి "నీ దిక్కున్నచోట చెప్పుకో నీ అప్ప్లికేషన్ ముందుకి వెళ్ళనివ్వను" అంది. నేను ఇంకాస్త గట్టిగా అరిచాను. చిన్న సైజు రామ-రావణ యుద్ధమే జరిగింది. ఇంత జరుగుతున్నా మిగతా సభ్యులు నోరుమెదపరే! కొందరు ఆసక్తిగా వింటున్నారు, ఇంకొందరు రోజూ ఉండే గొడవేగా అన్నట్టు తమపని తాము చేసుకుపోతున్నారు. అరిచి అరిచి నాకే విసుగొచ్చి పక్క కౌంటర్ కి వెళ్ళాను. అతనికి నాపై జాలేసినట్టుంది...కరుణించి నా అర్జీని ముందుకి తీసుకెళ్ళాడు పెద్దగా చిరాకుపడకుండా. ఈ అగచాట్లు అన్నీ పడ్డాక టెస్ట్ రూములోకి వెళ్ళాను. అక్కడున్న పెద్దమనిషి కుక్కని చూసినట్టు చూసి "అక్కడ కూర్చో, ఆ టెస్ట్ రాయి" అని విసుక్కున్నాడు. అదేదో తగలెట్టి, అతని దగ్గరకెళ్ళి నా పేరులో చిన్న మార్పుని సూచించాను. అంతే అతను కయ్యిమని అరిచాడు "మేమేం పనిపాట లేకుండా ఉన్నామనుకున్నారా మీ ఇష్టమొచ్చినట్టు మార్చడానికి" అంటూ చిందులు తొక్కాడు. నేను అప్లికేషన్లో సరిగ్గానే రాసాను కానీ వాళ్ళు తప్పు టైపు చేసారు అని చెప్పినా వినిపించుకోడే! నిజంగా పురుగుని చూసినట్టే చూసాడు. అప్పటికే నాకు తలనొప్పి వచ్చేసింది. అసహ్యం, విసుగు, కోపం...ఒకటేమిటి చీ ఈ లైసెన్సు నాకవసరమా, ఎంతదూరమైనా నడిచి వెళ్ళిపోతే ఇంతకన్నా హాయి కదా అనిపించింది. చివరి ప్రశ్నగా ఎన్నాళ్లలో learner లైసెన్సు పంపిస్తారు అని అడిగాను. "ఏమో, ఎప్పుడొస్తే అప్పుడొస్తుంది, మాకేం తెలుసు..మీ ఇంటికొస్తుంది అప్పుడు చూసుకోండి" అని సమాధానం. ఇంక అక్కడ ఒక్క క్షణం ఉన్నా మహా పాపం చుట్టుకుంటుంది అన్నట్టు వడివడిగా బయటికొచ్చేసాము. తెలిసినవాళ్ళకి ఈ ఉదంతం చెబితే ఇక్కడ అలాగే ఉంటారు, అలాగే మాట్లాడతారు...అసలు మీకెందుకీ బాధ, మిమ్మలని ఎవరెళ్ళమన్నారు, ఏజెంట్ కి ఇచ్చేస్తే వాడే అన్నీ చేసి పెడతాడు. ఓ 2000 వాడి మొహాన కొట్టండి అన్నారు. అప్పటికే పాలిపోయి ఉన్న మా మొహాలు మరింత తెల్లబోయాయి.....ఇదేమి విచిత్రం! మానవమాత్రులు RTO కి వెళ్ళి లైసెన్సు సులువుగా తెచ్చుకోలేరా! సరే, ఎలాగోల లెర్నర్ వచ్చింది. ఆరు నెలలు గడిచాక లైసెన్సు తెప్పించుకుందామనేలోపు కారు కొన్నాం. మళ్ళీ RTO ఆఫీసు గుర్తొచ్చి ఏడుపొచ్చింది. ఏమిదారి అనుకుంటుండగా ఏజెంట్ విషయం గుర్తొచ్చింది. ఒక driving school కి వెళ్ళి మాట్లాడాము. 15 రోజులు డ్రైవింగ్ క్లాసులు, లైసెన్సు పని కలిపి 4000 అన్నాడు. మూర్ఛ రాబోతుండగా ఆపుకుని సరే అన్నాము. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈసారి RTO ఆఫీసు లో బలే తమాషా జరిగింది. మా ఏజెంట్ వెనకల వెళ్లాం. అప్లికేషన్ నింపి ఇచ్చేసాం. అంతే, కాసేపు కూర్చోమన్నాడు. బుద్ధిగా కూర్చున్నాం. ఓ 15 నిముషాలలో వచ్చి అన్నీ అయిపోయాయి అని చెప్పి టెస్ట్ రూముకి పంపించాడు. అక్కడున్న అసిస్టంట్ తో ఏదో చెప్పాడు. నేను కంప్యూటర్ ముందు కూర్చున్నాను. mouse నా చేతిలో లేదు. మొదటి ప్రశ్న వచ్చింది. "జవాబేమిటి?" అన్నాడు. చెప్పాను...అది తప్పయింది. ఇంక అంతే రెండో జవాబు నుండి నేను నిమిత్తమాతృరాలినే....అతగాడే టకటకమని జవాబులు నింపేస్తూ ముందుకి పోతున్నాడు. మధ్యలో కావాలనే కొన్ని తప్పు జవాబులిచ్చాడు. అన్నీ కరక్ట్ అయితే అసలు నిజం తెలిసిపోతుందనో ఏమో! మొత్తానికి 20 కి 16 మార్కులు వచ్చాయి నాకు....కాదు కాదు అతనికి. బయటికొచ్చేసాము. "మీరు వెళ్ళిపోండి మేడం రెండు రోజుల తరువాత లెర్నర్ ఇంటికి పంపిస్తాను" అన్నాడు. ఆహా ఏమిటీ...20 నిముషాలలో అంత అయిపోయిందా!...కేకలు, అరుపులు, తగవులు, చికాకులు లేకుండా! నిజమే! నమ్మబుద్ధి కాలేదు. అబ్బ 4000 లకి ఎంత శక్తి! ప్రశాంతంగా ఇంటికి వచ్చేసాము. రెండు రోజుల్లో లెర్నర్ వచ్చింది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">నెలరోజులలో నేను కారు ఓ మోస్తరుగా నడిపి నేర్చుకునాను. ఇప్పుడు లైసెన్సుకి వెళితే ఎనిమిది వెయ్యమంటారో ఏడున్నర వెయ్యమంటారో ఏం దారి దేవుడో అని బిక్కుబిక్కుమంటూ మా ఏజెంట్ వెనకాల వెళ్ళి మళ్ళీ RTO గుమ్మం తొక్కాము....ఈసారి ఇంకా మజా వచ్చింది. మరో form నింపమన్నాడు. నింపేసి ఇచ్చాము. 10 నిముషములు కూర్చోబెట్టాడు. తరువాత మా ఏజెంట్ మరొకతనితో కలిసి మా దగ్గరకి వచ్చి నన్ను చూపించి "ఈమెకే లైసెన్సు కావాలి, జాగ్రత్తగా మనిషిని చూడు" అని చెప్పేసి దూరంగా కౌంటర్ లో ఉన్న వ్యక్తికి నా పేరు గట్టిగా అరిచి చెప్పి "చూసుకో" అన్నాడు. అంతే, "మీరింక వెళ్ళిపోండి మేడం. ఒక వారం రోజులలోగా లైసెన్సు ఇంటికి తెచ్చి ఇస్తాను" అన్నాడు. నేను విస్తుపోతూ "అయిపోయిందా, మరి డ్రైవింగ్ టెస్టో అన్నాను" మా ఏజెంట్ నన్నో పల్లెటూరిదానిలాగ చూసి, ఓ చిన్ననవ్వు నవ్వి "అవన్నీ అక్కర్లేదులెండి" అన్నాడు. వాహ్ వాహ్...బలే బలే, నాకు కారు నడపడం వచ్చో రాదో చూడకుండా నా చేతిలోకి లైసెన్సు వస్తుంది. ఆహా మన ప్రభుత్వము ఎంత బాగా నడుస్తున్నదో కదా అని మిక్కిలి సంతసించితిమి. ఈ వ్యాపారం చిన్నదేం కాదు. ప్రతీ సందుకీ ఓ డ్రైవింగ్ స్కూలు ఉంది. ప్రతీవాళ్ళు ఈ ఏజెంట్ల ద్వారానే లైసెన్సు తెచ్చుకుంటారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అదేరోజు, సరిగ్గా అదే సమయానికి అటుపక్కగా "అన్నహాజారే కి సపోర్ట్ ఇవ్వాలి" అంటూ జెండాలు పట్టుకుని ర్యాలీ వెళుతున్నాది. "ఈ అన్నాహజారే ఏంది భయ్, ఈ అవినీతి ఏంది భయ్, ఏం సమజౌతలే" అని ఇద్దరు మాట్లాడుకుంటూ ఉంటే మా చెవులబడింది. <b>అవును, అసలింతకీ అవినీతి అంటే ఏమిటి?</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">తా.క: అభివృద్ధి చెందుతున్న ఏ దేశానికైనా ఈ అవినీతి తప్పదు. అది దాని లక్షణం. అమెరికాకి తప్పలేదు, జర్మనీకి తప్పలేదు...మనకీ తప్పదు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-3835229813190589404?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-5226457121561130302011-09-16T13:16:00.004+05:302012-01-31T15:20:44.688+05:30<div><br /></div><div><div>ఇవాళ ఎం.ఎస్. సుబ్బలక్ష్మి గారి పుట్టినరోజు. కంచిపట్టు చీర మీద ముత్యం దొర్లినట్టుగా ఉండే ఆవిడ గానం...అమృతం! </div><div><br /></div><div>పొద్దున్నే లేచి ఆవిడ పాడిన సుప్రభాతం వినని తెలుగిల్లు ఉంటుందా! ఎంత పుణ్యం చేసుకున్నామో ఆవిడ మనకు వరం గా దొరికారు. ఆవిడ గాత్రాన్ని విని మనం జన్మలు ధన్యం చేసుకున్నాం! ఆవిడ గురించి తెలియనిదెవరికి! నేను కొత్తగా చెప్పేదేమీలేదుగాని ఈరోజు ఆవిడ జన్మదిన సందర్భంగా మితృలకు ఓ చిరు కానుక. సుబ్బలక్ష్మి గారూ ఇంగ్లీషులో పాడిన పాట...విని ఆనందించండి.</div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/4sfrcrc78ho8m6zz9jd9">ఇంగ్లీష్-హైమ్</a></div></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-522645712156113030?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-54918048499223880382011-09-02T13:35:00.001+05:302012-01-31T15:29:48.408+05:30<div><div><b>Up date -1 (02-09-2011)</b></div><div> <br /></div><div style="text-align: justify;">ప్రతీక్ కి సొంత అక్కచెల్లెళ్ళు, అన్నాదమ్ములు ఉంటే వాళ్ళ బోన్ మేరో తో ప్రతీక్ బోన్ మేరో 99% మేచ్ అవుతుంది కాబట్టి పని సులువయ్యేది. కానీ ప్రతీకే మొదటి బిడ్డ. తన తల్లి బోన్ మేరో ని టెస్ట్ చేసారు. రిపోర్ట్స్ నిన్న సాయంకాలం వచ్చాయి. తల్లి బోన్ మేరో తో కుదరదని చెప్పారు. కాబట్టి ఆ option కూడా మూసుకుపోయింది. ఇంక డోనర్స్ కోసం వేచి చూస్తున్నారు. కేసు ఇంకా complicate అయ్యింది. ఇప్పుడు డోనర్ involve అయి ఉన్నారు కాబట్టి కావలసిన డబ్బు 20 లక్షలు దాటుతుందని అంచనా. ముఖ్యమంత్రి రిలీఫ్ ఫండ్ కోసం ప్రయత్నిస్తున్నారు. అది కనుక మంజూరు అయితే 10 లక్షలు వస్తాయి. అయినా కూడా ఇంకా 15-20 లక్షల వరకు ఖర్చు అవుతుందని అంచనా. దయచేసి సహాయం చెయ్యండి. చిన్నారి ప్రతీక్ ని బ్రతికించండి.</div></div><div> <br /></div><div><b>Actual (01-09-2011)</b></div><div> <br /></div><div>ముందుగా బ్లాగు ప్రజలకు వినాయక చవితి శుభాకాంక్షలు!</div><div> <br /></div><div>ఈ పండుగ రోజు ఇటువంటి విషయాన్ని మీతో పంచుకుంటున్నందుకు బాధగా ఉంది కానీ తప్పట్లేదు.</div><div> <br /></div><div style="text-align: justify;">నా స్నేహితుడు దూసీ శ్రీనివాస్, చీపురుపల్లి వాస్తవ్యుడు, ఇప్పుడు హిస్టరీలో phd చేస్తూ, DL పాస్ అయి, భద్రాచలం లో గవర్న్మెంట్ కాలేజీలో లెక్చరర్ గా పని చేస్తున్నాడు. నేను శ్రీనివాస్ MA కలిసి చదువుకున్నాము HCU లో. అతని చెల్లెలు పద్మజ తరువాత మా HCU లోనే ఆంత్రపోలజీలో MA చేసింది. హాస్టల్ లో తను నా రూములోనే ఉండి HCU పరీక్షకి ప్రిపేర్ అయ్యేది. దానితో పద్మ కూడా నాకు బాగా క్లోజ్ అయింది. MA పూర్తి అయిన వెంటనే పద్మజ కి పెళ్ళి అయింది. తన భర్త వైజాగ్ లో ఉద్యోగి. వాళ్ళకి ఆరునెలల క్రితం బాబు పుట్టాడు. బుల్లబ్బాయి గారిని చూసి తల్లిదండ్రులు మురుసిపోతూ పెద్దల ఆశీర్వాదంతో, అందరి సమక్షంలో ప్రతీక్ అని పేరు పెట్టారు. మూడు నెలలు గడిచిన తరువాత రాకుమారుడు ఎనీమిక్ గా ఉన్నాడని తెలిసి డాక్టర్ దగ్గరకి తీసుకుని వెళ్ళారు. కొంతకాలం ట్రీట్‌మెంట్ జరిపాక తెలిసిన భయంకరమైన నిజం ఆ తల్లిదండ్రులను, మేనమామను కుదిపేసింది. పిల్లాడికి బోన్ మేరో ట్రాన్స్‌ప్లాన్టేషన్ చెయ్యాలి. ఎక్కడో లక్షలలో ఒకరికి సంక్రమించే ఈ వ్యాధి మా చిన్నారి ప్రతీక్ కి దాపురించడం విచారకరం. ప్రతీక్ కి ఇప్పుడు ఆరునెలలు. తను ఇప్పుడు వెల్లూర్ CMC ఆస్పత్రిలో ఉన్నాడు. బాబుకి నాలుగు వారల లోపు<b> బోన్ మేరో ట్రాన్స్‌ప్లాన్టేషన్</b> జరగాలి. దానికి<b> 20 లక్షలు</b> ఖర్చు అవుతుంది. నా స్నేహితుడి కుటుంబం మనలాంటి మధ్య తరగతి కుటుంబమే. 20 లక్షలు అంటే భరించలేనంత భారం. నా మితృడు ఎలాగైనా అష్టకష్టాలు పడి fund raise చెయ్యాలని చూస్తున్నాడు. అందులో భాగం గా ఈ కింది బ్లాగు మొదలెట్టాడు. ఈ బ్లాగులో అన్ని వివరాలు ఇవ్వబడ్డాయి. అన్నీ చదివి ఆ చిట్టిబాబుని బతికించడానికి మీకు చేతనైన సహయం చెయ్యండి...ప్లీజ్. </div><div> <br /></div><div><a href="http://www.help-prateek.blogspot.com/">http://www.help-prateek.blogspot.com/</a></div><div> <br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ ఆపరేషన్ నెలరోజులలోపు జరగాలి. మీరు చేసేది ఎంత చిన్న సహాయమైనా సరే ఓ పసిప్రాణాన్ని కాపాడుతుంది. ఏ తప్పు చెయ్యని ఆ చిన్నారి ఆరునెలల వయసులో ఆస్పత్రిలో దీనంగా పడుకుని ఉన్నాడు. ఇంక వాళ్ళ అమ్మ పద్మజ పరిస్థితి వర్ణనాతీతం. మీకు చేతనైన సహాయం చేసి ఆ తల్లిని కడుపుకోతకి దూరం చెయ్యండి. ఆ చిన్నారి మొహం లో నవ్వులు పూయించండి. ఇది హాక్స్ మైల్ కాదు. నన్ను నమ్మండి. ఫోన్ నంబర్లు, బ్యాంకు వివరాలు అన్నీ పైన ఇచ్చిన బ్లాగులో ఉన్నాయి. గుర్తుంచుకోండి...సమయం చాలా తక్కువ ఉంది. నాలుగు వారాలలోపు ఆపరేషన్ జరగాలి. మీ సహయానికి వారి కుటుంబము, నేను ఎల్లప్పుడు కృతజ్ఞులుగా ఉంటాము. సహాయంతో పాటు బాబు తొందరగా కోలుకోవాలని ఆశీర్వదించడం మరచిపోకండి. </div><div> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-5491804849922388038?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-86798832693968031602011-08-09T14:50:00.000+05:302012-01-31T15:20:26.742+05:30<div><div style="text-align: justify;">మాయాబజార్ గురించి మరొక్కసారి...</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">నిన్న బజ్జులో అందరం మాయాబజార్ గురించి తలుచుకుని కొంతసేపు ముచ్చటించి ఆనందించాం. అలా ముచ్చటిస్తుంటే అంతకుముందెప్పుడో మాయాబజార్ గురించి <a href="http://navatarangam.com/2010/02/mayabazar_mahabharat-without-pandavas/">నవతరంగం</a> లో నేను రాసిన వ్యాసం గుర్తొచ్చింది. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">వ్యాసంలో ఉన్న కొన్ని తప్పొప్పులను సవరిస్తూ మళ్ళీ ఇక్కడ....</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div></div><div style="text-align: justify;">మాయాబజార్ కొత్తగా రంగులద్దుకున్నవేళ నూతనకళతో మిలమిలా మెరిసిపోతోంది. కొత్తవన్నెలద్దడానికి సరియయిన సినిమానే ఎంచుకున్నారు పెద్దలు. మాయాబజార్ సినిమా ఒక అపూర్వమైన, అనన్యసామాన్యమైన కళాఖండం. ఈ సినిమాకి కథ, కథనం ఒక ఎత్తయితే, పింగళి వారి మాటలు, పాటలు ఇంకో ఎత్తు. నటీనటుల కౌశల్యం సరేసరి. మాయాబజార్ సినిమా తెలుగు సినిమాలోకానికి పెద్దబాలశిక్షవంటిది అని “నరేష్ నున్న” అన్నారు. ఇది అక్షరాలా నిజం.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">మాయబజార్ – పాండవులు లేని భారతం. ఈ విషయం, సినిమా ఓ పది సార్లు చూసాకయినా ఎవరికీ తట్టదేమో. నిజం, పాండవుల ప్రస్తావన లేకుండా జరిగే కథ. ఈ కథని పూర్వం "శశిరేఖాపరిణయం" అనే పేరుతో కర్నాటక రాష్ట్రంలో వీధి నాటకాలుగా ఆడేవారట. దానికి ఒక మహోన్నత్తమైన స్థానాన్ని కలిపించింది మాత్రం కె.వి.రెడ్డి-పింగళి ద్వయమనే చెప్పుకోవాలి. ఈ సినిమాకి కె.వి.రెడ్డి గారి దర్శకత్వం, స్క్రీన్ ప్లే ఆయువుపట్టులయితే, పింగళి నాగేంద్ర గారి సాహిత్య చమత్కారాలు ప్రాణం పోసాయి.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">లాహిరి లాహిరి లాహిరిలో పాట నోట నానని తెలుగు ప్రేక్షకులుండరని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం. లాహిరి అంటే మాయ అని అర్థం. ఈ ఒక్క పాట ఆధారంగా చేసుకుని కథంతా రూపకల్పన చేస్తారు. "లాహిరి లాహిరి లాహిరిలో ఓహో జగమే ఊగెనుగా, ఊగెనుగా, తూగెనుగా" అని మొదలెట్టి "రసమయజగమును రాసక్రీడకు ఉసిగొలిపే ఈ మధురిమలో, ఎల్లరి మనములు ఝల్లనజేసే చల్లనిదేవుని అల్లరిలో" అని ముగించడం పింగళివారికే చెల్లింది. ప్రేమ మాయలో జగమంతా ఓలలాడుతోంది అని ఆరంభించి, ఆ మాయకి కారకుడు శ్రీకృష్ణుడే అని ముగింపు పలకడం ఓ అద్భుతమైన ఆలోచన. మొత్తం కథని ఈ ఒక్క పాటలో చెప్పారనిపిస్తుంది. మాయబజార్ కథకి కీలకమైన వ్యక్తి శ్రీకృష్ణుడు, ఆయన మాయావిశేషంవల్లనే కథ అంతా నడుస్తుంది. ఈ విషయాన్ని ఒక్క పాటలోనే ఎంతో అందంగా పొదిగారు పింగళి.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">“చూపులు కలిసిన శుభవేళ పాట” మరో ఆణిముత్యం. “ఆలాపనలు, సల్లాపములు కలకలకోకిలగీతములే, చెలువములన్నీ చిత్రరచనలే, చలనములన్నీ నాట్యములే. శరముల వలనే చతురోక్తులను చురుకుగ విసిరే నైజములే, ఉద్యానములో వీరవిహారమే, చెలికడనోహో శౌర్యములే”. ఇంత అందంగా, సంధర్భానికి అచ్చు గుద్దినట్టుగా రాయడం పింగళి వారు ఉగ్గుపాలతో నేర్చిన విద్య అనుకుంటాను. సాధారణంగా మనం ఎవరినైనా చాలరోజుల తరువాత కలిస్తే ముగిసిన కాలపు విశేషాలు ప్రస్తావించుకుంటాం. అన్నినాళ్ళలో ఏమేమి జరిగాయో చెప్పుకుంటాం. అలాగే ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు విడిపోయిన శశిరేఖాభిమన్యులు యుక్తవయసులో కలుసుకోగానే వారి గతం గురించి ఒకరికొకరు ఈ ఒక్క పాటలో చెప్పుకునేలా చిత్రీకరించారు. రాకుమారి శశిరేఖ అంతఃపురంలో ఉంటూ సంగీతం, నాట్యం, చిత్రలేఖనం వంటివి నేర్చుకుని ఉంటుంది. సాధారణంగా అంతఃపురంలో అమ్మాయిలు అవే చేస్తారు. మరి అభిమన్యుడు - వీరవిద్యలు అభ్యసించి ఉంటాడు. ఈ విషయాలు ఒకరికొకరు చెప్పుకోకుండానే గ్రహించినట్లు ఎంతో పొందికగా రాసారు పింగళిగారు. ఆమె ఆలాపనలు కోకిలగీతాలట, అందాలన్ని చిత్రరచనలట, నడకలే నాట్యమట. అంటే నువ్వు నేర్చుకున్నవన్నీ నాకు కనిపిస్తున్నాయిలే అని చెప్పకనే చెప్తున్నాడు అభిమన్యుడు. నీ బాణాల వేగము, శౌర్యప్రతాపాలను నేను గమనించానులే అని శశిరేఖ అన్యాపదేసంగా చెప్పినట్టు. ఎంత చక్కని ప్రయోగం!</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">“నీవేనా నను తలచినది”, “నీకోసమే నే జీవించునది” …ఈ రెండు పాటల్లోనూ ప్రేయసీప్రియులు వేరు వేరు ప్రదేశాలలో ఉంటారు. కానీ మొదటి పాట లో విడివిడిగా ఉన్నా కలివిడితనం, రెండవ పాటలో కలివిడిగా ఉండాలనుకున్నా విడివిడిగా ఉండాల్సిన పరిస్థితి కనిపిస్తుంది. “విరహము కూడా సుఖమే కాదా, నిరతము చింతన మధురం కాదా”…..అంటే కలిసి ఉండడం ఒక భావన, విడిపోయి కూడా పరిమళించడం ఇంకొక భావన. ఇవన్నీ ఆలోచిస్తున్న కొలదీ గుబాళించే అనంతమైన సాహితీ సౌరభాలు.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">అసలు ఏ పాట తీసుకున్న అందులో భావచాతుర్యం మిళితమై ఉంటుంది. మాయబజార్ సినిమా చూడకుండా పాటలు మాత్రమే వింటే మొత్త కథ అర్థమయిపోతుంది మనకి. అంత భావ సమామ్నాయం ఉంటుంది పింగళి వారి సాహిత్యంలో. మొదటిది “శ్రీకరులు దేవతలు” పాటలోనే ఈ సినిమాలో వచ్చే ముఖ్య పాత్రల పరిచయం జరుగుతుంది. దానితో కథ ఎవరు చుట్టూ తిరుగుతుందో మనకి తెలిసిపోతుంది. తరువాత “అల్లిబిల్లి అమ్మాయికి” పాటలో శశిరేఖాభిమన్యుల మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని చిగురింపజేస్తూ వాళ్ళిద్దరు ఒక దగ్గరలేరనే విషయం తెలియజేస్తారు. “నీవేనా నను పిలచినది” పాటతో వారి మధ్య ఉన్న ప్రగాఢ అనుబంధాన్ని పెంపుజేస్తారు. చూపులు కలిసిన శుభవేళ పాటవల్ల వాళ్ళిద్దరు మళ్ళీ కలిసారని తెలుస్తుంది. “లాహిరి లాహిరి పాట” సరేసరి, అంత తెలుస్తుంది అందులోనే. ‘భళి భళి భళి దేవా” పాటలో శ్రీకృష్ణుడి చక్రం కనిపిస్తుంది. ఘటోత్కచుడి పరిచయ పద్యంలో వారి పాత్ర, “శకుని ఉన్న చాలు” పద్యంలో వీరి పాత్ర ప్రస్పుటంగా గోచరిస్తుంది. “నీకోసమే” పాటలో వారు దూరమయ్యారని తెలుస్తుంది. “అహనా పెళ్ళియంట, వివాహ భోజనంభు” పాటల్లో మాయశశిరేఖగా ఉన్న ఘటోత్కచుని చాణతనం, “సుందరి నీవంటి” లో లక్ష్మణ కుమారుడి బేలతనం కనిపిస్తుంది. “విన్నావ యశోదమ్మ”, “దయచేయండి దయచేయండి” పాటలు, మధ్యలో జరుగుతున్న కథని మనకు చెప్పకనే చెబుతాయి.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">ఇక పింగళివారి మాటలహేల గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి. అసమదీయులు, తసమదీయులు అన్న పదాలు ప్రతీ ఆంధ్రుని నోటా కొలువుదీరి ఉన్నాయంటే ఆశ్చర్యమేమీ కాదు. “పాండిత్యం కన్నా ఙ్ఞానం ముఖ్యం”, “శాస్త్రం ఏది చెప్పినా ఎప్పుడూ నిష్కర్షగానూ కర్కశంగానే చెబుతుంది, మనం సారాంశం గ్రహించాలి-అంటే శాస్త్రం ఎలా ఉన్నా ఒక సమన్వయం లో ఉంటుందన్నమాట” “ఎవరూ పుట్టించకుండా మాటలెలా పుడతాయి” లాంటి నగ్న సత్యాలను ఔచిత్యంగా చొప్పించారు. చినచేపను, పెదచేప, చినమాయను పెనుమాయ అది స్వాహా, ఇది స్వాహా అన్నదాన్లోనే బలహీనవర్గాల బాధలను నర్మగర్భంగా చర్చించారు. “పాండవుల ప్రతాపాల కన్నా, కౌరవుల ఐశ్వర్యాలు గొప్పవి కావు” – సామర్ధ్యాలకు, ఆస్తి అంతస్థులకు సాధారణ సమాజంలో పొంతన లేదన్న విషయాన్ని ఉటంకించారు. ఈ పదాలన్నింటిలోనూ బ్రహ్మాండమైన సాహిత్య స్ఫురణ, సామాజిక స్పృహ కనిపిస్తాయి.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">“ఓహోహో నీవా, నీకు తెలియదూ నేనెవరో, తెలియనివారికి చెప్పినా తెలియదు” – అంటే నాకు నువ్వెవరో తెలుసు, నీకు నేను తెలియదూ, ఎదురుగుండా ఉన్న నన్నే గ్రహించలేకపొతే, చెప్తే మాత్రం తెలుస్తుందా…ఎంత సత్యం! నేను ఎవరో నీకు తెలీదు – అన్న దాన్లో ఎంత అర్థముందంటే, అహం బ్రహ్మాస్మి అంటే నేనెవరో తెలుసుకోవాలి, నువ్వెవరో తెలుసుకోవాలి.ఇప్పుడు ఒక చెట్టు ఉందనుకోండి దాన్లో ఒక కుర్చీ, మంచం, ఇలాంటివన్ని ఉంటాయి. వాటిని చూడగలగాలి, గ్రహించగలగాలి. చూడలేకపోతే, తెలుసుకోలేకపోతే ఎవరైనా చెప్పినా తెలియదు. ఎంత ఔచిత్యం పాటించారో ప్రతీ ఒక్క సంభాషణలోనూ. భావిస్తే ఎంతైనా గ్రహించవచ్చు ఆయన రాసిన మాటలలో. ఒక్క పొల్లు కూడా అనవసరంగా పడదు. ప్రతీ పదంలోను సాహిత్య సంపద, భావ చాతుర్యం గుబాళించి ఉంటుంది. పదాలు వాడడంలో ఆయన బ్రహ్మాండనాయకుడు అని చెప్పుకోవచ్చు. ఎరుకకుండ వచ్చావు, ఎరుకలేకపోతావు- ఆధ్యాత్మికత- నేనున్నాని తెలుసుకోలేకపోతే నువ్వున్నావని తెలుసుకోలేవు అని భగవంతుడు చెబుతున్నట్టు – అద్భుతం కదూ. ఇంకా అగ్గిబుగ్గీకాకయ్యా, వీరతాడు వంటి పడికట్టు పదాలను తెలుగు ప్రజలనోళ్లలో నానేటట్టుగా చెక్కారు. “సభాపిరికి”, “అలమలం” లాంటి కొత్తపదాలు చక్కిలిగింతలు పెడతాయి. “నచ్చినా నచ్చకపోయినా పెళ్ళికూతురిని పెళ్ళి కొడుకు చూసి తీరాలి అది నా ప్రతిఙ్ఞ” అన్న ఒక్క వాక్యంలోనే లక్ష్మణ కుమారుడి బుద్ధిహీనత గోచరింపజేస్తారు.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">ప్రాసలలో ఆయన ఉద్దండపండితుడు. “పేరు చెప్పించి, బిరుదు విడిపించి శరణనిపించిరా” – పేరు చెప్పిస్తే చాలదు, బిరుదు విడిపించి అంటే వాడి పై గెలిచి, దాసోహమనిపించిరావాలి, అమృతం తాగుతున్నట్లనిపించడం లేదూ !</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">“ఏవడో నరుడు, నన్ను పొడి పొడి చేసాడు సురసూరలాడుతున్నాడు కుర్రాడు"</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">"వాడిని మసి చేసి, నుసి చేసి పిడికిలించి పట్టుకొస్తాం నాయకా” – ఇలాంటివన్నీ బహుముచ్చటగా ఉంటాయి.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">ఘటోత్కచుని పరిచయపద్యం ఆయన పాండిత్య సంపదకు నిదర్శనం.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">"అష్టదిక్కుంభికుంభాగ్రాలపై మనశుంభధ్వజముగ్రాలచూడవలదే,</div><div style="text-align: justify;">గగనపాతాళలోకాలలోని సమస్తభూతకోటులునాకెమ్రొక్కవలదే,</div><div style="text-align: justify;">ఏదేశమైన, నా ఆదేశముద్రపడి సంభ్రమాశ్చర్యాలజరుగవలదే,</div><div style="text-align: justify;">హై హై ఘటోత్కచ, జై హే ఘటోత్కచ అని దేవగురుడే కొండాడవలదే</div><div style="text-align: justify;">యేనె ఈయుర్వినెల్ల సాశించవలదే,యేనె ఐశ్వర్యమెల్ల సాధించవలదే</div><div style="text-align: justify;">యేనె మనబంధుహితులకు ఘనతలెల్ల కట్టబెట్టిన ఘనకీర్తి కొట్టవలదే"</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">పింగళి వారి రచనా సామర్ధ్యం గురించి ఇలా ఎంత చెప్పుకున్నా అనంతమైన సముద్రంలో నీటిచుక్కే అవుతుంది. భావిస్తున్న కొలదీ అర్థం, పరమార్థం బోధపడుతుంది. ఇంతటి మహానుభావులు మన ఆంధ్రులకి వరం గా దొరికారు. వారికి శతకోటి, సహస్రకోటి ప్రణామాలు.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-8679883269396803160?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-2222877960247673832011-08-02T13:08:00.010+05:302012-01-31T15:19:20.531+05:30<div style="text-align: justify;">చిన్నప్పటినుండీ భూకంపం ఎలా ఉంటుందో, జస్ట్ ఆ భావనని మాత్రం పొందాలని బలే సరదాగా ఉండేది. భూకంపం వల్ల వచ్చే పరిణామాలు వద్దు, ఊరికే ఆ అనుభవం మత్రం కావాలి. ఇది ఒక వింత కోరికగా ఉండేది నాకు. ఓసారి నేను పదో తరగతిలో ఉండగా అనుకుంటా...దీపావళి ఇంకో నాలుగురోజులలో వస్తుందనగా...ఓరోజు రాత్రి 8.00 అవుతుండగా ఇంట్లో సామానులు అదిరిపడ్దాయి. భూకంపం అనుకుని నేను, చెల్లి, అమ్మ బయటకి పరుగు....వెంటవెంటనే భయంకరమైన విస్ఫోటనాలు...వరుస ప్రేలుళ్ళు...అప్పుడర్థమయింది అది భూకంపం కాదని. మరో అరగంటలో వార్త మాదాకా వచ్చింది. అక్కడెక్కడో 5-6 కి.మీ దూరంలో ఉన్న టపకాయల దుకాణాల్లో అగ్నిప్రమాదం...వరుసగా 4-5 కొట్లు తగలబడిపోయాయి. ఎంత పెద్ద ప్రమాదమంటే దూరంగా ఉన్న మా ఇంట్లో సామానులు కదిలాయి. చాలా భయమేసింది, బాధేసింది. కాకపోతే భూకంపం కాదా అన్న చిన్న నిరాశ ఎక్కడో మనసులో తళుక్కుమంది. నా కోరిక అలాగే మిగిలిపోయింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">జనవరి 19, 2011, ఢిల్లీ - ఇంట్లో ఒక్కర్తినే ఉన్నాను. పొద్దున్న లేచి ఆఫీసుకి బయలుదేరుతుండగా కడుపులో తిప్పుతున్నట్టు అనిపించింది...విరేచనాలు. ఇంక ఆఫీసుకి వెళ్ళే ఓపిక లేక సెలవు పెట్టేసాను. ముందురోజు బయట తిన్నదేదో పడలేదు. వాంతులు అవ్వనంతవరకూ ఫరవాలేదనుకున్నాను. ఆస్పత్రికి వెళ్లలేదు. ఇంట్లోనే రెస్ట్ తీసుకుంటున్నాను. కానీ మోషన్స్ తగ్గట్లేదు. పంచదార, ఉప్పు కలిపిన నీళ్ళు తాగాను. మా ఇంటికి ఒక అర కి.మీ దూరంలోనే పేద్ద ఆస్పత్రి...ఫరవాలేదు. పది నిముషాలలో వెళ్లిపోవచ్చు....వాంతి అవ్వలేదు కాబట్టి ధైర్యం. సాయంత్రం వరకు ఓ పది పన్నెండు అయ్యాయి...ఎక్కడలేని నీరసం. కాస్త గ్లూకోజ్ తాగి, మజ్జిగాన్నం తిని అలా హాల్ లో సోఫా మీదే పడుకుని టీవీ చూస్తున్నాను. నిద్ర పట్టట్లేదు...పొద్దున్నుండీ పడుకునే ఉన్నాను. సర్లే అని టీవీలో వస్తున్న అడ్డమైన సినిమాలు చూస్తున్నా. అర్థరాత్రి ఒంటిగంట...రెండు...ఉహూ, నిద్ర రావట్లేదు. రెండున్నర అవుతుండగా సోఫా, టీవీ దడదడలాడిపోయాయి. వేగంగా ఊగుతున్నాయి. భయమేసింది, ఒక అరక్షణం ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఒక్క గెంతులో కిందకి దూకి బయటకి పరుగెత్తాను. మా ఇల్లు మూడో ఫ్లోర్ లో....తలుపు తీసి బయటకు వెళ్ళాక అనిపించింది చేతిలో సెల్ అయినా ఉంటే బావుంటుందని. మళ్ళీ లోపలికి వెళ్ళి ఎదురుగా కనిపించిన సెల్ తీసుకుని లేప్టాప్ కోసం చూసాను....కళ్ళ ఎదురుగా కనిపించలేదు, బయటకి పరిగెత్తాను. మెట్లు దిగబోతుండగా డౌటొచ్చింది, నిజమేనా? అని. మెట్ల దగ్గర ఎలాంటి కదలిక ఉన్నట్టు తోచలేదు. మళ్ళీ ఇంట్లోకి తొంగి చూసాను. టీవీ, సోఫా ఊగిపోతున్నాయి. డైనింగ్ టేబిల్ కుర్చీలు కదులుతున్నాయి. వెంటనే ఇంటికి తాళం పెట్టి మెట్లు దిగేసాను. మూడు అంతస్థులు దిగేసి చుట్టూ చూసేసరికి మా సొసైటీ అంతా ప్రశాంతమైన నిద్రలో ఉంది. అక్కడా అక్కడా 3-4 మనుషులు తిరుగుతున్నారు తప్ప అలికిడి లేదు. ఒక ఫ్లాట్ లో ఇద్దరు బాల్కనీ లో నిలుచుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. గార్డ్ దగ్గర ఇద్దరు-ముగ్గురు నిలుచుని మాట్లాడుతున్నారు. మరేమీ ఆలోచించకుండా గార్డ్ దగ్గరకి పరుగెత్తాను. వాళ్ళని అడిగాను ఇక్కడేమైనా భూకంపం వచ్చిందా అని? వాళ్లు అలాంటిదేమీ లేదు అన్నారు. నాకు చాలా భయమేసింది...ఇంటికి ఒంటరిగా వెళ్ళే ధైర్యం లేదు. దొంగ ఎవరైనా వచ్చి బాల్కనీలోకి దూకి తలుపులూ అవీ బాదాడా? ఈ ఊహ రాగానే మరింత గజగజ...అయినా మా సొసైటీలో దొంగతనాలు జరిగే అవకాశమే లేదు....చాలా సెక్యూరిటీ ఉంటుంది. ఎందుకైనా మంచిదని ఆ మాటే గార్డ్ తో చెప్పి ఇంటివరకూ రమ్మన్నాను. అతగాడు నాతో ఇంటిలోపలకి వచ్చి, బాల్కనీలోకెళ్ళి అన్నీ చూసాడు. మళ్ళా ఇంట్లో వాడు, నేను ఇద్దరమే...ఇదే అలుసుగా తీసుకుని వాడేమైనా చేస్తాడేమో అని వంటింట్లోకెళ్ళి చిన్న కత్తి తీసుకుని వాడి వెనకాలే వెళ్ళాను. అతను పాపం అన్నీ చూసి "ఏమీలేదు మేడమ్, మీరు ఊరికే భయపడుతున్నారు...హాయిగా పడుకోండి" అని వెళ్ళిపోయాడు. బతుకుజీవుడా అని కత్తి వంటింట్లో పెట్టేసి, అతను వెళ్ళాక తలుపులు వేసుకుని కూర్చుని ఆలోచించడం మొదలెట్టాను...భ్రమా, భ్రాంతా, చిత్తచాంచల్యమా...ఏమిటి? పొద్దున్నుండీ ఉన్న నీరసం వల్ల మెదడులో ప్లేట్లు ఏమైనా కదిలి అలా అనిపించాయా? అలా అనుకోవడానికి మనసొప్పుకోవట్లేదు. నేను బాగా చూసాను, అన్నీ కదిలాయి. రెండోసారి కూడా చూసాను.....వస్తువులు కదలడం, కాళ్ళు కంపించడం...నేను ఫీల్ అయ్యాను...ఇది నిజం. ఇలా ఆలోచిస్తున్నకొద్దీ ముచ్చెమటలు పోసాయి. మర్నాడు ఎవరిని అడిగినా అలా మాకేమీ అవ్వలేదు అనే జవాబు. ఇంటికి ఫోన్ చేసి చెబితే నీ చిత్తచాంచల్యమే అని ఖరారు చేసేసారు. నాకు మాత్రం అదొక పెద్ద మిస్టరీ లా ఉండిపోయింది. నమ్మలేని నిజం...నా భ్రాంతి అనుకోవడానికి మనసు ఒప్పుకోవట్లేదు. నా వెధవ బుర్రకి న్యూస్ పేపర్లు చూడాలన్న జ్ఞానం కలుగలేదు, రోజూ దీని గురించే ఆలోచిస్తూ కొన్నాళ్ళకి మరచిపోయాను (తాత్కాలికంగానే).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మళ్ళీ...ఉగాది రోజు, 2011 - మా అత్తయ్య కొడుకు, ఆంధ్ర భవన్ లో ఉగాది వేడుకల్లో భాగంగా కచేరీ ఇవ్వడానికి వచ్చాడు. తను వయొలిన్ విద్వాంసుడు. ముందురోజు వరల్డ్ కపు ఫైనల్స్ మా ఇంట్లోనే చూసి మర్నాడు పొద్దున్నే వాడు ఏ.పీభవన్ కి, మేము ఆఫీసుకి. సాయంత్రం కచేరికి వస్తాములేరా అని చెప్పాము. సరే ఆరోజు పని అంతా త్వరగా పూర్తి చేసుకుని 5.30 కల్లా దుకాణం కట్టేసి ఏ.పీ భవన్ కి వెళ్ళాలని ప్లాను. 5.00 అవుతుండగా నా కళ్ళ ముందు ఉన్న మానిటర్ ఊగసాగింది. నేను కూర్చున్న కుర్చీ ఊగిపోతోంది. కిందకు దిగుదామంటే దిగలేకపోయాను. సిస్టం ఊగిపోతుంటే దానివైపు భయంగా చూస్తూ ఉన్నాను. అంతే, ప్రకంపనాలు ఆగిపోయాయి. ఒక్క నిముషంలో మళ్ళీ మొదలు...మానిటర్, కుర్చీ అదిరిపోతున్నాయి. ఎలాగోలా దూకి (కిందపడ్డంత పని జరిగింది) నా గదిలో నుండి బయటకి వచ్చేసరికి ఆఫీసులో అందరూ బయటకి వచ్చారు. గోలగోలగా ఉంది. భూకంపం అని అందరూ అరుపులు....నాకు ముచ్చెమటలు పోసాయి. కిందకి పరుగెడదామంటే మా ఆఫీసు ఐదో అంతస్థులో ఉంది. అందరూ గోలగోలగా అటూ ఇటూ పరిగెడుతున్నారు...మరో రెండు నిముషాల్లో అన్ని కంపనాలు ఆగిపోయాయి. అందరూ సర్దుమణిగారు. మరో ఐదు నిముషాలు వేచి చూసి ఇంక కంపనాలు రావు అని నిర్ధారించుకున్నాక "హమ్మయ్యా గండం గడిచింది" అనుకున్నాం. ఇంక అందరూ గుంపులు గుంపులుగా చేరి దీని గురించే మాటలు. అప్పుడు...సరిగ్గా అదే సమయంలో....నా సహ ఉద్యోగి అన్నాడు "మీకు గుర్తున్నాదా, జనవరిలో రాత్రి 2.00 గంటల ప్రాంతంలో ఇలాగే పెద్దగా వచ్చింది. పడుకున్నవాళ్ళం నేను నాభార్య భయపడి బయటకి పరుగెత్తాం" అని చెప్పాడు. ఆ అద్దీ...ఇప్పుడు క్లూ దొరికింది...వెంటనే నేను అడిగాను "జనవరి 19 కదా...రాత్రి 2.30 కి కదా...బాగా కంపనాలు వచ్చాయి కదా...చాలా భయం వేసింది కదా". "అవును" అని నలుగురైదుగురి సమాధానం. హమ్మయ్య అయితే ఆరోజు వచ్చింది భూకంపం అన్నమాట... నా చిత్తచాంచల్యమూ, భ్రాంతి కాదన్నమాట. ఎట్టకేలకు నా చిక్కుముడి విడిపోయింది. కానీ కాళ్ళలోంచి సన్నటి వణుకు వెన్నెముకకి పాకింది. అంటే...అంటే ఆరోజు నేను ఒక్కర్తినీ ఉన్నరోజు భూకంపం వచ్చిందన్నమాట...అది చిన్నదేకానీ భూకంపమేకదా! చాలా భయమేసింది. ఈరోజు...ఈరోజు కూడా భూకంపమే...వెర్రెక్కినట్టయింది...ఏం జరుగుతోంది. భూకంపం అన్న సరదా లేదు పాడు లేదు....అసలేం జరుగుతోంది ఇక్కడ. వెంటనే గూగలోడి సహాయం తీసుకున్నాను. తేలిన విషయమేమిటంటే "ఢిల్లీ లో ప్రకంపనాలు సర్వసాధారణం. ఎక్కడో పాకిస్థాన్ లోనో, ఆఫ్ఘనిస్తాన్ సరిహద్దుల్లోనో భూకంపం వస్తే ఢిల్లీలో అదురుతుంది. రిక్టరు పై 5 నుండి 5.5 వరకూ నమొదయింది ఇంతవరకూ. 6 దాటితే ప్రమాదం సంభవించవచ్చు. 2009 లో ఒకసారి పెద్ద ప్రకంపనాలే వచ్చాయి. అప్పుడు కాస్త ఆస్థి నష్టం జరిగింది (అదే యేడాది నేను ఢిల్లిలో అడుగు పెట్టాను :P). ఇప్పటివరకూ వచ్చిన భూకంపాలలో అదే పెద్దది". ఇదంతా చదివాక భయం తగ్గిందో, పెరిగిందో తెలీని స్థితి....కానీ అస్తమానం ఇలా వస్తుంటే ఎలా? సరే అక్కడ మా వాడి కచేరీ మొదలయిపోతుందేమో అని ఆఘమేఘాలమీద పరిగెత్తాం ఏ.పీ భవన్ కి. మేము వెళ్లేసరికి ఇంకా గంట టైము ఉంది అన్నాడు. ఈ భూకంపం ధాటికి మా వాడు బెదిరిపోయాడు. వాళ్ళ ట్రూపు మూడో అంతస్థులో ఉందిట. రెండో అంతస్థులో కూచపూడి నృత్యం చెయ్యడానికి వచ్చిన ట్రూపు ఉంది. మావాడు అప్పుడే స్నానం చేసి వచ్చి తువ్వాలుతో ఉన్నాడు. కంపనాలు రాగానే కిందకి పరుగో పరుగు అలా తడి తువ్వాలుతోనే. ఆ నృత్యకళాకారులలో అమ్మాయిలు అప్పుడే డాన్సు బట్టలు వేసుకుంటున్నాను. ఈ దెబ్బకి వాళ్ళు జడిసిపోయి అలా సగం సగం బట్టలతోనే కిందకి పరుగులుట. కాస్త కుదుటపడ్డాక అందరూ ఎవరి గదులకి వాళ్ళు చేరుకున్నారు. మొత్తానికి ఏ.పీ భవన్లో అల్లకల్లోలమైపోయింది. మా వాడు ఒకటే వణుకు...మేము వాడికి పరిస్థితి వివరించి చెప్పాం. "మీరిక్కడుండొద్దు...వచ్చేయండి మనవైపుకి...మీ గురించి ఇలా భయపడుతూ మేము ఉండలేము...ఈ ఉద్యోగాలు వద్దు పాడూ వద్దు" అని వాడు ఒకటే గోల. ఎలాగోలా వాడికి సర్దిచెప్పి కచేరీ మొదలయ్యేలోగా వాడిని కూల్ చేసి పంపించాం స్టేజి మీదకి. ఆ రోజు రాత్రి వార్తలలో ఈ విషయం చెప్పారుట. అమ్మావాళ్లు ఫోను..."ఏమయింది, మీరంతా బాగానా ఉన్నారా?" అని. అందరికి భయం లేదని సర్దిచెప్పాం. మర్నాడు పేపర్లో వార్త...నిన్న సాయంత్రం ఢిల్లీలో కొన్ని ప్రాంతాలలో భూకంపం అని. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇంక అది మొదలు నెలా పదిహేను రోజులకో, నెలకోసారో చిన్న చిన్న ప్రకంపనాలు తెలుస్తూనే ఉన్నాయి. నాకు ఎక్కడ ఏ శబ్దం వచ్చినా, గిన్నెలు కదిలినా...ఇంట్లో వస్తువులు కదిలినా నాకు ఇదే భయం. పనిమనిషి ఇల్లు తుడుస్తుంటే టీవీ కదిలింది...పేపరు చదువుకుంటున్నదాన్ని భయంతో దిగ్గున లేచి నిల్చున్నా. నా గుండె ఎప్పుడు అలర్ట్ గా ఉంటుంది. ఎక్కడ ఏ చిన్న కదలిక కనిపించినా నేను అలర్ట్ అయిపోతాను. పరిస్థితి ఎలా తయారయిందంటే గాలికి పేపరు కదిలినా నా మెదడు అలర్ట్ అయిపోతుంది. కానీ ఎన్నాళ్ళని? చాలా విసుగొచ్చేస్తోంది. నా భయానికి, విసుగుకి తోడు....1. ఇల్లు -మేముండే ప్రాంతాలలో ఈ ప్రకంపనాలు ఎక్కువగా తెలుస్తాయట. 2. ఆఫీసు - మా ఆఫీసు "L" షేప్ లో రెండు పెద్ద బిల్డింగుల మధ్య ఒక వారధిలా ఉంటుంది ఐదో అంతస్థులో. L లో అడ్డగీతేమో ఒక బిల్డింగులో ఉంటుంది. నిలువు గీత వారధిలా ఉంటుంది. ఆ నిలువు గీత కి సరిగ్గా మధ్యలో నా సీటు. వారధిలా ఉండడం వల్ల కంపనాలు ఎక్కువగా తెలుస్తాయి. నా ఖర్మకి ఈ ఎక్ష్‌ట్రా ఫెసిలిటీస్ ఒకటి. మొన్ననే ఓ 4-5 రోజుల క్రితం ఆఫీసులో కుర్చీలు, టేబిళ్ళూ దడదడ...నేను గజగజ! ఇప్పుడు కాస్త అలవాటయిందిగానీ తీవ్రత ఎంత ఉంటుందో తెలీదు కాబట్టి ప్రతీసారి వణుకు మొదలయి కాసేపట్లో సర్దుకుంటుంది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఏ ముహూర్తాన భూకంపం ప్రకంపనాల్ని అనుభవించాలని కోరుకున్నానో...అడ్డు ఆపు లేకుండా తెలుస్తున్నాయి. తథాస్తు దేవతలు ఉంటారని ఇందుకే అంటారు కాబోలు!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-222287796024767383?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-83614029448437841252011-08-01T14:15:00.001+05:302011-08-01T14:23:29.014+05:30ఈ మధ్య చూసిన, నాకు నచ్చిన మూడు తమిళ చిత్రాల గురించి ఇక్కడ ప్రస్తావించాను.<div><br /><div> <a href="http://chitram.maalika.org/%E0%B0%A8%E0%B0%BE%E0%B0%95%E0%B1%81-%E0%B0%A8%E0%B0%9A%E0%B1%8D%E0%B0%9A%E0%B0%BF%E0%B0%A8-%E0%B0%AE%E0%B1%82%E0%B0%A1%E0%B1%81-%E0%B0%A4%E0%B0%AE%E0%B0%BF%E0%B0%B3-%E0%B0%B8%E0%B0%BF%E0%B0%A8/">http://chitram.maalika.org/%E0%B0%A8%E0%B0%BE%E0%B0%95%E0%B1%81-%E0%B0%A8%E0%B0%9A%E0%B1%8D%E0%B0%9A%E0%B0%BF%E0%B0%A8-%E0%B0%AE%E0%B1%82%E0%B0%A1%E0%B1%81-%E0%B0%A4%E0%B0%AE%E0%B0%BF%E0%B0%B3-%E0%B0%B8%E0%B0%BF%E0%B0%A8/</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-8361402944843784125?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-7970479298539934732011-07-28T16:25:00.002+05:302011-08-01T14:24:09.424+05:30<div style="text-align: justify;">"కళతో లీనమయ్యే ఏ కళాకారుడైనా తన కళాసృష్టి ముగించాక దానికేసే కొద్ది క్షణాలు తమకంగా చూసుకుంటాడు.ప్రసవవేదన పడి బిడ్డను కన్నాక తల్లి ఆ బిడ్డ కేసి చూసుకోడానికి, అలానే ఒక కళాకారుడు తన "సృష్టిని" చూసుకోడానికి మధ్య తేడాలేదు." అని ఎక్కడో చదివాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఊహకి రూపమిచ్చి, జన్మనిచ్చే ఒకే ఒక సాధనం చిత్రలేఖనం. భావవ్యక్తీకరణకి తిరుగులేని సాధనం చిత్రలేఖనం. ప్రకృతి అందాలను, జీవితపరమార్ధాలను, సంప్రదాయలను, చరిత్రను, భవిష్యత్తులోని ఆశలను అన్నిటినీ కుంచెనుండి జాలువార్చగల కళాకారుని ఊహ అద్వితీయం. అటువంటి ఊహాశక్తిగల కళాకారుడిగా పుట్టడం ఒక అదృష్టం. అటువంటి ఒక అదృష్టవంతుడు ఆంజనేయులు ఉరఫ్ అంజి. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఆర్కూట్ పరిచయమైన కొత్తల్లో నా పైంటింగ్స్ కొన్ని అందులో పెట్టాను. ఒకరోజు ఒక మెసేజ్ వచ్చింది. మీ బొమ్మలు బావున్నాయి, నా బొమ్మలు కూడా చూడండి అని. సహజంగానే పొంగిపోయి వెళ్ళి అతని ప్రొఫైల్ చూసాను. చాలా మామూలుగా ఉన్నాడు. సరే బొమ్మలు చూద్దామని వెళ్ళాను...అంతే ఆశ్చర్యం, అద్భుతం....అతను వేసిన బొమ్మలు చూసి చేష్టలుడిగిపోయాను. అతను ఎంత పెద్దచిత్రకారుడో తెలిసాక నా బొమ్మలు బావున్నాయి అని మెచ్చుకున్న అతని మంచి మనసుని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయాను. మైల్ చేసాను మీ అంత గొప్ప కళాకారుడు నా బొమ్మలను బావున్నాయి అనడం నా అదృష్టం అంటూ. చాలా సాదాసీదాగా వచ్చింది జవాబు. నాకు ఉత్సాహం వచ్చింది. నా బొమ్మలని కొన్నిటిని పంపించాను. వాటిని ఎలా అభివృధి పరుచుకోవలో వివరిస్తూ మైల్ ఇచ్చారు అంజి. అలా మొదలైంది మా పరిచయం 2007 లో.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">నల్గొండ జిల్లలో, గారిడెపల్లి గ్రామంలో లక్షమ్మ, సత్యం దంపతులకు 1976 లో జన్మించిన ఆంజనేయులు విద్యాభ్యాసం అక్కడే కొనసాగించారు. చిన్నతనంలో commercial signboard ల మీద పైంటింగ్ వేసేవారు. ఆ తరువాత చిత్రకళపై ఉన్న ఆసక్తి తో హైదరాబాదులో JNTU college of Fine Arts లో విద్యనభ్యసించారు. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఒక్కో కళాకరునిది ఒక్కో శైలి, ఒక్కో రకమైన చిత్రం. ఈ వైవిధ్యానికి కారణం అతడు/ఆమె జీవితాన్ని, సమాజాన్ని చూస్తే దృష్టి కోణం. అంజి గారి ఊహ ఎప్పుడూ ఒక తెల్లని గోడ కి అతుక్కున వస్తువులు, దాని నీడ చుట్టూ తిరుగుతుంటాయి. జీవితం అంటే అనంతం కాదు...అది ఒక చట్రంలో బంధించబడి ఉంటుంది. It is Specific, Precise and Finite.....కాబట్టి ఏది చేసినా perfect గా గోడకు మేకు కొట్టినట్టు చెయ్యాలి అని చెబుతున్నట్టు తోస్తాయి. తన చిత్రాలు ఊహాప్రపంచంలో కొట్టుకుపోతున్నట్టు ఉండవు. ఇక్కడలేనిదేదో చూపించవు. మన చుట్టూ ఉన్న విషయాలే, మనకి తెలిసిన వస్తువులే కేన్వాస్ పై కనిపిస్తాయి. తన బొమ్మలు మనల్ని వేరే ప్రపంచానికి తీసుకుని వెళ్ళవు కానీ ఈ ప్రపంచంలోనే, ఈ మనుషుల మధ్యనే ఒక కొత్త భావాన్ని కలిగిస్తాయి. ఈ లోకాన్నే మరింత అందంగా చూపుతాయి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఫొటో తీసారా లేదా బొమ్మ వేసారా అని విస్మయం కలుగుతుంది. His observation capacity is mind blowing! తన ప్రతిభ అసాధారణం. ఎన్నో రకాల పైంటింగ్స్ చూసిన నాకు "ఇలా కూడా వెయ్యొచ్చా" అనిపించింది తన బొమ్మలు చూసాక. ఈ చిత్రాలను చూస్తే మీకూ అలాగే అనిపిస్తుంది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-f73s6vZyE6o/Ti_yjsfmzXI/AAAAAAAAAvk/mkz1uhKlQw0/s1600/19%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-f73s6vZyE6o/Ti_yjsfmzXI/AAAAAAAAAvk/mkz1uhKlQw0/s400/19%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633988353916849522" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 369px; height: 400px; " /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-CgJyO_dDrxE/Ti_yji2n_uI/AAAAAAAAAvc/vAPohzLFKSs/s1600/9%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-CgJyO_dDrxE/Ti_yji2n_uI/AAAAAAAAAvc/vAPohzLFKSs/s400/9%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633988351329042146" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 399px; " /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-qd7jGotYkbQ/Ti_yjRlxRGI/AAAAAAAAAvU/UpZEWtADPos/s1600/10%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-qd7jGotYkbQ/Ti_yjRlxRGI/AAAAAAAAAvU/UpZEWtADPos/s400/10%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633988346694943842" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px; " /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zrBABbhK_x4/Ti_yjeh_s3I/AAAAAAAAAvM/KL8JP8DM6c8/s1600/12%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-zrBABbhK_x4/Ti_yjeh_s3I/AAAAAAAAAvM/KL8JP8DM6c8/s400/12%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633988350168773490" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 396px; height: 400px; " /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-A8-YesMhE5E/Ti_yjE6fNdI/AAAAAAAAAvE/0pAcpqDORUo/s1600/4%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-A8-YesMhE5E/Ti_yjE6fNdI/AAAAAAAAAvE/0pAcpqDORUo/s400/4%2B%255BHDTV%2B%25281080%2529%255D.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633988343292179922" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 396px; height: 400px; " /></a><b>మరిన్ని చిత్రాల కోసం <a href="http://cheluvamulu.blogspot.com/2011/07/paintings-of-anjaneyulug.html">ఇక్కడ</a> క్లిక్ చెయ్యండి</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అంజి గారూ చాలా exhibitions కండక్ట్ చేసారు ఇప్పటివరకూ....వాటి వివరాలు:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">TANGERINE ART SPACE “TURN OF THE TIDE”</div><div style="text-align: justify;">THE GRAND BALL ROOM, THE TAJ WEST END,</div><div style="text-align: justify;">BANGOLORE, 2011,INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">LATTITUDE 28 ART GALLERY " THE ANNUAL"</div><div style="text-align: justify;">NEW DELHI 2011, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">INDIA FINE ART GALLERY "HY-TIMES"</div><div style="text-align: justify;">MUMBAI 2011, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">KALAKRITI ART GALLERY‘PENTAGRAM’</div><div style="text-align: justify;">HYDERABAD 2010, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">KALAKRITI ART GALLERY,</div><div style="text-align: justify;">HYDERABAD 2009, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">HASTA GALLERY ' A LONG SHORT CUT '</div><div style="text-align: justify;">HYDERABAD 2009, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">OPEN EYED DREAMS ‘ VISIBLE INVISIBILITIES’</div><div style="text-align: justify;">COCHIN 2008, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">KANVAS ART GALLERY ‘COLORS OF HYDERABAD’</div><div style="text-align: justify;">KOLKATTA 2008, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">OPEN EYED DREAMS 'MYSTERIES:PICTURES OF MYSTICAL MEMORIES' </div><div style="text-align: justify;">COCHIN 2007 , INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">OPEN EYED DREAMS 'THE DOUBLE',</div><div style="text-align: justify;">COCHIN 2007, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">HASTA GALLERY, 'LOOK AGAIN"</div><div style="text-align: justify;">HYDERABAD 2007, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">KALAHITA ART FOUNDATION </div><div style="text-align: justify;">HYDERABAD 2006, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">SHILPARAMAM, </div><div style="text-align: justify;">HYDERABAD 2006, INDIA</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><i>ఇప్పుడు ఈ జూలై 31 న బెంగళూరులో ఒక exhibition నిర్వహించబోతున్నారు. ఆసక్తి ఉన్నవారు వెళ్ళి చూడవచ్చు, నచ్చితే తన బొమ్మలు కొనుక్కోవచ్చు.</i></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><img src="http://3.bp.blogspot.com/-YuddGIY-PfQ/Ti_zlzPGwoI/AAAAAAAAAvs/diD6_lEBHxA/s400/save_date.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633989489598055042" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 328px; height: 400px; " /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">అంజి గారు బోలెడు పుస్తకాలు చదువుతారు. నాకు MARIA ABROMOVICH అనే చిత్రకారిణి గురించి ఆవిడ వేసిన live performance photos గురించి నాకు చెప్పేవారు. అలాగే arts and feminism గురించి కూడా చెప్పేవారు. తను వేసిన బొమ్మలు పూర్తయినవి, సగం వేసినవి నాకు చూపించేవారు. ఇప్పటివరకూ తనని ముఖాముఖి కలవకపోయినా తన స్నేహం నాకు అపురూపం. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">చిత్ర కళకి పరిమితులు లేవు. ఎటువంటి భావననైనా ఆవిష్కరించగల శక్తి ఈ కళకి మాత్రమే ఉంది. అటువంటి చిత్రకళను తన సాధనతో, అకుంఠిత దీక్షతో సొంత చేసుకున్న ఆంజనేయులు గారికి హేట్స్ ఆఫ్. ఇంతటి అపురూపమైన స్నేహం నాకు లభించడం నా అదృష్టం.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-797047929853993473?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-55521625699729200072011-07-26T15:21:00.001+05:302011-07-27T13:20:58.010+05:30<div><div style="text-align: justify;">మొన్న సుజాత గారు <a href="http://manishi-manasulomaata.blogspot.com/2011/07/blog-post.html">శారదా శ్రీనివాసన్</a> గారి పుస్తకం గురించి తన బ్లాగులో రాసాక, నాదగ్గరున్న ఎప్పటివో పాత బాలనందం కార్యక్రమాలు గుర్తొచ్చాయి. "ఆపాత" జ్ఞాపకాలు మీకోసం. బాలన్నయ్య, బాలక్కయ్య తెలిసినవాళ్ళకి ఇవి అపురూపాలు. ఇవి విని అందరూ తమతమ బాల్యంలోకి హాయిగా వెళ్ళిపోండి! :)</div><div> </div></div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/1h7tcglgugucxnkl41uy">తాలలే తాలలే...మా పాపాయి</a></div><br /><div><div><a href="http://www.box.net/shared/to2hsngbi6p428u9ndes">పుట్టినరోజు పండుగ</a></div><div><br /></div></div><div><a href="http://www.box.net/shared/08l3d1069fgdjpicxhz3">పొట్టి బావ - చిట్టి మరదలు</a></div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/s02pt1tfb1f7jeankk5d">పిల్లలకే స్వరాజ్యం వస్తే</a></div><div><br /></div><div><div><a href="http://www.box.net/shared/0at5uum1bmcvj8720gpz">పళ్ళోయమ్మ పళ్ళు</a></div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/ltpzbvmya40ktksqkubx">నూతిలోన చూచితే</a></div></div><div><br /></div><div><div><a href="http://www.box.net/shared/nm2v11xcibc7gz99f8gg">మొద్దబ్బాయి</a></div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/kjjjyvjxhzl4c8d7p29m">ఏనుగొచ్చిందేనుగు</a></div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/u6lq2a4e3u4p12r45n01">చీమ కథ</a></div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/6jl9qkrnbgc6kqkzct4n">చందమామ రావే</a></div><div><br /></div><div><a href="http://www.box.net/shared/kkz8e20mks4zkm3hgyc5">బుజబుజరేకులపిల్లుందా</a></div></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-5552162569972920007?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-41121225868509631542011-07-20T14:03:00.006+05:302011-07-27T13:20:58.011+05:30<div style="text-align: justify;">మా చిన్నప్పుడు ఈ వ్రాత గురించి వినడం తప్ప ఇంకేమి తెలీదు. పూర్వం రోజుల్లో ఒక అక్షరానికి ఇంకో అక్షరాన్ని కలిపేస్తూ రాసేవారని వింటూ ఉండేదాన్ని. మధురైలో తిరుమలనాయకర్ మహల్ లో ఉన్న పెద్ద లైబ్రరీకి వెళ్ళినప్పుడు అత్యంత పురాతన గ్రంధాల్లో ఈ వ్రాతని గమనించాను. ఎక్కడా ఖాళీ లేకుండా, ఎత్తిన చెయ్యి దించకుండా ఉన్న ఆ వ్రాత ఒక్క ముక్క బోధపడలేదు. పూర్వం ఘంటిక ని సిరాలో ముంచి రాసేవారు కాబట్టి చెయ్యి ఎత్తితే సిరా చుక్క పడుతుందనో లేదా సిరా వేస్ట్ అవుతుందనో అలా గొలుసులా రాసేవారేమో!</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">మన ఇంగ్లీషులో కూడా కలిపి వ్రాత రాస్తాం కదా....కాకపోతే అది అర్థమవుతుంది మనకి అలవాటు అయింది కాబట్టి. నేను ఇంగ్లీషులో చిన్నక్షరాలు రాసేటప్పుడు m, n, u, w ల లాంటివి పక్క పక్కనొస్తే అన్నీ కలిపేసి రాసేదాన్ని. చూడ్డానికి అది ఒక తరంగంలా ఉండేది. ఏది m, ఏది n, ఏది u అన్నది ఎవరికీ బోధపడేది కాదు. ఒక్కోసారి ఉండవలసినవాటి కన్నా ఎక్కువ వేవ్స్ ఉండేవి దాన్లో! :) మా టీచర్లందరూ తిట్టేవారు...తల్లీ నువ్వు కలిపి రాయక్కర్లేదు, విడివిడిగా </span>రా<span class="Apple-style-span">యి చాలు. అసలే రైటింగ్ కోడికెలికినట్టుంటుంది ఇంక కలిపిరాత అయితే ఇక చెప్పక్కర్లేదు...అనేవారు. పాపం వాళ్లని బాధపెట్టడమెందుకని ఆ కలిపిరాతని కాస్త తగ్గించుకున్నాను. </span></div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">నేను పదో క్లాసులో ఉండగా అనుకుంటా....మా ఇంట్లో నేలమాళిగలలో తవ్వుతుంటే కొన్ని ఉత్తరాలు బయటపడ్దాయి 1959 నాటివి. మా ముత్తాతగారు మా తాతగారికి రాసినవి. గొలుసుకట్టు వ్రాత...ఒక్క ముక్క బోధపడితే ఒట్టు. అది చూసాక మనమెందుకు ఇలా ప్రయత్నించకూడదు అని చెప్పి తెలుగు లో గొలుసుకట్టు మొదలెట్టాను. అంతా రాసేసాక తిరిగి చదువుదామంటే నా వ్రాత నాకే బోధపడేది కాదు. అలా కొన్నాళ్ళు ప్రయత్నించాను...ఉహూ నా కళ్ళకి శ్రమ తప్ప అంతకన్నా ప్రయోజనం కనపడలేదు. ఇంక వదిలేసాను. ఈ గొలుసుకట్టు పుట్టుపూర్వోత్తరాలు తెలుసుకోవాలని నాకు చాలా కోరిక... ఎవరికైనా తెలిస్తే చెప్పండి.</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">మా ఇంట్లో దొరికిన ఉత్తరాలని భద్రంగా దాచిపెట్టాను నా ఖజానాలో. ఇన్నాళ్ళకి వాటిని స్కాన్ తీయగలిగాను. వాటిని చూస్తే బలే గమ్మత్తుగా ఉంటుంది. ఉత్తరం మొత్తం చదవడానికి చాలాసార్లు ప్రయత్నించాను...కాని పావు వంతులో పావు వంతు కూడా బోధపడలేదు. ఆ ఉత్తరాలు ఇక్కడ మీ కోసం:</div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-tgge2EoHXd0/TiaTu-BaXnI/AAAAAAAAAoc/2ayiduwRXDo/s1600/s2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oKALln1KDx0/TiaTujUGJEI/AAAAAAAAAoU/ZyJxkhhrMXo/s1600/s1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-oKALln1KDx0/TiaTujUGJEI/AAAAAAAAAoU/ZyJxkhhrMXo/s400/s1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5631350812036179010" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 286px; " /></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><br /></span></div><div style="text-align: center;"><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><img src="http://2.bp.blogspot.com/-ObJ0IYMAXnE/TiaU6VNUpVI/AAAAAAAAAo0/k-KuW6bRWg0/s400/s2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5631352113919731026" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 285px; " /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><br /></span></div></div><div><div><br /></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-pBW-yfts5nU/TiaTvuU9jDI/AAAAAAAAAos/4Fta-oYsrH8/s1600/s4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-pBW-yfts5nU/TiaTvuU9jDI/AAAAAAAAAos/4Fta-oYsrH8/s400/s4.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5631350832172469298" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px; " /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-r39-0iq5BV8/TiaTvdRGe7I/AAAAAAAAAok/ldtQH_Faneg/s1600/s3.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-r39-0iq5BV8/TiaTvdRGe7I/AAAAAAAAAok/ldtQH_Faneg/s400/s3.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5631350827592874930" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 259px; " /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-tgge2EoHXd0/TiaTu-BaXnI/AAAAAAAAAoc/2ayiduwRXDo/s1600/s2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"></a></div></div><div><br /></div><div><br /></div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-4112122586850963154?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-57720628494564578922011-07-12T14:18:00.009+05:302011-07-13T13:19:09.099+05:30<div><div style="text-align: justify;">ఈ మధ్య మనసుని కాస్త కలచివేసిన కబుర్లన్నమాట:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1) మొన్న ఆ మధ్య నిజాముద్దీన్ రైల్వే స్టేషన్ కి వెళ్లాల్సొచ్చింది. స్టేషన్ బయట ఓ ఇద్దరు ముగ్గురు ఆడవాళ్ళు....వాళ్ళ చేతుల్లో చిన్న చిన్న జెండా కాగితాలు, గుండుసూదులు (అల్పీలు). ఎవరినీ ఏమీ అడగకుండా, చేతికి ఎవరు దొరికితే వాడి చొక్కాకి ఆ జెండాలు అతికించేస్తూ రెండు రూపాయిలు వసూలు చేస్తున్నారు. అసలు ఎంత సామర్ధ్యంగా చొక్కాలో, చేతులో దొరకబుచ్చుకుంటున్నారంటే...ఇంక చెప్పలేను. చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళందరికీ తగిలించేస్తున్నారు. అడక్కుండా. విదిలించుకుపోతే అల్పీ గుచ్చుకుంటుందేమో అని భయం. పైగా తగిలిస్తున్నది జాతీయ జెండా. వద్దు పో అంటే జెండాకి అవమానమనో లేక నలుగురూ గేలి చేస్తారనో, కోప్పడతారనో అందరూ పెట్టించుకుంటున్నారు. పెట్టించుకున్నాక చచ్చినట్టు రెండు రూపాయలు ఇవ్వాల్సిందే. లేదంటే ఆ ఆడవాళ్ళు అరిచి గోల చేసి నానాయాగీ చేస్తారు. వాళ్ల చేతికి దొరికిన ప్రతీవాడు, జెండా గుచ్చుతుంటే బిత్తరపోయి చూడడం...అసహాయంగా జేబులోనుండి రెండు రూపాయలు తీసి ఇవ్వడం. ఐదు నిముషాలో ఓ ఐదుగురికైనా గుచ్చుతున్నారు జెండాలు. ఆ లెక్కన ఐదు నిముషాలకి పది రూపాయిలు. గంటలో 120 రూపాయలు...బాగానే ఉంది సంపాదన. ఇదంతా దూరం నుండి గమనిస్తున్న నాకు ఎంత చిరాకేసిందో! ఏమిటీ దౌర్జన్యం! దేశభక్తిని, జాతీయ జెండాని ఉపయోగించుకుని (అడ్డం పెట్టుకుని) అక్రమాలు, అరాచకాలు చెయ్యడం ఇంత దిగువ స్థాయి నుండీ ఉందని నాకిప్పటివరకూ తెలీదు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2) రేడియో లో...అదే ఏదో ఒక FM లోఓ దిక్కుమాలిన ప్రోగ్రాం వస్తుంది. దాని పేరు "లాయల్టీ టెస్టు". మొన్న విన్నాను....జాకీలు ఒకబ్బాయికి ఫోన్ చేసి </div><div style="text-align: justify;">జాకీ: నిన్న మీ సాయంత్రం ఎలా గడిచింది. ఏం చేసారు? మీ అనుభవాలు మాతో పంచుకోవచ్చు.</div><div style="text-align: justify;">అబ్బాయి: అశ్విని తో ఉన్నాను.</div><div style="text-align: justify;">జాకీ: అశ్విని ఎవరు?</div><div style="text-align: justify;">అబ్బాయి: నా గర్ల్ ఫ్రెండు</div><div style="text-align: justify;">జాకీ: మీరిద్దరూ ఏం చేసారు? ఎక్కడెక్కడ తిరిగారు మాతో పంచుకోవాలనుకుంటే చెప్పొచ్చు.</div><div style="text-align: justify;">అబ్బాయి: సినిమా, డిన్నర్...వగైరా వగైరా.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">వెంటనే జాకీలు ఇంకో అమ్మయికి లైన్ కలిపారు. అవతలనుండి ఆ పిల్ల గొంతు...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">అమ్మాయి: అశ్విని ఎవరు? దానితో నువ్వేం చేసావు? ఎక్కడ తిరిగావు? ఎన్నిసార్లు పడుకున్నావు? నిన్న నన్ను కలవడానికి రాను అని చెప్పినదానికి కారణం ఇదా? ఎన్నాళ్ళుగా సాగుతోంది ఈ వ్యవహారం?</div><div style="text-align: justify;">అబ్బాయి: ఓహ్ అనిత....నువ్వా, అదీ అదీ ప్చ్ అదీ అది కాదు...అశ్విని అంటే.... (నసుగుతున్నాడు)</div><div style="text-align: justify;">అమ్మాయి: 4 letter word కనీసం ఓ ఐదు సార్లు!</div><div style="text-align: justify;">అబ్బాయి: ఇంకా నసుగుతూనే ఉన్నాడు</div><div style="text-align: justify;">అమ్మాయి: పిచ్చి పిచ్చిగా తిడుతోంది, బూతులు తిడుతున్నాది...విజృంభించేస్తున్నాది. ఒకే మాట "దానితో ఎన్నిసార్లు పడుకున్నావ్" అని కనీసం పదిసార్లు అడిగుంటుంది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">లైన్ కట్ అయింది. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">జాకీ: యా చెప్పండి, అనిత మీ గర్ల్ ఫ్రెండు కాదా?</div><div style="text-align: justify;">అబ్బాయి: అవును తను నా గర్ల్ ఫ్రెండే</div><div style="text-align: justify;">జాకీ: మరి అశ్విని? మీ ఇంకో గర్ల్ ఫ్రెండా? </div><div style="text-align: justify;">అబ్బాయి: యా అవును, ఇప్పుడు పెంట పెంట అయింది</div><div style="text-align: justify;">జాకీ: గుడ్ లక్! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">లైన్ కట్ అయింది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">జాకీ: అదండీ సంగతి. ఆ అబ్బాయి తన సమస్యని పరిష్కరించుకుంటాడని అనుకుంటున్నాము. వాళ్ళందరికీ మంచి జరగాలని కోరుకుంటున్నాము. ఇంకా మీరెవరైనా ఈ లాయల్టీ టెస్టు కి మీ గర్ల్ ఫ్రెండ్, బాయ్ ఫ్రెండ్ ని పంపించాలనుకుంటున్నారా అయితే పేరు, ఫోన్ నంబర్ మాకు పంపించండి.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇది విన్నాక నాకు ఒళ్ళుమండిపోయి ఆ రేడియో పీక నొక్కాను. ఆ ప్రోగ్రాం కనిపెట్టినవాడిని జైల్ లో పెట్టాలి. వెర్రి వేయి తలలతో వీర విహారం చేస్తోంది. ....పైత్యప్రకోపానికి కాబోలు!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">3) మొన్న మెట్రోలో వెళ్ళవలసి వచ్చింది. రద్దీగా ఉండడంతో నేను, నా ఫ్రెండు నిలుచున్నాము. మిగతావాళ్ళు కూడా మా వెనుకే తోసుకుంటూ ఎక్కడంతో మేమిద్దరం కాస్త దూరం అయ్యాము. నేను తన దగ్గరకి వెళ్ళిపోదామనుకునేంతలో ఒక స్టేషన్ వచ్చింది. బిలబిలమంటూ జనాలు ఎక్కారు. కొందరు ఆడవాళ్ళు ఎక్కి నా చుట్టూ చేరారు. చూడడానికి చాలా మొరటుగా ఉన్నారు. కొందరు పల్లెటూరి వాళ్ళలాగ అడ్డపంచె కట్టుకున్నారు. ఓ 7-8 మంది ఉంటారు. అటు, ఇటు తోసుకుంటూ నా చుట్టూ తిరుగుతున్నారు. నేను నా ఫ్రెండు దగ్గరకి వెళ్ళిపోదామని ప్రయత్నిస్తుంటే వాళ్ళు నాకు అడ్డొస్తున్నారు. నన్నస్సలు వెళ్ళనివ్వట్లేదు. జాగా లేదు అంటున్నారు. నాకు చిరాకేసింది. ఎందుకు వీళ్ళు నన్నిలా ఆపుతున్నారు అని విసుక్కున్నాను. నన్ను పద్మవ్యూహంలో బిగించినట్టు బిగించారు. ఎటూ కదలడానికి కుదరలేదు. ఊపిరి ఆడకుండా ఉంది. కాసేపు అలాగే నిల్చున్నాక ఇంక వాళ్ళకి గట్టిగా చెప్పాను నేను అటు వెళ్ళాలి దారి ఇవ్వమని. చాలా ఇరుకుగా కొంత దారి ఇచ్చారు. కష్టపడి వాళ్ళని తప్పించుకుని అటువైపు చేరాను. నేను నడుస్తున్నంతసేపు వాళ్ళు నాకు తగులుతూనో, గుద్దుతూనో ఉన్నారు. నా ఫ్రెండు దగ్గరకి చేరి ఎందుకో నా బేగు మీద చెయ్యి పెట్టేసరికి అది తెరిచి ఉంది. లోపల పర్స్ లేదు. నాకెంత గాబరా వేసిందో! నా పర్స్ కనిపించడం లేదు అంటూ పెద్దగా అరిచాను. నాకు కావలసినవి, ముఖ్యమైనవి అన్నీ అందులో ఉన్నాయి. మేమిద్దరం కింద పడిపోయిందేమో అని వెతుకుతున్నాం. నాకు మతిపోయింది. నేనెప్పుడూ పర్స్ పోగొట్టుకోలేదు. నా బేగు విషయంలో నేను చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటాను. ఇలా ఎప్పుడూ జరగలేదు...ఎక్కడ పోయిందో అనుకుంటూ ఇద్దరం వెతుకుతున్నాం. ఈ లోగా ఆ ఆడవాళ్ళు అక్కడనుండి కదిలే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. బహుసా తరువాతి స్టేషన్లో దిగుతారు కాబోలనుకుని నా పర్స్ కోసం చూస్తున్నాను. ఆ ఆడవాళ్ళ కాళ్ళ మధ్యలో కనిపించింది. ఒకావిడ దాన్ని కాళ్ళ మధ్యలోకి తోస్తోంది. నేను గబుక్కున ముందుకి దూకి పర్స్ దొరకపుచ్చుకున్నాను. వాళ్ళు కాస్త బిత్తరపోయినట్టు చూసి మళ్ళీ మామూలయిపోయారు. అక్కడ ఉన్న మాకు, మిగతావాళ్ళకి స్పష్టంగా అర్థమవుతున్నది ఇది వాళ్ళ పనే అని. అంతవరకూ నన్ను పద్మవ్యూహంలో బంధించడానికి కారణం కూడా అదే. వెంటనే బేగులో సెల్ కోసం చూసాను. ఉంది. ఇంకేమీ పోలేదు పర్స్ తప్ప. నా అదృష్టం బావుండి దొరికింది. బహుసా వాళ్లు దొంగిలించినప్పుడు పొరపాటున కిందకి జారిపడినట్టుంది. అదే నిముషంలో అది నా కళ్ళబడింది. నేను మెరుపులా ముందుకి దూకి తీసుకోవడంతో నాకు దక్కింది. వాళ్ళతో గొడవపెట్టుకుని తిడదామనుకున్నాను. కానీ నా దగ్గరా సాక్ష్యాలు ఏవి? నీ సంచికి నువ్వు జిప్ పెట్టుకోలేదు, పర్స్ పడిపోయింది అని వాళ్ళు నా మీద పడితే? పైగా వాళ్ళు చాల బలిష్ఠంగా, మొరటుగా ఉన్నారు. "డిల్లీలో మొదటి పాఠం: ఎవరితో గొడవపెట్టుకోకూడదు. ఇక్కడి మనుషులతో వేగలేము." ఇది గుర్తొచ్చి ఊరుకున్నాము. వాళ్ళు అక్కడనుండి కదిలి తరువాతి బోగీకి వెళ్ళారు. అక్కడనుండి అలా కదులుతూ ఒక్కో బోగీకి వెళుతున్నారు. ఇలా ఊరుకుంటే లాభం లేదనిపించింది. తరువాత స్టేషన్ లో పోలీసులు మెట్రోలో చెకింగ్ కి వచ్చినప్పుడు వాళ్ళకి కంప్లైంట్ చేసాను. ఇలా ఇలా జరిగింది. నా అనుమానం వాళ్ళ మీద. పైగా వాళ్ళు ఇలా ఒక బోగీ నుండి ఇంకో బోగీకి వెళుతూ ఉన్నారు అని చెప్పాను. వెంటనే ఆ పోలీసులు వాళ్ళ వెనుకే వెళ్ళారు. వాళ్ళని ఏవో అడుగుతూ ఉన్నారు. ఈలోగా నా స్టేషన్ వచ్చి నేను దిగిపోయాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ అనుభవం నాకు బాధగానూ, భయంకరంగా అనిపించింది. ఇలా గుంపులు గుంపులుగా వచ్చి రైళ్లలో, బస్సులలో దొంగతనాలు చేస్తారని నాకు తెలీదు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">............................................................చెత్త కబుర్లు సమాప్తం..................................................</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-5772062849456457892?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-91184400698401896422011-07-06T14:12:00.020+05:302011-07-12T15:07:10.522+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/-rmcim8lJw_k/ThQ5POzlvlI/AAAAAAAAAk0/Cl6x4wl8LXc/s1600/s5.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"></a><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">ఈ మధ్య పిల్లలందరూ పరీక్షలు, ర్యాంకులనీ తెగ హడావుడి చేసేసారుగా...అవన్నీ చూస్తే నా పరీక్షల హడావుడిగుర్తొచ్చింది.</span></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">చిట్టి సౌమ్యకి పరీక్షలతో ఎన్ని కష్టాలో! అసలు చిన్నప్పటినుండీ పరీక్షలంటే అస్సలు ఇష్టముండదు...వెధవ పరీక్షలుఎందుకొస్తాయో అని విసుక్కునేది. చిన్నప్పటినుండీ ఇష్టమున్న పని చాలా హాయిగా చేస్తూ ఇష్టం లేని పని అస్సలుచేసేది కాదు. అదే సూత్రం పాఠాలకీ వర్తించేది. ఇష్టమున్న సబ్జెక్టులు బాగా చదివి, ఇష్టం లేనివి పక్కకు పెట్టేసేది. దానితోపరీక్షలొచ్చేసరికి ఎడతెగని కష్టాలు పాపం! పరీక్షలయిపోయిన రోజు ఇంక పండగే పండగ. :)</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">ఓసారి తొమ్మిదో క్లాసులో ఏం జరిగిందంటే....(ఇంక "ఉత్తమ స్త్రీ" లోకొచ్చేస్తా :P).</span></p><p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">ఆఫ్ ఇయర్లీ పరీక్షలన్నమాట. చివరి పరీక్ష సోషలు. ఆ సోషల్ టీచర్ మహా కరుకు...ఆవిడని చూస్తే పిల్లలందరికీ వణుకు. ఒకే ఒక్క తిట్టు తిట్టేదావిడ..."నవరంధ్రాలు మూసుకుని పాఠం వినండి". అంతే ఎక్కడ దొంగలు అక్కడే గప్‌చుప్. ఈ ఆఫ్ ఇయర్లీ పరీక్షలలో లాస్ట్ పేపర్ సోషలు-ఆవిడది. తలుచుకుంటేనే నాకు ఉత్సాహం వెల్లివిరిసింది...ఆహా ఇంకొక్క రోజు...ఇంకొక్క పరీక్ష....అంతే ఇంక సెలవులిచ్చేస్తారుఅని మురిసిపోతున్నాను. అదే ఆనందాన్ని మనసులో నింపుకుని పొద్దున్నే బడికెళ్ళి పరీ</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">క్ష</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; "> బరికేసాను. ఒక అరగంట ముందే రాసిపారేసాను. రాయడం ముగియడమేమిటి, క్లాసు నుండి బయటకి ఒక్క అంగలో దూకబోతుంటే వెనుకనుండి ఆ సోషలు టీచర్ కంచు కంఠం..."రేపు బడి ఉంది, ఎల్లుండి నుండి సెలవులు. రేపు వచ్చేటప్పుడు అసైన్మెంట్ చేసి తీసుకురా" అని వినిపించింది. ఆ..ఇంత పెద్ద పరీక్షే రాసేసాను, అసైన్మెంట్ ఓ లెక్కా అని గ్రౌండ్ కి పారిపోయాను. నాలాగే ఉత్సాహం ఉరకలు వేస్తున్న స్నేహితులు కనిపించారు...వారందరితో పిచ్చాపాటి వేసి, పెద్దపండగ (సంక్రాంతి) కి ఏమేమి కొనుక్కున్నామో ముచ్చటించి తీరికగా మధ్యాన్నం భోజనాలవేళకి ఇల్లు చేరుకున్నా. సుష్ఠుగా తినేసి, కమ్మటినిద్ర తీసి, సాయంత్రం నాన్న ఇంటికొచ్చేసాక బోలెడు కబుర్లు చెప్పేసి, పుస్తకాల సంచి తీసా...సర్దుకుందామని, అసైన్మెంట్ చేద్దామని. అందులో చిత్తు కాగితాలన్నీ ఏరిపారేస్తూ ఒకచోట ఆగిపోయాను. పెద్ద ఠావులు కట్ట. తెల్లకాగితాలు దొంతిగాపెట్టి మధ్యకి మడవబడి ఉన్నాయి. ఓ 5-6 కాగితాలుండొచ్చు. నేను చిత్తు ఎప్పుడూ ఇలా పధ్ధతిగా మడతబెట్టనే, అయినా ఠావు కాగితాలపై చిత్తు రాయనే, ఇవేంటబ్బా! అని విస్మయం చెందుతూ తెరిచి చూసా...నేను పొద్దున్న రాసిన సోషల్ పరీక్ష- జవాబు పత్రం...ఇదెలా వచ్చింది నా సంచీలోకి? అంతా అయోమయంగా అనిపించింది. కెవ్వుమని కేకేసి, కళ్ళుతిరిగిపడిపోయినంత పని చేసాను. మా నాన్నారు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు "ఏమయిందమ్మా" అంటూ. నాకు మెల్లిగా విషయం బోధపడింది....పొద్దున్న పరీక్షలయిపోయాయనే సరదాలో జవాబుపత్రం టీచరుకి ఇవ్వకుండా, మడిచి సంచీలో పెట్టేసుకునాను. మరి ప్రశ్నాపత్రం ఏమయినట్టు? సంచీ అంతా వెతికా....కొంపదీసి జవాబు పేపర్ కి బదులు ప్రశ్నాపత్రం టీచరుకిచ్చానా! :O కళ్ళలో నీళ్ళు...కాళ్ళు, చేతులు వణుకు....నోట మాట పెగలట్లేదు. నా చేతిలో కాగితాలందుకుని నాన్నచూసి "ఇదేమిటే" అని అడిగారు. అదే నాకూ అర్థం కావట్లేదు...ఇదెలా నా సంచిలోకొచ్చింది....అయ్యో అసలే ఆవిడ చండశాసనురాలు....ఏమిటి దారి? అప్పుడు మా నాన్నారికి గుర్తొచ్చింది ఆవిడ ఇల్లు మన వీధికి ఎదురువీధేగా..."ఇంటికెళ్ళి ఇచ్చిరా పో" అన్నారు. "అమ్మో, నాన్నా చింతకర్రుచ్చుకుని కొడతారేమో"? </span><img class="emoticon" src="http://us.i1.yimg.com/us.yimg.com/i/mesg/emoticons7/20.gif" alt="nangih" title="nangih" /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; "> "అబ్బా, ఏం కాదులే, వెళ్ళీ రామ్మా..ఇచ్చేసి పొరపాటయిపోయిందడీ అని సారీ చెప్పి రా" అన్నారు. నేను భయం భయంగా, బెరుకుగా బయలుదేరాను వాళ్ళింటికి. వెళ్ళి తలుపు తట్టాక...టీచరు వచ్చారు. "ఏంటి ఈ టైములో వచ్చావు" అని గడియారంచూసారు....రాత్రి 7.30. "ఏం లేదు టీచరు, ఇది మీకిచ్చి వెళదామని"...నసిగాను. నా చేతిలో కాగితాలు అందుకుని, చూసి నావైపు ఒక్క చూపు చూసారు...ఆవిడ కళ్ళలో ఎర్రని జీరలు...నాకు ఏడుపొక్కటే తక్కువ."అది కాదు టీచర్, పొరపాటు...చూసుకోలేదు. కావాలని చేసినది కాదు టీచర్...సంచిలో కనిపించగానే తెచ్చి ఇచ్చేసాను. నేనేమీ మార్చలేదు టీచర్...ఒట్టు, నిజంగా పొరపాటునే జరిగిందండీ" అని బిక్కమొహంతో చెప్పా. ఆవిడేమీ అనలేదు..."మ్మ్ సరే, వెళ్ళి రా" అన్నారు. బ్రతుకుజీవుడా అనుకుంటూ ఒక్క గెంతులో బయటకి దూకి, ఇంటికి పరుగో పరుగు. కానీ నాకింకా ఆశ్చర్యం...ఆ కాగితాలు చూసి టీచరు నిప్పులు కక్కుతారనుకున్నా, ఏమీ అనలేదు...బాబోయ్ మిన్ను విరిగిమీదపడదు కదా! ఏ కళనున్నారో ఏమో, తిట్టకుండా వదిలేసారు అనుకుంటూ హాయిగా నిద్రపోయా. </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; "> మర్నాడు బడికెళ్ళా గెంతుకుంటూ. ఆరోజు ఇంట్రబిల్లు (అప్పట్లో మేము అలాగే అనేవాళ్ళం :D) లో స్టాఫ్ రూము నుండి పిలుపొచ్చింది. ఇంక చూసుకోండి...అందరు టీచర్ల మధ్యన పెట్టి నన్ను ఎడాపెడా వాయించేసారు. నా మీదా కక్షగట్టి ఉన్న మా ఇంగ్లీషు మేషారు విజృంభించేసారు. నన్ను అభిమానించే సంస్కృతం, తెలుగు, సైన్సు టీచర్లు నన్ను కాపాడాలాని శతవిధాలా ప్రయత్నించారు. మా సోషల్ టీచర్ ఆగితే కదా...ఎంత ధైర్యం చూడండి....పైగా రాత్రి మా ఇంటికొచ్చి ఆ కాగితాలన్నీఇచ్చింది. ఎంత పొగరో చూడండి...అల్లరి మితిమీరిపోతున్నాది. లాభం లేదు దీని అంతు చూస్తా. HM కి కంప్లైంట్ ఇస్తాను. ఈ పప్పులన్నీ నా దగ్గర ఉడకవు. ఓ సంవత్సరం పరీక్షలు రాయకపోతే సంకటం కట్టేస్తుంది" అని భీభత్సంగా అరుపులు. నాకు పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి. భగవంతుడా...ఏ తీరుగ నను చూసెదవో, నా తరమా ఈ బడిసాగరమీదను</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">...అని మనసులో పాడుకుంటూ, "ఆహా మహాతల్లీ ఇందుకా నిన్న రాత్రి ఏమీ అనకుండా పంపించేసావు..మర్నడు ఈ ప్రోగ్రాం పెట్టాలని ఆలోచనతోనేనా" అని మనసులో తిట్టుకుంటూ, ఉబికి వస్తున్న కన్నీళ్ళని ఆపుకుంటూ బ్రతిమాలడం మొదలెట్టాను...ఇంకెప్పుడూ అలా చేయనండీ. పోరపాటున జరిగింది. కావాలని చేసినదికాదు. నా తప్పే, ఒప్పుకుంటున్నా...మన్నించండి అంటూ ఏవో చెప్పాను. చివరికి మిగతా టీచర్లు కూడా నాతో కలిసి ఆవిడని శాంతింపజేసి "ఇలాంటి పనులు జీవితంలో ఎప్పటికీ చెయ్యనని" ప్రమాణం చేయించడం కోసం హారతి పళ్ళెం, భగవద్గీత వెతికారు, కానీ దొరకలేదు. అప్పుడు ఉత్తినే ప్రమాణం చేయించారు...నేనూ ఉత్తుత్తినే ప్రమాణం చేసేసా ;) హమ్మయ్య....గండం గడిచింది అనుకుంటూ పరుగెత్తుకుంటూ, పడుతూ లేస్తూ, దొర్లుతూ, పిల్లిమొగ్గలేస్తూ క్లాసురూమ్‌కి చేరిపోయాను.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">................................................</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">బడి వదిలి కాలేజీలో చేరడం. ఇంటర్ పూర్తి చేసుకుని డిగ్రీ లో చేరడం జరిగింది. డిగ్రీలో నాది MES ( maths, eco, stats). మా కాలేజీలో stats ఉన్న గ్రూపులు మూడు MPS (maths, pysics, stats), MES and CES (commerce, eco, stats). MPS, MES వాళ్ళకి maths, stats కలిపే క్లాసులవుతాయన్నమాట. పెద్ద సంతలా ఉండేది. CES వాళ్ళకి stats చాలా తక్కువ స్థాయిలో ఉంటుంది. ఏదో మీన్, మోడ్, మీడియన్...మహా అయితే correlation చెబుతారు అంతే. అంత ఈజీ గా ఉంటుందన్నమాట. ఇంక మాకు యేడాదికి మూడు ఇంటర్నల్స్ (40మార్కులు), ఒక ఎక్స్‌టర్నల్(60 మార్కులు) ఉండేది. ఇంటర్నల్ లో బాగా రాసిన రెండు పరీక్షల మార్కులుతీసుకుంటారు అన్నమాట. మనం డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం లో ఉన్నాం. stats మొదటి ఇంటర్నల్ ఎగ్గొట్టాం (ఏదో బలమైనకారణం ఉండే ఉంటుంది, నాకు ఇప్పుడు గుర్తులేదుగానీ) :). రెండో ఇంటర్నల్ సరిగ్గా రాయలేదు...12/20 వచ్చాయి. అమ్మో మూడోది బాగా రాసి మార్కులు తెచ్చుకోకపోతే కష్టం. 20 లేదా కనీసం 18 అయినా తెచ్చుకోవాలి. అప్పుడే 30/40 వస్తాయి అని లెక్కలేసుకుని బాగా చదివేసా. పరీక్ష మధ్యాన్నం 2.00 కి. నా హాల్ టికెట్ నంబర్ అదీ చుసుకుని వెళ్ళి పరీక్ష గదిలో కూర్చున్నా. మొదటి బెంచీలో రెండో సీటు.....వెనక్కి తిరిగి చూస్తే స్నేహితులంతా పలకరించారు. మేషారు పేపర్లిచ్చారు. మొదటి ప్రశ్న చూసా...డెడ్ ఈజీ. రెండో ప్రశ్న...అరే చాలా సింపులూ....మూడోది...ఓహ్హొహ్హో బహు సులభం...నా పంట పండిందనుకున్నా . అయినా ఇంత ఈజీగా ఇచ్చారేమిటబ్బా పేపరూ అనుకుంటూ చాయిస్ లో ప్రశ్నలకి కూడా జవాబులు రాసేసి అరగంటలో పూర్తి చేసేసా (గంట పరీక్షన్నమాట). వెనక్కి తిరిగి చూసా...ఫ్రెండ్స్ చాలా దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తూ, రాసేస్తున్నారు. మూడో బెంచీలో ఫ్రెండు తలెత్తిచూసి, అప్పుడే అయిపోయిందా అని ఆశ్చర్యం గా చూసాడు. "ఆ, ఈజీ కదా" అని నా మొహంలో భావం...తనకు మరింత విస్మయం! రెండో బెంచీలో పిల్ల అనుమానంగా చూసింది...అసలు ఇది పరీక్ష రాసిందా లేదా అన్నట్టు. వీళ్ళంతా ఎందుకబ్బా ఏదో చాలా కష్టమైన పేపర్ రాస్తున్నట్టు ఫోజు కొడుతున్నారు...ఓవర్ ఏక్షన్ లే అనుకుంటూ పేపర్ ఇచ్చేసి బయటికొచ్చేసాను. గంట కి ఓ పది నిముషాల ముందు ఓ ఫ్రెండు పరీక్ష పూర్తి చేసి బయటికొచ్చింది. ఆ పిల్ల నన్నుచూస్తూనే బాగా రాసావా? అంది. పేపర్ చింపేసాను...డెడ్ ఈజీ కదా అన్నాను. ఆ పిల్ల ఆశ్చర్యంగా "అవునా, రెండోప్రశ్నకి ఏం రాసావు" అని అడిగింది పేపర్ చేతికిస్తూ. నేను అందుకుని రెండో ప్రశ్న చూసా...ఇదేంటి ఈ ప్రశ్న నేను రాయలేదే, నేను చూడలేదే అసలు! మొదటి ప్రశ్న చూసా...అయ్యయో ఇదీ లేదే...మూడోది...ఉహూ...అమ్మో ఏంటి ఈ ప్రశ్నలు...నేను ఈ పరీక్ష రాయలేదు..మరి నేను రాసినదేమిటి? నా పేపర్ విప్పి చూసాను...వేరే ప్రశ్నలు. ఇదేలా సాధ్యం!....నాకు బుర్ర తిరిగిపోయింది. ఆ అమ్మయికి చూపించా...తనకీ కళ్ళు తిరిగాయి. ఇద్దరిలో ఎవరిదో తప్పో అర్థంకాలేదు. ఈలోగా మిగతా కొందరు బయటికొచ్చారు. ఓ నలుగురైదుగురి దగ్గర పేపర్లు తీసుకు చూసా...వాళ్ళందరివీ ఒకేలా ఉన్నాయి. నాదే వేరుగా ఉంది. బాబోయ్...ఏమిటీ వైపరీత్యం? విధి మళ్ళీ నాతో ఏనాటకం ఆడబోతోంది? :( నేనే పరీక్ష రాసానసలు? అందరం ఒకే హాల్లో కూర్చున్నాం. అందరికీ ఒకేలాంటి పేపర్ ఇచ్చారు. మరి నేనేం రాసాను? ఈ సందేహాలతో కాళ్ళు, చేతులు వణుకుతుండగా ఇన్విజిలేటర్ దగ్గరకెళ్ళి నా గోడు వెళ్ళబోసుకున్నా. ఆయన కూడా మొదట కొంత గందరగోళానికి గురి అయీ రెండూ పేపర్లూ దగ్గర పెట్టుకుని తీక్షణం గా పరిశీలించి చూస్తే......నేను రాసిన పేపర్ మీద హెడ్డింగ్ లో BA STATISTICS EXAM FOR CES అని తాటికాయంత అక్షరాలతో రాసుంది. అది చూసి ఢాం అని కిందపడిపోయా. జరిగిందేమిటంటే మా stats పరీక్ష పత్రాలలో పొరపాటున CES stats పేపర్ ఒకటి కలిసింది. అదీ, రాక రాక నాకే వచ్చింది. నేను వెనక ముందు చూసుకోకుండా తిన్నగా ప్రశ్నలు చూడడం మొదలెట్టాను. ఈజీగా ఉన్నాయని చెప్పి రాసి పారేసాను. పోనీ అంతా సులువుగా ఉన్నప్పుడైనా ఇది మా పేపరేనా అని డౌటు రావాలా నాకు? కాస్త తల యెత్తి చూసుంటే తెలిసేది. పెద్ద పెద్ద అక్షరాలతో హెడ్డింగ్ లో రాసుంది...కానీ నేను చూడలేదు. ఈ విషయం గ్రహించేసరికి పరీక్ష టైము అయిపోయింది. ఒక అరగంట టైం ఇవ్వండి...పరీక్ష రాసేస్తాని అని ఇన్విజిలేటర్ ని బతిమాలుకున్నాను....ఊహూ, ససేమిరా అన్నారు. నాకు ఏడుపొచ్చేసింది...అయ్యో ఉన్న ఒక్క పరీక్షా పోయింది, ఏమిటి నా గతి! మూడు ఇంటర్నల్స్ లో ఒక్కటే రాస్తే ఎక్స్‌టర్నల్ కి allow చెయ్యరు. నాకు కాళ్ళ కింద భూమి కదులుతున్నట్టనిపించింది. ఏం చెయ్యలో తోచలేదు. వెంటనే eco dept వైపు పరిగెట్టా. మా మావయ్యగారు అక్కడ లెక్చరర్....ఆయన ఆరోజు సెలవుట. తెలుగు డిపార్ట్మెంట్ కి పరిగెట్టా...మా అత్తయ్య అక్కడ లెక్చరర్. తనూ సెలవులో ఉందిట. ఎటూ పాలుపోక మావయ్యగారికి ఫోన్ చేసాను. ఆయన అంతా విని కాసేపయ్యక మళ్ళీ ఫోన్ చెయ్యి అని పెట్టేసారు. ఈలోగా నా క్లాస్మేట్స్ లో కొందరు దరిద్రులు నన్ను తెగ భయపెట్టారు...ఇంక నీ పని అంతే. డిగ్రీ ఫైనల్ ఇయర్ stats exam పోయింది. మళ్ళీ యేడాది మళ్ళీ రాసుకోవడమే. సాధారణంగా ఇలా మళ్ళీ పరీక్ష రాయడానికి allow చెయ్యరు అంటూ నానా కూతలూ కూసారు. నాకు గుండె జారిపోయింది. అయినా మావయ్యగారు, అత్త ఉన్నారుగా ఏదో ఒకటి చేస్తారులే అని ఏదో మూల ధైర్యం మిణుకుమిణుకుమంటూన్నది. మావయ్యగారు, కాలేజీలో తన ఫ్రెండ్స్/తోటి లెక్చరర్లకి ఫోన్ చేసి నా సంగతి చూడమన్నారు. ఆయనకి చాల క్లోజ్ అయిన ఇంకో లెక్చరర్ ని కలవమన్నారు. ఆయన్ని కలిస్తే "అలా ఎలా రాసేసావమ్మయ్...చూసుకోవద్దూ" అని నాలుగు తిట్టి ప్రిన్సిపల్ దగ్గరకి తీసుకెళ్ళి, అన్నీ వివరించి...పొరపాటున జరిగింది, ఇందులో ఇన్విజిలేటర్ తప్పు కూడా కొంచం ఉంది... పేపర్లు చూసుకోకుండా ఇచ్చాడు కాబట్టి ఈ అమ్మాయికి మళ్ళీ చాన్స్ ఇవ్వండి అని మనవి చేసారు. వెంటనే ప్రిన్సిపల్, నన్నుఇంకో నాలుగు తిట్టేసి, ముఖ్యమైన లెక్చరర్లతో సమావేశమయ్యి ఒక నిర్ణయానికొచ్చారు....ఓ గంటలో కొత్తగా పేపర్ సెట్ చేసి ఇస్తారు.....దాన్ని నేను అరగంటలో రాసివ్వలి. హమ్మయ్య అనుకుని వెంటనే ఒప్పేసుకున్నాను. నాకు తెలుసు ఈసారి పేపర్ కష్టంగా ఇస్తారని. ఆ గంటలో మళ్ళీ పుస్తకాలు అన్నీ తిరగేసి, తరువాత ప్రిన్సిపల్ ముందే కూర్చుని అరగంటలో పరీక్ష రాసేసి ఇచ్చేసాను. నేను రాసిన రెండు పేపర్లూ దిద్దబడ్డాయి. CSE stats లో 20/20. మా stats లో16 వచ్చాయి . కాలేజీలో నా పేరు మారుమ్రోగిపోయింది. కొందరు లెక్చరర్లు అన్నారుట...చూడు ఆ అమ్మాయికి ఎన్నితెలివితేటలో, ఏ పేపర్ ఇచ్చినా బాగా రాసేసింది" అని. :D ఈ సంగతి మా అత్త, మావయ్యగారికి చెబితే వాళ్ళు చచ్చేట్టు తిట్టారు...సిగ్గులేదూ ..వెధవ పని చేసేసి మళ్ళీ గొప్పలొకటి అని. అమ్మ, నాన్నా మెత్తగా చివాట్లు పెట్టారు. ఈ విషయం ఎవరికి ఎవరు చెప్పారో ఏమొగానీ మా బంధురబంధురబంధు గణానికంతటికీ తెలిసిపోయింది. ఒక ఫంక్షన్ లో మా పెద్దనాన్నగారి కూతురి అత్తగారు నన్ను పిలిచి అడిగారు "అలా చేసావుట కదా, పరిక్షలో అంత అజాగ్రత్త అయితే ఎలాగమ్మాయ్" అని సాగదీసుకుంటూ. :( దేవుడా...నా ప్రతిభ దశదిశాలా వ్యాపించిందా....జిల్లాలు దాటి పాకిందా అనుకుంటూ మనసులో ఏడ్చుకున్నా. :( ఇలా ఒక రోజు కాదు, ఒక మనిషి కాదు. మొత్తం అందరికీ తెలిసిపోయింది. సంవత్సరం పాటు నేను ఎక్కడికి వెళ్ళినా అందరూ ఇదే అడగడం....పిచ్చెక్కిపోయింది. నేను ఊరు వదిలి హైదరాబాదుకి ప్రయాణమవుతున్నప్పుడు (యూనివర్సిటీ లో జాయిన్ అవ్వడానికి) కూడా అందరూ ఇదే చెప్పారు. పరీక్షా పత్రాన్ని హెడింగ్ తో సహా క్షుణ్ణంగా చదువు, తరువాత రాయి అని. ఈ గోల దాదాపు ఓ యేడాదిన్నర వరకూ సాగింది.</div><div>...............................................</div></span></div><div><span class="Apple-style-span"><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">అక్కడితో అయిపోయిందా, లేదు...MA లో కొచ్చేసరికి పరీక్షలు ఎక్కువయిపోయాయి....ఎంత విసుగొచ్చేసిందో...నాజీవితంలో ఈ పరీక్షల అధ్యాయం ఎప్పుడు ముగుస్తుందా అని ఎదురుచూసేదాన్ని. ఓసారి మా ఇంటర్నల్స్ ముందు హైదరాబాదులో ఏదో భీభత్సం జరిగింది....మర్నాడు బహుసా సెలవు ప్రకటించవచ్చు అని ఊహాగానాలు సాగాయి. మర్నాడు నాకు ఇంటర్నల్...అందులోనూ నాకు అస్సలు ఇష్టం లేని సబ్జెక్ట్...ఆహా ఇంక పరీక్ష ఉండదు అని సంబరపడుతూ, పుస్తకాలూ మూసేసి, దుప్పటి కప్పుకుని పడుకుండిపోయా. కానీ నా దురదృష్టవశాత్తు మర్నాడు పరీక్ష ఉన్నాది, నేను రాసాను. 5/20 వచ్చాయి...అవే నాకు MA లో వచ్చిన అతి తక్కువ మార్కులు. ఎలాగోలా externalలో కాసిన్ని మార్కులు తెచ్చుకుని పాస్ అయ్యాననిపించుకున్నాను. మార్కులు ఇచ్చేరోజు ఆ సబ్జెక్ట్ టీచర్ పిలిచి "నీకుమిగతా అన్ని సబ్జెక్టుల్లోనూ మంచి మార్కులొచ్చాయి, ఏమ్మా ఇందులో మాత్రం పాస్ మార్కులు వచ్చాయి. నీకు నేను నచ్చలేదో, నా పాఠాలు నచ్చలేదో" అని నొచ్చుకున్నారు. అప్పుడు ఎందుకో నాకు చాలా గిల్టీగా అనిపించింది....చ చ ఆయన్నిబాధపెట్టానా అనిపించింది. లేదండీ...నాకు ఆ సబ్జెక్ట్ అంటే అంత ఇష్టం లేదు అని నిర్మొహమాటంగా చెప్పేసాను. ఆయనకూడా సరే నీకు నచ్చిన సబ్జెక్ట్ చదువుకుని బాగా పైకి రా అని దీవించి పంపేసారు. ఇంక phd కొచ్చాక...హమ్మయ్య ఇంక నా జీవితంలో పరీక్షలు రాయక్కర్లేదు అనుకుని తెగ సంబరపడ్డాను. </p></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">ఇంక ఫైనల్ టచ్ ఈ పోస్ట్ కి...నాకు జీవితంలో వచ్చిన ఒకే ఒక </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; "><b>సున్న. :P</b></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><b> </b>కాగితం పైన నా పేరు పక్కన, మేథ్స్ టాలెంట్ స్పెల్లింగ్ చూడడం మరచిపోకండి!</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span">(బొమ్మ పెద్దది కావడానికి ఇమేజ్ మీద నొక్కండి)</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; "><br /></span></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-rmcim8lJw_k/ThQ5POzlvlI/AAAAAAAAAk0/Cl6x4wl8LXc/s1600/s5.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-rmcim8lJw_k/ThQ5POzlvlI/AAAAAAAAAk0/Cl6x4wl8LXc/s400/s5.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626184768327892562" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 290px; height: 400px; " /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Fi3T07ghGD8/ThQ5L2Woh7I/AAAAAAAAAks/ApskFZ_rowU/s1600/s6.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-Fi3T07ghGD8/ThQ5L2Woh7I/AAAAAAAAAks/ApskFZ_rowU/s400/s6.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626184710224381874" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 290px; height: 400px; " /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9U5u1bEUCrI/ThQ5JQ4qyYI/AAAAAAAAAkk/igiEUjtl8n8/s1600/s7.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-9U5u1bEUCrI/ThQ5JQ4qyYI/AAAAAAAAAkk/igiEUjtl8n8/s400/s7.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626184665806850434" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 290px; height: 400px; " /></a><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">చూసారా నా మేథ్స్ టాలెంట్......ఇంకెప్పుడూ నన్ను లెక్కల గురించి అడగకండి. :D</span></div><div><div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman', serif; ">కానీ తరువాతి సంవత్సరం జరిగిన జిల్లాస్థాయి Maths Talent Test లో నాకు మొదటి బహుమతి వచ్చింది....అదే మరి మేజిక్ అంటే! :P</span></div><span class="Apple-style-span"></span><span class="Apple-style-span"><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">అదీ నా పరీక్షల ప్రహసనం. :)</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-9118440069840189642?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-44573501733203843262011-06-28T16:38:00.002+05:302012-01-31T15:29:56.221+05:30<div><div><div style="text-align: justify;">నిన్న మధురవాణి బ్లాగులో రాసిన <a href="http://madhuravaani.blogspot.com/2011/06/blog-post_27.html">కృష్ణా! నేను...నీ రాధని</a>! అన్న టపా చూసాక నాకు పింగళి వారు రాసిన <b><span class="Apple-style-span">"రాధనురా నీ రాధనురా"</span></b> అన్న పాట గుర్తొచ్చింది. ఇది పెళ్ళి చేసి చూడు (1952) సినిమాలోది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>రాధనురా నీ రాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>రాసలీలలా ఊసే తెలియని కసుగాయలకారాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>వలపున కుమిలే ప్రణయజీవులకు వల్లమాలిన బాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>రాధనురా నీ రాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>ఎంతో తెలిసిన వేదాంతులకే అంతు దొరకని గాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>మధురానగరి మర్మమెరిగిన మాధవ నీకె సుబోధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><b>రాధనురా నీ రాధనురా!</b></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>రాధనురా </b></span><b><div style="text-align: justify; display: inline !important; ">నీ దాననురా!</div></b></div><div style="text-align: justify;"><b><div style="text-align: justify; display: inline !important; "><br /></div></b></div><div style="text-align: justify;">రాధ అనగానే నాకు బోలెడు సందేహాలు ఎప్పుడూ...అసలు రాధ ఎవరు? కొందరు రాధ కృష్ణుడి ప్రియురాలంటారు, అతని కన్నా పెద్దది అంటారు. రాధామాధవుల ప్రేమ అద్వితీయం అంటారు, ప్రణయానికి పర్యాయపదమంటారు. కృష్ణుడిని అనంతంగా ఆరాధించడమే రాధకి తెలిసిన పని అంటారు. రాధ పై కృష్ణుడికి అవ్యాజమైన ప్రేమ, ఎనలేని అనురాగం ఉంది అంటారు కానీ పెళ్ళి చేసుకోలేదంటారు....ఇటువంటి సందేహాలే ఎప్పుడూ. రాధ నాకు ఎప్పుడూ బోధపడలేదు. పింగళి వారి పాట విన్నాక రాధ నాకు ఇంకా చిక్కులు తెచ్చి పెట్టింది. అర్థమయింది అనిపిస్తూనే అంతు చిక్కకుండా ఉంది.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ పాట పింగళిగారి సాహిత్య ప్రతిభని ఆవిష్కరిస్తుంది. రాధని ఒక్కొక్కరు ఒక్కో రకంగా భావిస్తుంటారు. ఈ భావన ని పింగళి వారు నాలుగు స్థాయిలలో చెప్పారు.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>రాసలీలలా ఊసే తెలియని కసుగాయలకు ఆరాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇక్కడ ఆరాధనురా...అంటే ఆరాధ(న)నురా అని అర్థం చేసుకోవాలి.</div><div style="text-align: justify;">చిన్నపిల్లలు, రొమాన్స్ అంటే తెలియని లేత ప్రాయం ఉన్నవారికి రాధ ఆరాధన అట. రాధని చూసి అలా ఉండాలి జీవితంలో ఎప్పటికైనా అనుకుంటారు కదా. ఎంతో ఆరాధనగా రాధని తమలో మిళితం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తారు. ఇక్కడ రాధ కాబట్టి ఆడవారు మాత్రమే అనుకునేరు. కాదు, అటువంటి అనురాగాన్ని తమలో నింపుకోవాలి అని ఆడ, మగ ఇద్దరూ అనుకుంటారు అప్పుడే రెక్కలు విప్పుతున్న నవ యవ్వనంలో.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>వలపున కుమిలే ప్రణయజీవులకు వల్లమాలిన బాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">పై స్థాయి దాటి ప్రేమలో పడ్డవారు/ఉన్నవారికి రాధ ఒక బాధ. ప్రణయానికి, విరహానికి తేడా తెలీనంత ప్రేమలో కూరుకుపోయి బాధపడుతుంటారట. దగ్గరగా ఉన్నప్పుడు ప్రణయం, దూరంగా ఉన్నప్పుడు విరహం రెండూ ఎంతో బావుంటాయి. "విరహం కూడా సుఖమే కాదా, విరహము చింతన మధురము కాదా" అని కూడా పింగళి వారే అన్నారు. "ప్రేమా, పిచ్చీ ఒకటే" అని అనురాగం సినిమాలో భానుమతి పాడతారు. ఇది ఆ స్థాయి అన్నమాట. ఇక్కడ ఆ"రాధ"న కాస్తా బాధగా మారుతుంది, అది తియ్యటి బాధ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>ఎంతో తెలిసిన వేదాంతులకే అంతు దొరకని గాధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">తరువాతి స్థాయి....అన్ని తెలిసి, జీవిత సారం గ్రహించిన వేదాంతులకు రాధ అంతు తెలియని గాధ ట. ఇది నాకెలా అర్థమవుతున్నాదంటే...జీవితంలో ఎంతో ప్రేమని అనుభవించి, ప్రేమ పై తనివి తీరక...ఇంకా కావాలనుకుంటూ, ఎప్పటికీ సంతృప్తి కలగక వేదాంత ధోరణికి చేరి ఈ ప్రేమ కి అంతులేదా అనుకుంటారేమో! అప్పుడు వాళ్ళకి రాధ అలా అనంతంగా మాధవుణ్ణి ఎలా ప్రేమిస్తుందో అని సందేహంతో అంతులేని గాధ గా మిగిలిపోతుంది (ఇది నా కవి హృదయం)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><b>మధురానగరి మర్మమెరిగిన మాధవ నీకె సుబోధనురా!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇది పతాక స్థాయి....మానవుని జ్ఞానానికి చిట్టచివరి మెట్టు అహం బ్రహ్మాస్మి అనుకోవడం (దీనిపై విశ్వాసం ఉన్నవారు).....అటువంటి స్థాయికి చేరుకున్నవాడు శ్రీకృష్ణుడే కాబట్టి...ఓ మాధవా, మధురా నగరం మూలమూలలా తెలిసినవాడవు నీకు నేను బాగా తెలిసినదానను...నా గురించి నీకు తప్ప ఎవరికీ గొప్పగా తెలీదు అంటోంది రాధ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">పింగళి వారు ఎంత చమత్కారులో కదా...కాదేదీ కవితకనర్హం అని...రాధని తీసుకుని మానవ జీవిత సారాంశాన్ని ఎంత చక్కగా చెప్పారో!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">పాటను వినాలనుకునేవారు ఇక్కడ వినవచ్చు.</div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.raaga.com/player4/?id=93411&amp;mode=100&amp;rand=0.700553722679615">http://www.raaga.com/player4/?id=93411&amp;mode=100&amp;rand=0.700553722679615</a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">P.S: మధురా, ఈ పాటని గుర్తు చేసుకునే అవకాశం ఇచ్చిన నీకు (నీ పోస్టుకి) ధన్యవాదములు. నీ పోస్టు చదివి తరువాత ఈ పాట విని, భావాన్ని ఆకళింపు చేసుకుని పరవశించాను. నిజం!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-4457350173320384326?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-41725447255580168292011-05-31T13:40:00.025+05:302011-06-02T16:44:02.813+05:30<div style="text-align: justify;">పుస్తకాలు చదవడం ఒక మంచి అలవాటు (హాబీ) అని చిన్నప్పటినుండీ పెద్దలు చెబుతూనే ఉంటారు. కానీ అదేంటో నాకు ఈ అలవాటు కానేలేదు చిన్నవయసునుండీ. పెద్దనాన్నగారు చెప్పే పద్యాలు అలాగే నేర్చేసుకుని తిరిగి ఒప్పజెప్పడం తప్ప పుస్తకాలు చదివిన పాపాన పోలేదు. చిన్నవయసులో <span class="Apple-style-span"><b><i>చందమామ పుస్తకాలు</i></b></span> మాత్రం విపరీతంగా చదివేదాన్ని. అవి తప్పితే వేరే పుస్తకాలు ముట్టుకుంటే ఒట్టు. అసలు అంతంత పెద్ద పెద్ద పుస్తకాలు ఎలా చదువుతారో బాబోయ్ అని భయమేసేది నాకు. క్లాసు పుస్తకాలు చదవడానికే బద్దకంగా ఉండేది ఇంక జనరల్ రీడింగ్ ఎక్కడేడిసింది!మా ఇంట్లో రకరకాల పుస్తకాలు ఉండేవి మా కుటుంబంలో అందరికీ చదవడం బాగా అలవాటు. నేను వీళ్ళ మధ్య తప్పబుట్టానేమో అనుకునేదాన్ని ఒక్కోసారి. :(</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">మా ఇంట్లో అందరూ శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి గారికి పంఖాలు. ఆయన పుస్తకాలన్నీ ఇంట్లో ఉండేవి. సరే మరీ ఇంతలా చెబుతున్నారుగా ఓపాలి చదివి పడేస్తే పోలా అని తొమ్మిదో తరగతిలో మొదలెట్టా <b><i><span class="Apple-style-span">"వడ్లగింజలు"</span></i></b>...బ్రహ్మాండంగా అనిపించింది....గుక్కతిప్పుకోకుండా చదివేసాను (అప్పట్లో నాకు కళ్ళతో కాకుండా, శబ్దం బయటికి రాకుండా నోటితో చదివే అలవాటుండేది). తరువాత <span class="Apple-style-span"><b><i>"మార్గదర్శి"</i></b></span> చదివాను....అమృతకలశం...వడ్లగింజలకంటే బాగా నచ్చింది. అంతే ఇంక పుస్తకాలు చదవాలన్న తృష్ణ పెరిగింది. "<b><i>శ్రీపాద కథలు"</i></b> రెండు భాగాలు ఎకాయెకిని చదివేసాను. నేను పుట్టకముందు రంగనాయకమ్మ గారి స్వీట్ హోమ్ ఆంధ్యజ్యోతిలోనో ప్రభలోనో సీరియల్ గా వచ్చేదిట. ఆ కాగితాలు చింపి బైండ్ చేసి ఒక పుస్తకంగా కుట్టి ఉంచారు మా ఇంట్లో. అది <span class="Apple-style-span"><b><i>"స్వీట్ హోమ్ పార్ట్-2</i></b></span>"...పెద్ద పుస్తకం. అది చదవడం మొదలెట్టా..విపరీతంగా నచ్చేసింది. తరువాత చేతికి దొరికినది చలం <span class="Apple-style-span"><b><i>"స్త్రీ"</i></b></span>...అప్పటికి నేను పదికి వచ్చాను. స్త్రీ చదివి వెర్రెక్కిపోయాను..అప్పటికి చలం బతికున్నాడా లేడా, చలం ఎవరు అన్న స్పృహ లేదు నాకు. చలం ఎక్కడ ఉన్న ఓసారి వెళ్ళి కలిసిరావాలని అనిపించింది స్త్రీ చదివాక. ఆ తరువాత విశ్వనాథవారి <span class="Apple-style-span"><b><i>"హాహాహూహూ"</i></b></span> పుస్తకం మా అత్త వాళ్ళింట్లో కనిపించింది..బలే గమ్మత్తైన కథ..ఓ దేవతాశ్వం, అది కిందకి దిగి రావడం...బలే వింతగా ఉంటుంది. కొత్తగా, సరదాగా, ఆలోచింపదగినదిగా అనిపించింది అప్పట్లో. చాసో గారు మా ఊరే కదా మా కుటుంబానికి చాలా పరిచయం...మా ఇంటికి కూడా వస్తుండేవారు. నాకు చిన్నతనం కాబట్టి పెద్దగా పరిచయం ఉండేదికాదు. మా ఇంటికొచ్చినా నేనెప్పుడూ ఆయనతో మాట్లాడలేదు. ఓసారి మా నాన్నగారు నన్ను, ఆయనకి పరిచయం చేసారు. అప్పుడు ఆయన సంతకం చేసిన కథల పుస్తకం ఒకటి బహుమతిగా ఇచ్చారు నాకు. అందులో <span class="Apple-style-span"><b><i>"కుంకుడాకు"</i></b></span> మాత్రమే చదివాను. తరువాత యండమూరి <span class="Apple-style-span"><b><i>"తులసీదళం"</i></b></span>...ఇది కూడా ఏదో సంచికలో సీరియల్‌గా వచ్చేది. దాన్ని కూడా కుట్టి బైండింగ్ చేసి పెట్టారు మా ఫ్రెండు వాళ్ళింట్లో. తనదగ్గరనుండి తెచ్చుకుని అది మొత్తం చదివాను. ఓసారి మా నాన్నగారు, నాకు రూట్స్ తెలుగనువాదం<b><i> <span class="Apple-style-span">"ఏడు తరాలు"</span></i></b> కొని ఇచ్చారు. అది ఎంత హృద్యంగా అనిపించిందంటే...చదువుతూ ఎన్నిసార్లు కళ్లనీళ్లు పెట్టుకున్నానో నాకే తెలీదు. మనసుకి హత్తుకుపోయింది ఆ పుస్తకం. వేదుల సత్యనారాయణ శర్మ గారు రాసిన <span class="Apple-style-span"><b><i>"ఆర్య చాణక్య"</i></b> </span>చదివాను...అద్భుతమైన కథనం...చాలా ఉత్తేజపరిచింది ఈ కథ. ఇంక అంతే, పదికొచ్చేసానుగా పుస్తకాలు పక్కన పడేసి క్లాసు పుస్తకాల మీద పడ్డాను...పై చెప్పినవన్నీ నా అంతట నాకు బుద్ధి పుట్టి చదివిన మొట్టమొదటి పుస్తకాలు. వీటిని ఈ జన్మకి మరచిపోలేను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><img src="http://3.bp.blogspot.com/-F2JQ1odwPtI/TeSzHT7fZUI/AAAAAAAAAdY/83Y1jYdlqdE/s400/BOOK.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612807973800731970" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 249px; " /></span></div><div>చిన్నప్పటినుండీ పద్యాలు అనర్గళంగా చెప్పే అలవాటు మాత్రం అబ్బింది. దాంతో భారత, భాగవత, రామాయణాల్లో పద్యాలు బాగా నేర్చుకున్నాను. స్కూల్ లో పద్య పఠన పోటీలు పెడితే నాకే కచ్చితంగా ఫస్ట్ వచ్చేది. ఓసారి శతక పద్య పఠన పోటీలు పెట్టారు. <b>"లలితసుగుణజాల తెలుగుబాల"</b> అనే మకుటంతో ఉండే శతకం (ఈ పద్యాలు కరుణశ్రీ రాసారు) లో 100 పద్యాలూ కంఠతా పట్టాను. కానీ పోటీకెళ్ళేసరికి 85 మాత్రమే గుర్తు ఉన్నాయి...అయినా ఫస్ట్ నాకే. (సెకండ్ వచ్చిన అమ్మయి 56 పద్యాలే చెప్పింది). ఈ పద్యాలు నేర్చుకునే అలవాటు మా ఇంట్లో చిన్నపిల్లలందరికీ ఉంది. కాబట్టి మా పెద్దనాన్నగారు మా మధ్య ఒక పద్యపఠన పోటీ పెట్టారు. దానికోసమనీ నా పదవతరగతి సెలవుల్లో విరాటపర్వం మొత్తం బట్టీ పట్టాను. మా ఇంట్లో భారతం పర్వాలవారీగా ఒక్కో పుస్తకం ఉండేది. కాబట్టి <span class="Apple-style-span"><b>విరాటపర్వాన్ని</b></span> కూడ ఓ పుస్తకం గా లెక్కేసేస్తున్నా. :)</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇంక అంతే, మళ్ళీ జనరల్ రీడింగ్ జోలికి పోలేదు. మా ఇంట్లో అందరూ "దీనికి పుస్తకాలు చదివే అలవాటు ఈ జన్మకి అబ్బదు, ఇది ఎందుకూ పనికిరాదు" అని నిర్ణయించేసుకునే సందర్భంలో మళ్ళీ మొదలెట్టాను ఓ నాలుగేళ్ళు గడిచాక...నా డిగ్రీ లో. కానీ తెలుగు కాదు. ఇంగ్లీషు నేర్చుకోవాలనే ప్రయాసతో Ayn Rand రాసిన "<span class="Apple-style-span"><b>Fountain Head"</b></span>. మనకి వచ్చిన ఇంగ్లీషే అంతంత మాత్రం ఇంక అంత పెద్ద పెద్ద పుస్తకాలు కొరుకుడుపడాలంటే సాధ్యమా!...ఓ సంవత్సరం చదివా. తరువాత "<span class="Apple-style-span"><b>Atlas Shrugged"</b></span>...ఇది కూడా ఓ యేడాది పట్టింది. మాక్సీం గోర్కీ <b>"అమ్మ"</b> చదివాను...బావుంది కానీ ఏడుతరాలంత కదిలించలేదు.</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇంకేముంది డిగ్రీ అయిపోగానే విజయనగరం వదిలేసి హైదరాబాదుకి చలో....HCU లో చేరాక పుస్తకాలు వగైరా మూలన పడేసి కెరీర్ అనుకుంటూ దానివెంట పరిగెత్తాను. మళ్ళీ ఏ పుస్తకం తెరవలేదు. మా HCU లో ఉన్న తెలుగు లైబ్రరీ లాంటిది నేనెక్కడా చూడలేదు. అసలు రెండు కళ్ళు చాలవు ఆ పుస్తకాలు చూడడానికి. కానీ నేనెప్పుడు అటువైపు పోనేలేదు. PhD కొచ్చాక...మూడేళ్ళు దాటాయి 2007కి...ఎంతకీ మా గైడ్ తెమల్చడు...నరకం చూపిస్తున్నారు. అసలు ఈ జన్మకి నా PhD అవుతుందా అని కళ్ళనీళ్లు పెట్టుకునేదాన్ని రోజూ. విసుగు, నిరాశ, నిస్పృహ, విరక్తి ఇలాంటివన్నీ కలిగి ఏమి చెయ్యలో తెలీదు. నాతోటివారికి చెప్పుకుందామా అంటే ఇంచుమిందు వారూ అదే పరిస్థితిలో ఉంటారు. పెద్దవారికి చెబితే PhD యా మాజాకా, అలాగే ఉంటుంది, తట్టుకోవాలి అన్నీ అంటారు. ఇక ఎటూపాలుపోక పుస్తకంలో తలదూర్చాను. లైబ్రరీకెళ్ళి <span class="Apple-style-span"><b>"కన్యాశుల్కం"</b></span> తెచుకున్నాను. ఆపాకుండా చదివాను. ఎంత నచ్చేసిందంటే ఇన్నాళ్ళు ఆ పుస్తకాన్ని పూర్తిగా చదవనందుకు ఎన్ని సార్లు నన్ను నేనే తిట్టుకున్నానో చెప్పలేను. మా ఇంట్లో ఉండి కూడా ఎప్పుడూ చదవలేదే అని తెగ బాధపడిపోయాను. ఏకబిగిన చదివేసి మొత్తం పూర్తిచేసాను. సంతృప్తి కలగలేదు, మళ్ళీ మొదటి పేజీ నుండి మొదలెట్టాను. అలాగే ఏకబిగిన చదివాను. ఇప్పటివరకూ ఒకే పుస్తకం వరుసగా రెండు సార్లు చదవడం అన్నది కన్యాశుల్కం విషయంలో మాత్రమే జరిగింది. ఇంకే పుస్తకం అలా చదవలేదు. ఆ తరువాత చలం ది <span class="Apple-style-span"><b>"సత్యం, శివం, సుందరం"</b></span> తీసాను. అప్పుడు పట్టింది నాకు చలం పిచ్చి...దాదాపు ఆయనవి అన్నిపుస్తకాలు ఉన్నాయి మా లైబ్రరీలో...ఒక్కోటి చదవడం మొదలెట్టాను. కొన్ని వీపరీతంగా నచ్చాయి. కొన్ని కొంచం నచ్చాయి, కొన్ని అస్సలు నచ్చలేదు, ఇంకొన్ని చిరాకేసాయి. కానీ వాటిని ఎలా విశ్లేషించుకోవాలో తెలియలేదు. అప్పుడు రంగనాయకమ్మగారి <span class="Apple-style-span"><b>"చలం సాహిత్యం"</b></span> పుస్తకం చదివాను. అది చదివాకే చలం ఇంకా బాగా బోధపడ్డాడు అని చెప్పగలను. అలా <span class="Apple-style-span">RN</span> పుస్తాకాల మీద పడ్డాను. స్త్రీవాద రచనలు బాగా నచ్చాయి. మార్కిజం పాళ్ళు ఎక్కువవుతున్నకొద్దీ కొద్దిగా బోర్ కొట్టాయి. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><img src="http://1.bp.blogspot.com/-44tR2p6N9Fs/TeSyo1nzAcI/AAAAAAAAAdQ/3pr-GHU3ZLg/s400/girl_reading_book.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612807450268991938" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 302px; " /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><br /></span></div><div style="text-align: justify;">ఇంక అక్కడమొదలయింది నా పుస్తక పఠన ప్రవాహం. ఒకటేమిటి విశ్వనాథ<span class="Apple-style-span"> <b>వేయిపడగలు</b></span>, శ్రీరమణ <span class="Apple-style-span"><b>మిధునం, పేరడీలు, హాస్యజ్యోతి, కథలు</b></span>...అన్నీ, ముళ్ళపూడి <span class="Apple-style-span"><b>రమణీయాలు</b></span> అన్నీ, కొ.కు <span class="Apple-style-span"><b>చదువు, వ్యాసాలు</b></span>, నామిని <span class="Apple-style-span"><b>పచ్చనాకుసాక్షిగా, మిట్టూరోడి కథలు</b></span>, పానుగంటి వారి <span class="Apple-style-span"><b>సాక్షి వ్యాసాలు</b></span>, <span class="Apple-style-span">తిలక్ <b>కథలు</b></span>, శ్రీపాద <span class="Apple-style-span"><b>క్షీరసాగర మధనం,పుల్లంపేట జరీచీర</b></span>,<b>అనుభవాలు-జ్ఞాకపకాలు, </b><span class="Apple-style-span"><b>ఆరుద్ర రచనలు</b></span> కొన్ని, యండమూరి <span class="Apple-style-span"><b>యుగాంతం</b></span>, <span class="Apple-style-span"><b>భ.రా.గో రచనలు</b></span>, గోపీచంద్ <span class="Apple-style-span"><b>అసమర్థుని జీవయాత్ర</b></span>, ఇరావతీ కర్వే <span class="Apple-style-span"><b>యుగాంతం</b>,</span> గురజాడ <span class="Apple-style-span"><b>దిద్దుబాటు</b></span>, భానుమతి<span class="Apple-style-span"> <b>అత్తగారి కథలు, నాలో నేను</b></span>, మొక్కపాటి <span class="Apple-style-span"><b>బారిస్టరు పార్వతీశం, </b>మల్లాది<b> కృష్ణాతీరం,</b>శ్రీదేవి<b> కాలాతీతావ్యక్తులు</b></span>....ఇలా లిస్ట్ చెప్పుకుంటూ పోతే రెండు టపాలు అవుతాయి...అలా చేతికి ఏది దొరికితే అది చదివేసాను. అలా చదవడం వల్ల నాకు ఎలాంటి భావనలు నచ్చుతాయి, ఎలాంటివి భరించలేను అన్న లైన్ క్లియర్ కట్ గా బోధపడంది. ఇలా చదవడమే కాకుండా విశాలాంధ్ర పై దాడి కూడా చేసాను. నచ్చిన పుస్తకాలన్నీ కొనేసుకున్నాను. కోటీలో విశాలాంధ్ర exhibition ఉంటుంది ఎప్పుడూ. అక్కడ 10% ఆఫ్ ఇస్తాడు. మొదటిసారి వెళ్ళినప్పుడు బోల్డు పుస్తకాలు కొనేసాను రూ. 1000 రూపాయలయింది. ఆ పుస్తకాలు యూనివర్సిటీకి ఎలా తీసుకెళ్ళాలన్నది సమస్య. కోటీలో పెద్ద బేగు కొని అందులో అన్నీ నింపేసి తీసుకెళ్ళాను. కేంపస్ లో అడుగుపెడుతుంటే అందరూ ఏంటి ఊరెళ్ళి వస్తున్నావా అని పలకరించారు. :D ఇంక అప్పటినుండీ ప్రతీ ఆదివారం కోటీ కి ఆ బేగుతో వెళ్ళడం రూ. 1000-1500 రూ వరకూ పుస్తకాలు కొనడం. విశాలాంధ్రవాడు సంతోషం పట్టలేక నాకు 15% ఆఫ్ ఇచ్చేవాడు. తరువాత అది 18% పెంచాడు. ఓరెండు వారాలు నేను వెళ్ళకపోతే నాకు ఫోన్ చేసి 'ఏంటి మేడం మీరు రావట్లేదు' అని అడిగేవాడు. :D ఏదైనా పుస్తకం లేకపోతే నాకోసం తెప్పించేవాడు. చలం పుస్తకాల కోసం అతన్ని పెట్టించిన పరుగులు అన్నీ ఇన్నీ కాదు. ప్రింట్ లో లేని పుస్తకాలు కొన్ని వాళ్ళ గోడౌన్ లో ఎక్కడో పడి ఉంటే అవి వెతికి మరీ తెప్పించుకున్నాను. ఎప్పుడు ఖాళీ దొరికినా ఆ exhibition కి వెళ్ళి ఏదో ఒక్కటైనా పుస్తకం కొనకుండా బయటకి వచ్చినది ఏనాడూ లేదు. చివరికి PhD అయిపోయాక ప్రత్యేకంగా వాడిదగ్గరకెళ్ళి స్వీట్స్ ఇచ్చి ఇంకో నాలుగు పుస్తకాలు కొని మరీ వచ్చాను. అలా ఆ యేడాది మొత్తం పుస్తకాల మీదే గడిపాను. ఓ 6-7 వేల దాకా పుస్తకాల మీద ఖర్చుపెట్టాను. ఆ మొత్తం సంవత్సరం PhD అన్నది పట్టించుకోలేదు. పూర్తిగా పక్కన పెట్టేసాను. ఆ తరువాత మా గైడ్‌ ఎందుకో, ఏమిటో దారిలోకొచ్చి నన్ను పట్టించుకోవడం మొదలెట్టారు. ఇంక అప్పటినుండీ నేనూ ఈ జనరల్ రీడింగ్ పక్కనపెట్టేసి సీరియస్ గా రిసెర్చి చేసాను. అంతే మళ్ళీ వదిలేసాను పుస్తకాలని. (మధ్యమధ్యలో <span class="Apple-style-span"><i>యండమూరి నవలలు</i>, <i>యద్ధనపూడి సులోచనారాణి</i></span><i> నవలలు</i> కొన్ని చదివాను. కానీ ఏదో కాలక్షేపానికే).</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">ఇదిగో ఇప్పుడు ఈ మధ్యనే మళ్ళీ మొదలెట్టాను. ఎలా అంటే...రోజూ ఆఫీసుకి మెట్రోలో వెళ్ళేటప్పుడు 20-25 ని. వచ్చేటప్పుడు 20-25 ని. ప్రయాణం చెయ్యవలసి ఉంటుంది. మొదట్లో ఆ ప్రయాణం కొత్త కాబట్టి ఆ టైములో వచ్చేపోయేవారిని గమనిస్తూ ఉండేదాన్ని. తరువాత కాస్త బోర్ కొట్టి పాటలు వినడం మొదలెట్టాను అదీ బోర్ కొట్టాక ఆ 20 ని. ఏదో పెద్ద ప్రయాణంలాగ అనిపించడం మొదలెట్టింది. మామూలుగా దూరప్రయాణాలలో పుస్తకం చదువుకునే అలవాటుంది, అదే ఇక్కడ ఎందుకు మళ్ళీ మొదలెట్టకూడదూ అనిపించింది. మెల్లిగా మొదలెట్టాను. ఈసారి కాస్త ఇంగ్లీషు పుస్తకాలు కూడా చదువుదామని నిర్ణయించుకున్నాను. గత మూడు నెలలలో నేను పూర్తి చేసిన పుస్తకాలు</div><div><br /></div><div>1.<span class="Apple-style-span"><b>చదువులా చావులా</b></span> - నామిని</div><div>2. <b>The </b><span class="Apple-style-span"><b>White Tiger</b> </span>- Aravind Adiga </div><div>3. <span class="Apple-style-span"><b>The Illustrated Brief History of Time, Updated and Expanded Edition</b> </span>- Stephen Hawking</div><div>4. <span class="Apple-style-span"><b>సహజ</b></span> - ఓల్గా</div><div>5. <span class="Apple-style-span"><b>మానవి</b></span> - ఓల్గా</div><div><br /></div><div>'చదువులా చావులా' గురించి ఇంతకుముందే బ్లాగులో రాసాను. </div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">'వైట్ టైగర్' చాలా ఎంజయ్ చేస్తూ చదివాను. డిల్లీ లో రెండేళ్ళుగా కారు డ్రైవర్ల పరిస్థితి గమనించి ఉన్నానేమో ఈ పుస్తకం అద్భుతంగా అనిపించింది. బీహార్ నుండి వచ్చే కారు డ్రైవర్ల దయనీయ పరిస్థితి, వారి మానసిక సంఘర్షణ. స్వేచావాయువులు పీల్చాలనే ఆరాటం...ఇవన్నీ చాలా బాగా చిత్రీకరించారు. అందరూ తప్పకుండా చదవవలసిన పుస్తకం. డిల్లీ పరిస్థితులు తెలిసున్నవాళ్ళైతే ఇంకా బాగా ఎంజాయ్ చేస్తారు.</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">నాకు ఫిజిక్స్ అంటే కొంచం ఆసక్తి. ఇంతకుముందే <b>Brief History of Time</b> చదివాను. ఇప్పుడు updated version వచ్చిందని తెలిసి వెంటనే కొని చదివేసాను. Stephen Hawking గురించి నేను కొత్తగా చెప్పేదేముంది...ఆ పుస్తకం చదువుతుంటే ఏదో వేరే ప్రపంచంలో ఉన్నట్టు అబ్బురంగా తోస్తుంది. </div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">'సహజ', 'మానవి'..ముందుగా సుజాత (మనసులో మాట) గారికి బోలెడు బోలెడు ధన్యవాదములు ఈ పుస్తకాలు పంపించినందుకు. ఓల్గా వ్యాసాలు ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు ఒకటి రెండు చదివానుకానీ దృష్టిపెట్టి ఎప్పుడూ చదవలేదు. ఈ పుస్తకాల గురించి తెలియజెప్పడమే కాకుండా వెంటనే పంపించినందుకు నేను సుజాత గారికి ఋణపడిపోయాను. రెండూ మంచి పుస్తకాలు....స్త్రీ చైతన్యం, హక్కులు ప్రధాన ప్రాతిపదికగా రాయబడిన కథలు...నాలో ఎన్నో ఆసక్తికరమైన ఆలోచనలను రేకెత్తించాయి.</div><div><br /></div><div>తెలుగయితే 20 నిముషాలలో ఓ 30 పేజీల వరకూ అయిపోయేవి. ఇంగ్లీషు అయితే ఓ 15 వరకు అయ్యేవి. మూడునెలలలో ఐదు పుస్తకాలు చదివానంటే నాకే గొప్ప ఆనందంగా ఉంది.</div><div><br /></div><div>ఇప్పుడు చదువుతున్నది <span class="Apple-style-span"><b>Ideas and Opinions</b></span> - Einstein. ఇది కొంచం కష్టంగా ఉంది...అయినా ఇష్టం గా చదువుతున్నాను. కాకపోతే కాస్త మెల్లిగా నడుస్తున్నాది బండి.</div><div><br /></div><div>తరువాత లిస్ట్ లో ఉన్నవి.</div><div><br /></div><div>1. <span class="Apple-style-span"><b>విశ్వదర్శనం</b></span> - నండూరి</div><div>2. <span class="Apple-style-span"><b>Delhi</b></span> - Kuswanth Singh</div><div>3. <span class="Apple-style-span"><b><i>The Motorcycle Diaries </i></b></span>(ఎప్పటినుండో చదవాలని అనుకుంటూ ఉన్నాను, ఇప్పటికి నా లిస్టులోకొచ్చింది).</div><div>4. <b>చివరికి మిగిలేది</b> - బుచ్చిబాబు (ఇది సగమే చదివాను, పూర్తిచెయ్యాలి).</div><div><br /></div><div> </div><div style="text-align: justify;">ఇవి పూర్తయ్యాక మళ్ళీ కొత్త లిస్ట్ పెట్టుకుంటాను. <span class="Apple-style-span"><b>చినవీరభద్రుడి కథలు , కా.రా కథలు</b></span> చదవాలని కోరిక. తరువాతి లిస్టులో అవి ఉంటాయి. ఏది ఏమైనా అసలు పుస్తకాలు చదవడం అలవాటు లేని స్థాయి నుండీ మెల్లిమెల్లిగా లిస్టుగా పెట్టుకుని పుస్తకాలు చదివే స్థాయికి రావడం ఆనందంగా ఉంది. ఈ పుస్తకాలన్నీ నన్ను నేను మలుచుకోవడానికి ఎంతో తోడ్పడ్డాయి. ఎంతో మానసికోల్లసాన్ని కలిగించాయి. వీటినుండి ఎంతో నేర్చుకున్నాను. ఆలోచనా శక్తి అభివృద్ధి చెందింది. పరిశోధనాసక్తి పెరిగింది. కొత్త కొత్త విషయాలు తెలిసాయి. అంతర్గత భావాలను వ్యక్తపరచగలిగే సామార్థ్యం పెంపొందింది. భాష మీద పట్టు చిక్కింది. ఈ పుస్తకాలు నాకు నేస్తాలు....చిరాకులో, బాధలో నాకు తోడుగా నిలిచాయి, మరువలేని ఆనందాన్ని పంచాయి. ఈ పుస్తకాలే లేకపోతే నా జీవితంలో అతి ముఖ్యమైన ఒక భాగం లేనట్టే. గత రెండు మూడేళ్ళుగా ఎవరికైనా బహుమతి ఇవ్వాలనుకుంటే పుస్తకమే ఇస్తున్నాను. ఇది, ఇప్పుడు ఒక అలవాటుగా కూడా మారింది. వేరే బహుమతుల వైపు దృష్టి పోనేపోవట్లేదు. సందర్భానికి తగ్గట్టుగా ఏం పుస్తకం ఇద్దాం అని ఆలోచిస్తుంటాను. కానీ నేను చదివినవి ఏమీ కావు...ఇంకా ఎన్నో ఏన్నెన్నో ఉన్నాయి. ప్రతీసారి నేను ఈ పుస్తకం చదవలేదే అనిపిస్తే ఎంతో బాధగా ఉంటుంది. అవన్నీ ఎప్పుడు చదువుతానో ఏమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది. ఈ జీవితకాలం సరిపోతుందా అని బెంగగా ఉంటుంది. కానీ నిరంతరంగా చదవడం తప్పించి చేయగలిగినది ఏమీ లేదు కదా!</div><div><br /></div><div>Let books be your dining table,</div><div>And you shall be full of delights</div><div>Let them be your mattress</div><div>And you shall sleep restful nights.... అని ఎక్కడో చదివాను. ఇది నాకు బాగా నచ్చింది!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-4172544725558016829?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com54tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-69861766498523968952011-05-09T14:17:00.020+05:302011-06-01T13:12:37.840+05:30<div style="text-align: justify;">నా స్నేహితురాలి కూతురు బలే చురుకైన పిల్ల. వాగుడు కాయ నెంబర్ వన్ ...ఒకసారి మొదలెట్టిందంటే ఆపడం చాలా కష్టం. చురుకైనది, చాలా తెలివైనది కూడా. అలాంటిది మొన్న ఆ మధ్య కలిసినప్పుడు చాలా డల్ గా ఉన్నాది. మాటలు బాగా తగ్గించేసింది. నేను దాన్ని పిలిచి, కొత్త స్కూలు లో చేరానన్నావు, ఆ విశేషాలు చెప్పు అని అడిగితే పెదవి విరిచేసి, మాట మార్చేసింది. ఏమయింది దీనికి అని మా ఫ్రెండుని అడిగాను. కొత్త స్కూలు లో చేర్చాక దానికి చదువు మీద శ్రద్ధ పెరిగింది. వాగుడు తగ్గించి బుద్ధిగా చదువుకుంటున్నాది. మంచిదే, కొత్త స్కూలులో బాగా చెబుతున్నారు, పిల్ల దారిన పడుతోంది అదే నాకు సంతోషం అని ఇంత మొహం చేసుకుని మెరిసే కళ్ళతో నా ఫ్రెండు చెబుతుంటే నాకు ఎక్కడో అనుమానపు పొర మెదిలింది. సరే అని సమయం చూసి దాన్ని పిలిచి, ఆ మాట ఈ మాట కలిపి, మెల్లిగా స్కూలు గురించి అడగడం మొదలెట్టను. మొదట్లో తప్పించుకోవాలని చూసినా, ఎట్టకేలకు పెదవి విప్పింది. దానికి కొత్త స్కూలు అస్సలు నచ్చలేదు. అక్కడ పాఠాలు చెప్పి చంపేస్తున్నారు. ఏమీ బుర్రకెక్కట్లేదు. కావలసినట్టు ఆడుకోవడనికి, చందమామలు చదువుకోవడానికి టైము ఉండట్లేదు, విసుగొస్తున్నాది పాపం. ఇంతా చేస్తే అది చదువుతున్నది ఆరో తరగతి. మేథ్స్ టీచరు మహా కర్కోటకుడుట. చెప్పినది వినడం, పది సార్లు బట్టీ పట్టడం తప్ప ఏదైనా అర్థం కాలేదని అడిగితే చెంపలు వాయిస్తాడట. ఏదైనా డౌటు అడిగితే ఆ మాత్రం అర్థం చేసుకోలేవూ, చూడు నీ తోటి పిల్లలు ఎంత చక్కగా అర్థం చేసుకుంటున్నారో అని ఎద్దేవా చేస్తాడట. దాని మేథ్స్ నోట్ బుక్ చూసాను. ఆరో తరగతిలో logarithms ఉన్నాయి. ఇదేమిటి మన చదువుకున్నప్పుడు ఏడు లో కొంత పరిచయం మాత్రమే చేసేవారు. ఇప్పుడు ఆరు లోనే చెప్పేస్తున్నారా, సర్లే కాలం మారిందిగా అనుకున్నాను (ఈ మధ్య స్కూల్లో సిలబస్సు అవీ ఎలా మారాయో నేను గమనించలేదు). పాపం ఆ చిన్ని బుర్రకి లాగ్ పవర్ e కి లాగ్ పవర్ 10 కి ఉన్న తేడా అర్థం కావట్లేదు. చాలా కష్టంగా ఉంది అంటున్నాది. దాని తెలుగు అసైన్మెంట్ చూసాను. "సువర్ణదీర్ఘసంధి" అని ఉంది...దానికి టిక్ పెట్టబడి, మార్కులు కూడా వేయబడి ఉన్నాయి. వాళ్ళ టీచరే కరక్ట్ చేసిందిట...రెండు సార్లు 'సువర్ణ అని రాసినా అది తప్పుగా కనిపించలేదు మహతల్లికి.<br /><br />ఇంతలో పక్కింటి అమ్మయి ఒకర్తి వచ్చింది పుస్తకాలు పట్టుకుని. వాళ్ళిద్దరూ రోజూ ఓ గంట కుర్చుని చదువుకుంటారట. ఆ పిల్ల 8 చదువుతున్నాది. ఆ పిల్ల నోట్స్ చూసాను. అందులో ప్రోబబిలిటీ ఉంది....ఏదో భయంకరమైన కౄర జంతువుని చూసినట్టు అదిరిపడ్డాను నేను. ఎనిమిది లోనే ప్రోబబిలిటీ ఏమిటి, మాకు పది లో ప్రోబబిలిటీ గురించి కొంచం పరిచయం మాత్రం చేసేవారు అంతే. ఆ మాత్రం దానికే చుక్కలు కనిపించాయి నాకు. ఇప్పుడేమో ఈ పిల్ల ఎనిమిదిలోనే చదివేస్తున్నాది. పైగా ఆ పిల్ల చెప్పినది విన్నాక నాకు కళ్ళు తిరిగినంత పనయింది. వాళ్లకి ప్రోబబిలిటీ పాఠ్య పుస్తకంలో లేదుట. పై క్లాసులలో ఉంటుందిట. కానీ కింది క్లాసులలోనే అది చదివేసుకుంటే పదికి వచ్చేసరికి సులువుగా ఉండి పదిలోనే ఇంటర్ లెక్కలు అవీ నేర్చేసుకోవడానికి వీలుగా ఉంటుందిట. అప్పుడు ఇంటర్ లో మొత్తం సమయమంతా IIT కోచింగ్ మీద ఖర్చు పెట్టి మంచి ర్యాంకులు తెచ్చేసుకోవచ్చుట. ఇది వాళ్ల స్కూలో ప్లాను. అందుకని వీళ్ళని ఇలా రుద్దేస్తున్నారు. ఇది విన్నాక నాకు ఒక విచిత్రమైన, భయంకరమైన ఊహ వచ్చింది. రేపొద్దున్న కడుపులో పిండం పడీ పడగానే, ఇంజనీర్లు, డాక్టర్లు అవ్వడానికి కావలసిన ఆసక్తిని రేకిత్తించే మందులను ఇంజక్ట్ చేసేసి, పుట్టగానే చదువు మొదలెట్టేసి,ఆరో తరగతి లోపే పదో తరగతి పూర్తిచేయించేసి, పదో తరగతి లోపు IIT కోచింగు పూర్తయిపోయి, ఇంటర్ లో ఇంజనీరింగు కోర్సులు చెప్పేసి, B.Tech లో M.Tech, M.Tech లో phd చేయించేసి...అమ్మో...తలుచుకుంటేనే కడుపులో దేవినట్టనిపించింది. :( సరే ఇంతకీ మీరిద్దరూ వేరేవేరే క్లాసులు కదా కలిసి చదువుకోవడమేమిటర్రా అని అడిగితే.... పక్కింటి పిల్ల తో కూర్చుని చదువుకుంటే ఎనిమిదో క్లాసు లెక్కలు కూడా దీనికి కొంచం తెలుస్తాయిట (ఇది నా ఫ్రెండు పైత్యం) అప్పుడు ఎనిమిదో క్లాసుకొచ్చేసరికి దీనికి సులువుగా ఉంటుందిట. అలాగే దీనికి చెబుతూ చదువుకోవడం వల్ల పక్కింటి పిల్లకి ఆ లెక్కలు బాగా వంటబట్టి ఇంకెప్పటికీ మరచిపోదుట. ఆహ ఏమి తెలివితేటలే తల్లి అని, ఇంక లాభం లేదని చెప్పి, ముందు ట్రీట్మెంట్ వీళ్ల అమ్మకి జరగాలి అనుకుని...నామిని రాసిన "<span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">చదువులా, చావులా?</span></span>" పుస్తకం ఇచ్చాను నా ఫ్రెండుకి. ఈ మధ్యనే ఈ పుస్తకం నేను చదివాను.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />నామిని రాసిన ఈ పుస్తకం నాకు చాలా నచ్చింది. ఇది 2008 లో వచ్చిందనుకుంటా. ఈ పుస్తకం గురించి ఆయన మాటల్లో: <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;font-size:100%;">"పాత కాలంలో పిల్లల్లు సరి అయిన వైద్యం అందక లేత వయసులోనే చచ్చిపోయేవాళ్ళు. ఈ కొత్త కాలంలో చేతికి అంది వచ్చిన పిల్లలు, మనం కోరిన చదువుల్ని అందుకోలేక అన్యాయంగా చచ్చిపోతున్నారు"</span><br /><br />అలా ఉంది ఇవాల్టి పరిస్థితి. నామిని 'ఇస్కూలు పిల్లకాయల కథ', 'పిల్లల భాషలో ఆల్జీబ్రా' అనే రెండు పుస్తకాలు రాసారు ఇంతకుముందే. కానీ ఈ చదవుల చేతిలో నలిగిపోయే పిల్లల బాధలు చూడలేక ఈ పుస్తకం రాసారుట. ఈ పుస్తకం లో రాయదలుచుకున్న విషయాన్ని 50 మంది పిల్లలకు చెప్పారట. వాళ్ళంతా దీనికి "చదువులా చావులా" అనే పేరు పెట్టమని సూచించారట. పాపం కదూ...వాళ్ళ చిన్నారి మనసులు ఎంత నలిగిపోకపోతే ఈ మాటంటారు! బడి,చదువు అంటేనే <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;">అగ్నిగుండం</span> లో దూకుతున్నట్టు బాధపడుతున్నారు.<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DMZfxQSIvss/TceqeT0CDOI/AAAAAAAAGK0/_rz8W5HYiOg/s1600/agni.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 376px; height: 301px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DMZfxQSIvss/TceqeT0CDOI/AAAAAAAAGK0/_rz8W5HYiOg/s400/agni.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604635698977180898" border="0" /></a>(పై ఫొటో వీవెన్ గారి సౌజన్యం)<br /><br /></div>చిన్నవయసునుండే పిల్లలు ఎంత ఒత్తిడిని భరిస్తున్నారో, తల్లిదండ్రుల గొంతెమ్మ కోర్కెలు తీర్చడానికి ఎన్ని అవస్థలు పడుతున్నారో, వారి మానసిక పరిస్థితి ఎలా తయారవుతున్నాదో ఈ పుస్తకంలో ఉదాహరణలతో వివరిస్తారు. అంతేకాక పాఠాలు చెప్పే పంతుళ్ళ రాక్షసత్వం, విద్యా బోధనలోని కర్కసత్వం కళ్లకు గట్టినట్టుగా చూపిస్తారు. ఇవన్నీ నామిని కల్పించిన కథలు కావు...చేదు నిజాలు, నిజంగా కళ్ళజూచిన చేదు అనుభవాలు. ఇది ఇప్పటి విద్యావిధానాల పై స్వీయ అనుభవాలను చేర్చి ఝళిపించిన కొరడా.<br /><br />తన భార్యే తన కూతురితో చదువు విషయమై ఎలా మాట్లడుతుందో, ఎలా హింసిస్తుందో కళ్లకు కట్టినట్టుగా రాస్తారు. <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">"</span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">14 ఏండ్ల నాకూతురి మీద, 30 కేజీల నా కూతురి మీద, 300 కిలోల బరువూ బాధ్యతా"</span> అని వాపోతారు. పిల్లలని చావచితగ్గొట్టకుండా వారికి అర్థమయిన రీతిలో బుజ్జగిస్తూ, అరటిపండు తొక్క వలిచి చేతిలో పెట్టినట్టుగా ఎలా పాఠాలు చెప్పొచ్చో వివరిస్తారు. బిడ్దను ఒళ్ళో కూర్చోబెట్టుకుని మజ్జిగన్నం తినిపించి మూతి తుడిచినంత ప్రేమతో లెక్కలు అవీ చెప్పాలి అంటారు, నిజమే కదూ!<br /><br />కోళ్ళ ఫారం లా స్కూళ్ళు పెట్టి పిల్ల జీవితాలతో ఎలా ఆడుకుంతున్నారో స్వీయ అనుభవాలతో రాస్తారు. ఆయన స్వయంగా విన్న విషయం: <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">"ఒక షెడ్డేసి రెండువేల పిల్లలతో బ్రాయ్లర్స్ పెట్టేసాను. మనకింకా అరవై అంకణాలుంది. దాంట్లో కూడా షెడ్డేసి స్కూలు పెట్టేసాను. ఏక్‌దమ్మున 200 మంది పిల్లలు చేరిపోయారు." కొత్తగా పెట్టిన స్కూలులో అంతమంది పిల్లలు ఎలా చేరిపోయారూ అని అడిగితే "బలే ఐడియా వేసానులెండి. LKG, UKG - ఫిఫ్టీ రుపీస్. 1st to 7th - 100 రుపీస్ ఫీజు. అంతే ముందు ఆట్లాగే పెట్టలి. షెడ్ బాగుంది. మద్రాసు దాకా పోయి 5 వేలు పెట్టి టాయ్స్ అవీకొనుక్కొచ్చాను. చేరి పోయారు"</span> అని చెప్పాట్ట ఒక మహానుభావుడు.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">"ఈ speed, acceleration మీ నెత్తినేసుకు రుద్దుకోండి, ఈ physics లేని లోకానికి వెళ్ళిపోతున్నాను"</span> అని ఓ చిన్నారి ఉత్తరం రాసి పెట్టి, నిండు జీవితాన్ని బలి చేసుకున్న కథ వింటే మనసు కకావికలమవుతుంది. ఒక పాప స్కూలు డ్రెస్ మీద స్వెట్టర్ వేసుకుందిట. "ఏమ్మా ఉక్కబెడుతుంటే స్వెట్టర్ కూడా వేసుకున్నవ్" అని అడిగితే "టీచర్లు కొడతారు కదా సార్, ఈ స్వెట్టర్ వేసుకుంటే కాస్త మెత్తగా ఉండి నెప్పి తక్కువగా ఉంటుందని వేసుకున్నా సార్" అందిట. ఈ మాట విన్నాక నాకైతే ఇంకో ఉపయోగం కూడా కనిపించింది. ఆ పుస్తకాల సంచి మొయ్యడానికి కూడా, మెత్తగా ఉండి, పనికివస్తుంది అనిపించింది. చిన్న తరగతులనుండే బండెడు పుస్తకాలు మోయలేక వాళ్ళ మొహాలు ఎంత వడిలిపోతుంటాయో!<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CaDU9e1GXsI/TceqXe9hZ6I/AAAAAAAAGKs/xy2h-wmUNZs/s1600/school%2Bkids.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-CaDU9e1GXsI/TceqXe9hZ6I/AAAAAAAAGKs/xy2h-wmUNZs/s400/school%2Bkids.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604635581710690210" border="0" /></a><br />ఇంటర్ లో చదువుల గురించి రాస్తూ....కోడిని కొయ్యడానికి మెడ మీద కత్తిపెట్టాక దాని గుండెకాయలు ఎంత స్పీడుగా కొట్టుకుంటాయో అంత ఉద్విగ్నంగా ఉంటారుట పిల్లలు ఎంసెట్ ఫలితాల వెల్లడి అప్పుడు.<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">"చదువులో పసలేదుగానీ సోకులకేం కొదవలేదు. పుస్తకం ముందు నిముషం కూర్చోలేవు. అద్దం తీసుకుంటే మాత్రం ఒళ్లే తెలవదు. బిడ్డ చదివితే ముచ్చట. ఈ సోకులు చేసుకుంటే కాదు. ఆ సుజాతని చూడు. పుట్టుక అంటే అది! ఆ పిల్ల చదివే స్కూలే కదా నువ్వూ చదివేది, ఆ పిల్లకి చెప్పే టీచర్లే కదా నీకూ చెప్పేది. నీ తలకాయలో ఉండేది బంకమట్టి కదా" - ఒక తల్లి.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">"కన్ననేరానికి టెన్త్ ఫెయిలవగానే దీనికి ఎవణ్ణో ఒక పంగమాలిన వెధవను చూసి తగిలించేస్తే పోతుంది" - ఒక తండ్రి.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">"అమ్మా, తల్లి! నీ కథ నాకు తెలుసు. నువ్వు ఒక్క ఫార్ములా కూడా నేర్చుకోలేవు. నీకు పవన్ కల్యాణ మీద ఉండే శ్రద్ధ సబ్జెక్టు మీద లేదు" - ఒక టీచరు.</span><br /><br />దీన్ని <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;">దెయ్యల భాష</span> అంటారు నామిని. ఇది మనుషులు మాట్లాడవలసిన భాష కాదు, అందుకే ఈ పుస్తకం రాసానంటారు. మేజిక్ ఫిగర్ 500 కోసం మేథ్స్ టీచర్లు పిల్లలని ఎలా చావబాదుతున్నారో, క్లవర్లు, మొద్దులు అని పిల్లలని విడదీసి వాళ్ళ పసి మనసులని ఎంత నుసి చేస్తున్నారో అన్న విషయలు వింటుంటే మనకే గుండె తరుక్కుపోతుంది, ఇంక ఆ పిల్లల సంగతి ఏంగాను! తల్లిదండ్రులకి కూడా పిల్లల సమగ్రవికాసం అక్కర్లేదు. కావల్సినది ర్యాకులే. వారికి ఆటలు అక్కర్లేదు. లలితకళల ప్రాధాన్యత చెప్పక్కర్లేదు. మానసికోల్లాసం కలిగించక్కర్లేదు. చదివేసుకుని మార్కులు తెచ్చుకుంటే చాలు. దానికోసం ఎంతకైనా తెగిస్తారు.<br /><br />ఒకాయన వాళ్ళ పిల్లాడి రోజువారీ కార్యక్రమాల గురించి చెప్పాడట....<br /><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">1)మా హరీ ఉదయన్నే నాలుగ్గంటలకి నిద్ర లేవాలి. మనసు ప్రశాంతంగా ఉండడానికి అరగంట ధ్యానం.<br />2)తర్వాత కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని, యూనిఫాం వేసుకుని రెడీ అయిపోతాడు. 5 గంటలకల్లా Maths, physics, chemistry చెప్పే ట్యూషన్ మాస్టారు వస్తాడు. 7 వరకూ ఆయన పాఠాలు చెబుతాడు. తర్వాత ఎనిమిదిన్నరకల్లా మరోసారి రివిజన్ చేసుకుని కప్పు నానబెట్టిన బఠానీలు, ఒక గ్లాసుడు పాలూ...స్కూలికెళ్ళిపోతాడు.<br /></div><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">3) 12-45కి మధ్యాహ్నం భోజనం, డ్రైవర్ తీసుకెళ్తాడు, రోకటితో దంచిన దంపుడు బియ్యం భోజనం-అదీ 150 గ్రాములు. మరోవంద గ్రాముల దాకా పచ్చి కూరగాయలు. గుడ్డూగానీ మటన్ గానీ నహీ. పిల్లవాడు sharp గా ఉండడానికి ఉడకబెట్టిన వంటలేవీ లేవు - అంతా పచ్చికూరగాయలే!</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">4) సాయంకాలం నాలుగ్గంటలకల్లా స్కూలుకెళ్ళి వాణ్ణి pick up చేసుకుని 4.30 కి - నల్లకుంట రామయ్య కోచింగ్ సెంటర్ లో సీటు రావడానికి తీసుకునే కోచింగ్. 7.30 కి అక్కడ అయిపోతుంది.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">5) రాత్రి ఎనిమిదికి ఇంటికి రాగానే మంచినీటి స్నానం. అర్థగంట ప్రశాంతత కోసం flute వాయించాలి. 8.30 కి పచ్చికూరలతో దంపుడు బియ్యం భోజనం.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">6) రాత్రి పదకొండు దాకా మళ్ళీ subjects మీద పడడం.</span><br /><br />ఇలాగే రోజూ జరుగుతుందిట. ఆదివారాలు ట్యూషన్ మాస్టర్లు, కోచింగ్ సెంటర్లూ...బలే బిజీ. ఆ తండ్రికి ఇదొక యజ్ఞంట. ఇంతా చేస్తే ఆ కుర్రాడు చదువుతున్నది 8 వ తరగతి. ఈ మహా యజ్ఞం గురించి సదరు తండ్రే స్వయంగా నామిని కి చెప్పాడుట.<br /><br />ఒక పిల్లడు తన నోట్స్ చివర టైమ్ టేబిల్ లో సోమ నుండీ శని వరకూ అన్ని పీరియడ్లలోనూ playing అని రాసుకుని చివరి పీరియడ్లో మాత్రం subject రాసుకున్నాడట. ఏంటమ్మా ఇలా టైమ్ టేబిల్ తయారుచేసుకున్నావ్ అని అడిగితే <span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">"ఇలా ఉంటే ఎంత బాగుంటుందా అని తమాషాగా రాసుకున్నా"</span> </span>అన్నాడుట. పాపం ఆ పిల్లవాడికి ఆడుకోవాలని ఎంత ఆశగా ఉండి ఉంటుందో కదా! ఇటువంటి దృష్టాంతాలెన్నో కళ్ళకుగట్టినట్టుగా రాసారు. ఆ పిల్లల బాధలు వింటూ ఉంటే మనసు చివుక్కుమంటుంది.<br /><br />ఈ మధ్య నేను ఇంకో కొత్త విషయం చూసాను. ఒక కార్పరేటు స్కూల్లో మాకు తెలిసినవాళ్ళ పిల్లాడిని LKG లో పడేసారు. అక్కడ రూలు ఏమిటంటే పిల్లలు ఆ రోజు ఏమి తినాలో వాళ్ళు ముందే చార్ట్ ఇచ్చేస్తారుట. మొత్తం స్కూల్లు ఉన్న అన్నిరోజుల్లోను పిల్లలకి బాక్సుల్లో ఏమి పెట్టి పంపించాలో రాసి ఇచ్చేస్తారట. తల్లిదండ్రులు అవే చేసి పెట్టాలట. మారిస్తే ఒప్పుకోరుట, ఏదో ఫైన్ ఉంటుందిట. అయితే అందులో బలవర్థకమైన ఆహరమే ఉంది. కానీ ఇదేం దౌర్భాగ్యం, వాళ్ళు ఏమి తినాలో కూడా స్కూలు యాజమాన్యమే నిర్ణయిస్తుందా! ఒకవేళ ఆ తల్లిదండ్రులకి అలా చెయ్యడం కుదరకపోతే? ఒక తల్లిదండ్రుల ఆవేదన ఏమిటంటే - మంచి స్కూలని, ఎలాగొలా కష్టపడి స్కూలు ఫీజు కట్టి జాయిన్ చేసారు కానీ ఈ రూలు ప్రకారం ఆహారాన్ని అందించగలిగే స్థోమత లేదు...ఈ రూలు మా పిల్లకి పెట్టకండి అని ఎంతో ప్రాధేయపడినా యాజమాన్యం ఒప్పుకోలేదు. దాంతో ఇంక గతి లేక ఆ పిల్లని ఆ స్కూలునుండి విడిపించి వేరే స్కూలులో జాయిన్ చేసారు. ఇది నా కళ్ళముందే జరిగిన విషయం. ఆ తల్లిదండ్రులని చూస్తే నాకు బలే జాలేసింది. అయితే కొంతమంది తల్లిదండ్ర్లులు దీన్నో గొప్ప విషయంగా భావిస్తున్నారు. ఇలాగైనా పిల్లలకి తిండిలో క్రమశిక్షణ అలవడుతుందని, పోషకపదార్థాలు చేరుతాయని. అలా రూలు ఉండడమే మంచిదని కొందరి భావన.<br /><br />కార్పరేటు స్కూళ్ళ పరిస్థితి ఇలా ఉంటే గవర్నమెంటు స్కూళ్ళ పరిస్థితి మరో రకంగా ఉంది. నాకు తెలిసిన స్నేహితుడి అక్క, బావ ఇద్దరూ గవర్నమెంటు బడులలో టీచర్లు. అక్కడ పాఠాలు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదుట. ఇన్స్పెక్షన్ కి వస్తే వీళ్ళే రిపోర్టులు రాసి ఇచ్చేస్తారుట. చదువు లేక, చెప్పేవారు లేక ఆ పసిమొగ్గలు బాధపడుతున్నాయి. అంతెందుకు మా విజయనగరంలో జరిగిన ఒక కథ: నాతోపాటూ BA చదివిన ఒక స్నేహితుడు ఉన్నాడు. అతను BA లో ఒకసారి ఫైల్ అయి రెండోసారి ఎలాగోలా పూర్తి చేసాడు. తరువాత ప్రైవేటుగా MA కట్టి మూడు సార్లు ఫెయిల్ అయి, నాలుగోసారి గట్టెక్కించాడు. అతనికి, మా విజయనగరంలో, ఓ 30 సంవత్సరాలపాటు మంచి బడిగా ప్రసిద్ధి చెందిన ఒక స్కూల్లో సైన్సు టీచరుగా ఉద్యోగం. పార్ట్ టైమే గానీ ఇతనే ఆ పిల్లలకి పాఠాలు చెప్పేది. మళ్ళి 10 వ తరగతి పిల్లలకి చెబుతున్నాడట. పాఠాలు పెద్దగా చెప్పక్కర్లేదుట. ఏదో నోట్స్ ఇస్తే చాలుట. పిల్లలు పాస్ అయినా ఫెయిల్ అయినా అనవసరం. మన జీతం మనకొస్తుంది అని అతను చెబుతుంటే నోరు వెళ్లబెట్టుకుని వినడం తప్ప ఇంకేమీ చెయ్యలేకపోయాను.<br /><br />మొత్తనికి ఎక్కడైనా నలిగిపోయేది పసికందులే. పిల్లలకి తల్లిదండ్రుల మీద ఆశ ఉండొచ్చుగాని అది వారికి భారం కారాదు. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">"మనకి తలకాయలైతే ఉన్నాయిగదా ఆలోచిద్దాం"</span> అంటారు నామిని. ఇదే విషయంపై నామిని పదే పదే రాస్తున్నాడు, ఇక ఆపితే బాగుందును అన్నది ఒక విమర్శ. కానీ పైన చెప్పిన లాంటి పరిస్థితులున్నప్పుడు ఇలాంటి పుస్తకాలు ఇంకా ఎన్నో, ఎన్నెన్నో రాయాల్సిన ఆవశ్యకత ఎంతైనా ఉంది. "చదువులా చావులా" ప్రతీ ఒక్కరూ చదవవలసిన పుస్తకం ఇది. వెల 20 రూపాయిలు మాత్రమే. నేనైతే ఇది పదిమందికి పంచిపెట్టి, వీలైనంత మంది చేత చదివించాలని నిర్ణయించుకున్నాను. అంటే ఇది చదివేసి తల్లిదండ్రులూ,టీచర్లూ అందరూ మారిపోతారని కాదు, కనీసం ఆలోచిస్తారని. మరి మీరు కూడా చదువుతారు కదూ?<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-6986176649852396895?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/13092928341811875166noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-6367429325693926192011-02-25T11:53:00.002+05:302011-08-01T14:19:28.671+05:30<div>చిత్రమాలికలో వ్యాసపరంపర ఇలా మొదలెడతానని కలలో కూడా అనుకోలేదు. అంతా ఆ రమణ గారి వల్లే...చెప్తా చెప్తా ఆయన సంగతి...దీనికి ప్రతిఫలంగా ఆయన రచనలన్నిటినీ నేను ఇంకో పది సార్లు చదివి మరో పదిమంది చేత చదివిస్తా ఆ.</div><div><br /></div><div><a href="http://chitram.maalika.com/%E0%B0%AC%E0%B0%BE%E0%B0%AA%E0%B1%82-%E0%B0%97%E0%B0%BE%E0%B0%B0%E0%B0%BF-%E0%B0%95%E0%B1%8B%E0%B0%B8%E0%B0%82/">http://chitram.maalika.com/%E0%B0%AC%E0%B0%BE%E0%B0%AA%E0%B1%82-%E0%B0%97%E0%B0%BE%E0%B0%B0%E0%B0%BF-%E0%B0%95%E0%B1%8B%E0%B0%B8%E0%B0%82/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-636742932569392619?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-4883336197231599062011-02-24T10:40:00.008+05:302011-03-24T15:18:45.474+05:30<div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">ఈరోజు ఎంతటి అశుభదినం...నాకు కన్నీళ్ళు ఆగట్లేదు. మా అభిమాన రచయిత ముళ్ళపూడి వారు ఇక లేరనే నిజం నన్ను వణికిస్తోంది. ఇన్నాళ్లు మనల్ని ఆయన కోతికొమ్మచ్చి ఆడించి ఇప్పుడేమో జాటర్ డమాల్ అనేసారు. నాకే ఇలా ఉంటే బాపూగారికి ఎలా ఉంటుండో ఊహించడం కూడా కష్టంగా ఉంది. అప్పుడెప్పుడో ఒకసారి "నా తెగులు" మృత్యుంజయ్ గారు బాపూ గారి బొమ్మ వేసి బ్లాగులో పెడితే సరిగ్గా రాలేదండీ...బహుసా బాపూగారిని ఒంటిరిగా వేసారు కదా రమణ గారిని పక్కనబెట్టకుండా అందుకే బాగా రాలేదేమో" అని నేను వ్యాఖ్య రాసాను. ఆయన కూడా దానికి ఒప్పుకున్నారు. బాపూ-రమణలని విడదీసి చూడడం మన కళ్ళకి అలవాటు లేదు. మనకే అలవాటు లేకపోతే బాపూగారికి ఎలా ఉంటుంది! ఈ కష్టాన్ని తట్టుకునే ఆత్మస్థైర్యాన్ని బాపూగారికి కలగాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">క్రితసారి చెన్నై వెళ్ళినప్పుడు వారిరువురినీ కలవాలని ప్రయత్నించాను. వారు బిజీగా ఉండడం, నాకు టైం కుదరకపోవడంతో కలవలేకపోయాను.వచ్చేసారి వెళ్ళినప్పుడు తప్పకుండా కలవాలని ఒట్టుపెట్టుకున్నాను....ఇప్పుడిలా...మాటలు రావట్లేదు, దుఖం తన్నుకుని వస్తోంది. గుండెకోత కోసినట్టుగా ఉంది. అభిమాన ఉంటే ఇంత దుఖం వస్తుందా....నాకు తెలీదు. ఆయన నా మనసుకి ఇంత దగ్గరవారని....ఇంత అనురాగాన్ని నింపుకున్నానని నాకు ఈరోజు బాగా తెలుస్తోంది. భానిమతిగారు చనిపోయినప్పుడు ఏడ్చాను, మళ్ళీ ఇప్పుడు ఏడుపు ఆగట్లేదు. అసలు నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతుందో అర్థం కావట్లేదు. మొదటిసారి భానుమతిగారిని కలుసుకోవాలని తీవ్ర నిర్ణయం తీసుకున్న ఒక నెల రోజులకే ఆవిడ పోవడం, ఇప్పుడు ఏప్రిల్ లో చెన్నై వెళ్ళేటప్పుడు బాపు-రమణలని కలవాలని ఒట్టుపెట్టుకోవడం...ఇలా జరగడం. నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతుందో...ఇంక నేను వారిని చూడలేను కదా.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">రమణగారి మీద ఉన్న ప్రేమతో ఆయన పుట్టినరోజునాడు ఒక టపా కూడా రాసాను. ఆయన రమణీయాలు చదివి ఎంత ఉత్సాహాన్ని పొందానో నాకే తెలీదు. ఆయన రచనాశైలి అద్వితీయం. ఆ శైలికే నేను కట్టుబడిపోయాను. నేను ఈ సమయంలో చెయ్యగలిగినది ఒక్కటే ఆయన రచనలను చదవడం, వీలైతే కొందరిచేతైనా చదివించగలగడం. రమణ గారి ఆత్మకి శాంతి చేకూరాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. బాపూ గారికి మనశ్శాంతి చేకూరాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఆయన గురించి నేను రాసిన పోస్ట్ మళ్ళీ ఇక్కడ పెడుతున్నాను.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">ముళ్ళపూడి వెంకట రమణ గారి గురంచి తెలియనివారు ఆంధ్రదేశంలో ఉండరు. ఆయన గురించి అందరు అన్ని రకాలుగా చెప్పేసారు, పొగిడేసారు. ఇహ నేను కొత్తగా చెప్పాల్సిందేమీలేదు. ఈరోజు ఆయన జన్మదినం...ఆయనకెలాగూ ముఖాముఖి జన్మదిన శుభాకాంక్షలు తెలుపలేము కాబట్టి ఆయన కలము నుండి జాలువారిన హాస్య చతురోక్తులలో కొన్నింటిని తలుచుకోవడమే ఆయనకు నేను చెప్పగల జేజేలు.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రమణగారి భాష గురించి ఎవరూ ప్రత్యేకంగా చెప్పక్కర్లేదు, ఆయన రచనలే అందుకు సాక్ష్యాలు. ఆయన జీవితం ఒక ముళ్ళబాట, జీవితంలో కష్టాలను అలవోకగా అవేమీ పట్టనట్టు అలా అలా రాసేస్తారు, చదువుతున్న మనకే కన్నీళ్ళు ధారలా కారిపోతాయి. ఆయన గురించి ఒకచోట శ్రీరమణ అంటారూ...</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"పచ్చని గోరింటలో అరుణిమలు దాగినట్లు</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">ముళ్ళపూడి నవ్వుల్లో ముళ్ళలాంటి వేదన"</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">బాపు-రమణ అంటే స్నేహం అని మనం నిర్వచనం చెప్పుకోవచ్చు.</span></div></div><div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రమణగారి మానసపుత్రుడు బుడుగు గురిచి తెలియనిదెవరికి?</span></div></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రమణగారు బోలెడు రమణీయాలు రచించారు....సినీరమణీయం, కదంబరమణీయం, ఇలా ఎన్నో....వాటిల్లో కొన్ని రమణీయమైన గుళికలు......</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">ఒకసారి ముళ్ళపూడి వారికి అప్పు అవసరమై ఒక స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసి అడిగారట.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రమణ: ఓయ్ కాస్త అప్పు కావాలోయ్</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">స్నేహితుడు: అలాగా, ఎప్పటికి కావాలి?</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రమణ: మొన్నటికి</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">....ఇలా ఉంటుంది వీరి వ్యవహారం</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">...............................</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రచయితల మీద వేసిన జోకు:</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"నా కొత్త నవల మీద పత్రికలో విమర్శ వేయించండి" అంటూ రచయిత ఒక పుస్తకం అందించాడు. పుస్తకం బాగా నలిగి చిరిగిపోయింది.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"పబ్లిషర్ నాకు ఒక్కటే కాపీ ఇచ్చాడండీ, మా అబ్బాయి దాన్ని నలిపి చింపేశాడు, మరోలా అనుకోకండి," అన్నాడు రచయిత.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"అయితే ఇంకా విమర్శ ఎందుకు? మీ అబ్బాయి అభిప్రాయం తెలుస్తూనే ఉందిగా" అన్నాడు సంపాదకుడు.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: monospace; color: rgb(51, 51, 51); "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: large; ">"1960 లో తన ఋణానందలహరి పుస్తకం ఫస్ట్ ఎడిషన్ వెలువడింది. ఆ కాపీని ఇచ్చేటప్పుడు దానిపై అచ్చుతప్పులతో, అభినందనలతో అని రాసి మరీ సంతకం చేసి ఇచ్చారట ఆ గ్రంధకర్త శ్రీ ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ-కొంత వరకైనా పాప పరిహారం అవుతుందని."</span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large; "></span></div><div style="text-align: justify; ">....................................</div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">ఎత్తిపొడుపులలో రమణ గారి చమత్కారం:</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"ఆహా కోట్లార్జించినా మీలో ఆవగింజంత మార్పు కూడా లేదండీ, నాడెంతో నేడూ అంతే" అన్నడొక స్నేహితుడు.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"మార్పులేకేం. పూర్వం నేను పొగరుబోతుని, ఇప్పుడు నాది ఆత్మవిశ్వాసం. లోగడ మొండి రాస్కెల్ ని, ఇప్పుడు చిత్తశుద్ధి-దృఢసంకల్పం కలవాడిని. ఆ మధ్య జడ్డివెధవని, ఇప్పుడు సజ్జనుణ్ణి. లోగడ నోరు విప్పితే అవాకులు -చవాకులు దొర్లేవి, ఇప్పుడు చమత్కారంగా.....సరసంగా మాట్లాడుతున్నాను అంటున్నారు" అన్నాడు శ్రీమంతుడు.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">..................................</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">దృష్టిలోపం:</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">ఒక కళాసృష్టి జరిగినప్పుడు</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రసికుడు: అందులో మంచినీ, అందాన్ని వెతుకుతాడు</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">విమర్శకుడు: అచ్చుతప్పుల్నీ-తతిమా దోషాల్ని వెతుకుతాడు.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">సెన్సారువాడు: బూతునే వెతుకుతాడు</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">.............................................</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">జోస్యం</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"మీరు డెబ్బైయేళ్ళు బతుకుతారండీ"</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"ఏడిసినట్టే ఉంది, నాకు ఇప్పుడు డెబ్బైయేళ్ళే"</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"చూసారా, నే చెప్పలే!"</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">..........................</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">ప్రముఖుల గురించి రమణగారి మాటల్లో</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">అమరావతి కథల గురించి చెప్తూ...</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"అమరావతి కథలు ప్రేమతో, భక్తితో, ఆవేశంతో సత్యంగారి హృదయం లోంచి ఉప్పొంగాయి. జలపాతంలా ఉరికాయి. బాలకృష్ణవేణిలా పరిగెత్తాయి. స్వామి కోవెల దగ్గర కృష్ణలా భయభక్తులతో తలవంచుకుని నడిచాయి" అన్నారు.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">సాలూరి రాజేశ్వరరావుగారి గురించి....</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"నిఘంటువులో 'శ్రావ్యసంగీతం' అనే మాటకి అర్థం రాయటానికి మాటలు వెతికి చేర్చేబదులు రాజేశ్వరరావు అని టూకీగా రాస్తే చాలు"</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">యెస్.వి.రంగారావు గురించి....</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">"వెండితెరకి రాకుంటే రంగారావు ఏం చేసేవాడు? ఎప్పుడో అప్పుడు ఝామ్మని వచ్చేసేవాడు, అందుకు సందేహమేమిటి!"</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">కె.వి.రెడ్డి గురించి.....</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">కృతకమైన సాంఘికం కన్నా సహజమైన జానపదం లక్షరెట్లు మెరుగు. కె.వి. దగ్గర ఉంటే పది లక్షలు మెరుగు. దైవమిచ్చిన జానపదానికి మకుటంలేని రాజు కె.వి.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">భానుమతి గురించి.....</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">చలనచిత్ర ధరిత్రి చరిత్ర ముఖపత్రాన్ని గర్వకారణాల తోరణాలతో అలంకరించడానికి అక్షర క్రమాన పేర్లు ఎన్నికచేస్తే "బి" శీర్హిక కింద బహుముఖ ప్రఙ్ఞావతి భానుమతి పేరు చేరుతుంది"</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">రమణగారి గురించి ఇలా రాసుకుంటు, చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నో ఎన్నెన్నో....ఒక జీవితం చాలదు!</span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">......... అశృనయనాలతో నివాళులర్పిస్తున్నాను.</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-488333619723159906?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-35968831985355797662011-01-27T13:13:00.003+05:302011-03-24T15:38:22.847+05:30<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">చాలారోజులయింది నా బ్లాగ్ మొహం చూసి. ఈ సంవత్సరానికి ఇదే మొదటి పోస్టులాగుంది (కొత్తసంవత్సర శుభాకాంక్షలు మినహాయిస్తే). ముందుగా నా ఈ పోస్ట్ చదువుతున్నవాళ్ళందరూ నాకు శుభాకాంక్షలు తెలుపండి. నేను బ్లాగు రాయడం మొదలెట్టి ఒక సంవత్సరమైంది (జనవరి 9 కి). దిగ్విజయంగా బ్లాగుల్లో యేడాది పూర్తిచేసినందుకు సంతోషంగా ఉంది. ఈ యేడాదిపాటూ నాకు చేయూతనిచ్చి, ప్రోత్సహించిన బ్లాగ్మితృలందరికీ ధన్యవాదములు. నా చేత బ్లాగు మొదలెట్టించిన ఒక అజ్ఞాత అభిమానికి కృతజ్ఞతలు. అసలు ఆ అజ్ఞాత బ్లాగు మొదలెట్టమని చెప్పినప్పుడే నాకు ఈ ఆలోచన వచ్చింది. కాబట్టి అతనికి/ఆమెకి ప్రత్యేక ధన్యవాదములు. ఈ సంవత్సరకాలంలో నేను కొద్దిమంది స్నేహితులని, కొద్దిమంది శతృవులని సంపాయించుకున్నాను. శతృవులందరూ అజ్ఞాతలే కాబట్టి వారి సంగతి పక్కనబెడితే కొందరు వ్యక్తులతో నాకు కలిగిన స్నేహం మరపురానిది, అపురూపమయింది. నా బ్లాగు కష్టాలలో అండగా నిలిచి, చేయూతనిచ్చిన నా స్నేహితులకు ఇవే మనఃపూర్వక కృతజ్ఞతలు. నన్ను మెచ్చుకుంటూ/వ్యతిరేకిస్తూ కామెంట్ల వర్షం కురిపించినవారందరికీ పేరు పేరునా ధన్యవాదములు. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ఈ సంవత్సర కాలంలో 38 పోస్టులు రాయగలగడమే కాక మరొక కొత్త ఫొటోల బ్లాగు కూడా మొదలెట్టగలిగాను. 4000 పైచిలుకు హిట్లు వచ్చాయి. అందులో పైచిలుకు హిట్లు నేను చూసినవే అనుకున్నా నాలుగువేల సంఖ్య చూడముచ్చటగా ఉంది. నేను చర్చించదలుచుకున్న విషయాలు మరెన్నో ఉన్నా, ఇప్పటివరకూ రాసినవి సంతృప్తికరంగానే ఉన్నాయి. నా రాత, టపా టపాకి అభివృద్ధి చెందతున్నదని మితృలు చెబుతున్నప్పుడు సంతోషంగా ఉంది. ఈ రకంగా తెలుగుకి మరింత దగ్గరగా ఉండడంలో ఒక ఆనందం లభిస్తున్నాది. నాకిష్టమైన సాహిత్య చర్చకు ఇక్కడ ఎక్కువ ఆస్కారం లభిస్తుండడం కూడా సంతోషంగా ఉంది. తెలుగులో వస్తున్న కొత్త సాహిత్య ప్రక్రియలు, కథలు, కవితలు అన్నిటినీ తెలుసుకునేందుకు చాలా ఉపయోగకరంగా ఉంది. అంతేకాక బిజీ బిజీ బ్రతుకులలో నా అల్లరిని, చిలిపితన్నాన్ని బయటపెట్టుకునే మరో వేదికగా కూడా మారింది. నా ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు పంచుకునేందుకు నాదంటూ ఉన్న నా బ్లాగుపై మక్కువ ఎక్కువతూనే ఉంది. ఈ బ్లాగు ఒక వ్యాపకం స్థాయి నుండీ వ్యసనం స్థాయికి పెరిగి దుర్వ్యసనంగా మారుతుందేమోనని భయంగా ఉంది. :) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">మరొక్కసారి నన్ను ప్రోత్సహించిన మితృలందరికీ ధన్యవాదములు. ఈ కొత్త సంవత్సరంలో కూడా మీ ప్రోత్సాహాన్నీ ఆశిస్తున్నాను, ఇస్తారు కదూ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-3596883198535579766?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-23389974092357507942010-12-31T17:30:00.003+05:302011-03-24T15:38:22.848+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_n6znoY6cojk/TR3JlpvzZjI/AAAAAAAAAIU/dg0jpIBlFw8/s1600/lunapic_129379527696605_1.jpg"></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">బ్లాగు మితృలందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు!</div><div style="text-align: center;">వచ్చే యేడాదిలో మీ కోరికలు అన్నీ నెరవేరాలని, మీరు నిర్ణయించుకున్న లక్ష్యాలకు చేరువకావాలని మనసారా కోరుకుంటూ.... మీ సౌమ్య</div><div><br /></div></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n6znoY6cojk/TR3JlpvzZjI/AAAAAAAAAIU/dg0jpIBlFw8/s1600/lunapic_129379527696605_1.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_n6znoY6cojk/TR3JlpvzZjI/AAAAAAAAAIU/dg0jpIBlFw8/s400/lunapic_129379527696605_1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556819163943757362" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px; " /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4611097177194141561-2338997409235750794?l=vivaha-bhojanambu.blogspot.com' alt='' /></div>ఆ.సౌమ్యhttp://www.blogger.com/profile/09951919225289889638noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-4611097177194141561.post-63732834024313289902010-12-24T14:26:00.008+05:302011-03-24T15:19:17.735+05:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">కొమ్మారెడ్డి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">మారుతి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">...</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">సావిత్రిగా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఎదిగిన</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">వైనం</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">, </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">కళ్ళతో</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">భావాలు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">పలికించే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">నటనం</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">, </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">పాత్రలో</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఒదిగిపోయే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">జీవం</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">.....</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">మహానటి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">సొంతం</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">. </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">పెదవులపై</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">మాట</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">కళ్లలో</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఎలా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ప్రతిఫలిస్తుందో</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఇప్పటికీ</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అంతుబట్టని</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">రహస్యమే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">, </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఎవరికీ</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">చిక్కని</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">లాఘవమే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">.</span></div> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; "><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">అంతవరకు</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">వచ్చిన</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">మహామహులు</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఎందరో</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">నాటకాలలో</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">, </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">సినిమాలలో</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">నటిస్తూ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> "</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">నటన</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">" </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ప్రాశస్త్యం</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">పెంపొందిస్తూ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఉంటే</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">, </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఎక్కడనుండి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఊడిపడిందో</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఓ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">పల్లెటూరి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">వాటం</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">....</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">నటన</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">లేదు</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">గిటన</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">లేదు</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">, </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">అసలు</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">నటించడం</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఏమిటి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> nonsense....</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">జీవించాలి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">అంతే</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">. </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">సినిమాలయితే</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఆయా</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">పాత్రల్లో</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">జీవించాలి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">, </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">నిజజీవితంలో</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">మన</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">పాత్రలోనే</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">మనమే</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">జీవించాలి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">.....</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">అని</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">తెగేసి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">రుజువు</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">చే</span><span class="Apple-style-span">సారు.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align: justify;line-height:normal"><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">నీకు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">నువ్వే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">సాటి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">వేరెవరూ</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">లేరు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అని</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఎవరి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">గురించైనా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అనాలి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అంటే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అది</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఒక్క</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">సావిత్రిగారి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">గురించి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">మాత్రమే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అనగలం</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align: justify;line-height:normal"><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">డిసెంబర్</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> 24...</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఈ</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">కళామతల్లి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ముద్దుబిడ్డ</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">జీవనాడులు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">కృగిపోయి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">, </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అశువులు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">బాసిన</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">రోజు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">. </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఓ</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">గొప్ప</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">వెలుగు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">వెలిగి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">, </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అందరి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">చేత</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">దాసోహమనిపించుకుని</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">, </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">చివరికి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">మనశ్శాంతి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">కరువై</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">లోకాన్ని</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">వీడి</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">వెళ్ళిపోయారు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; "><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఆ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">మహానటికి</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">ఇదే</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">నా</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; "> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Gautami; color: black; line-height: normal; ">అ</span><span><span class="Apple-style-span" >శ్రు</span><span class="Apple-style-span" >నివాళి</span></span><span style="font-size: 12pt; font-family: Georgia, serif; color: black; line-height: normal; ">.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align: justify;line-height:normal"><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అక్కయ్యా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">నువ్వంటే</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">నాకు</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">చాలా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఇష్టం</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US">. </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">నీ</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ఫొటో</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">పంపవా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">అని</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">ప్రేమగా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:Gautami;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;color:black;mso-ansi-language:EN-US">మా</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:Georgia;color:black;mso-ansi-language: EN-US"> </span><span style="font-size:12.0